Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)

Mijn minst favoriete plaat van Marillion, en dat komt door de houterige drums. Na veel omwegen zal uiteindelijk Ian Mosley tot de band toetreden die veel meer een deel van de sound gaat vormen van de band.

Op deze plaat hakt Mick Pointer zich op een hardrock-manier door de nummers heen, met een overdosis aan tom-fills die nergens interessant worden en al heel snel heel veel van hetzelfde is. Hij vertraagt de muziek ook danig, wat echt heel duidelijk te horen is in het titelnummer. De flams die Mick overal toepast werken ook aardig op zenuwen. Aan de andere kant heeft hij wel het enige stukje dubbel-bass in het gehele oeuvre van de band (eindstuk van The Web), en het gaat hem beter af dan Lars Ulrich. Maar het past niet echt bij dit genre, en zal ook niet meer worden toegepast. Ik snap trouwens wel dat Ian Mosley dit nummer nooit speelde. Het vervelendste vind ik die roffels van Mick in Forgotten Sons, die (volgens mij) mitrailleur-vuur moeten voorstellen, maar ook hier is de timing vreselijk, hij zet te laat in en klapt daarom ook te laat af. Nog erger wordt het als Fish het gesproken stuk aan de minister voordraagt en Mick een marching snare moet doen, en daar totaal in faalt. Zelfs de producer kon de fouten niet wegpoetsen. Ik snap heel goed dat Mick uit de band werd gezet.

Veel van deze songs (die in de kern best goed zijn) zijn op later liveplaten (met Ian Mosley) stukken gaver. Met name het titelnummer, He Knows You Know maar ook Forgotten Sons klinken zoveel beter met Ian (Real to Reel en Thieving Magpie).

Dit is de derde plaat die ik als 13-jarige (eerst Thievin' Magpie, daarna B-sides Themselves) hoorde van de band en toentertijd draaide ik deze echt heel veel, dus ik kan de plaat van begin tot eind meezingen, al begrijp ik de helft van de teksten niet. De teksten zijn een beetje moeilijk om het moeilijk doen. Het gaat vooral om eenzaamheid, drugs- en drankverslaving en song over oorlog (wat helaas weer erg actueel is).

Ik blijf het zo jammer vinden dat ik deze plaat niet wat hoger kan waarderen, omdat ik maar niet over dat struikelblok van de drums heen kan stappen (die 'drumsolo' in The Web is zelfs genant, doe dan maar het drumintro van Emerald Lies).

Wat sfeer betreft is deze plaat wel erg melancholisch, maar dat zijn eigenlijk alle platen van Marillion. De albums bezwijken bijna onder het zelfmedelijden van zanger/tekstschrijver Fish. De songs die wat minder autobiografisch zijn, als He Knows, You Know en Forgotten Sons heb ik dan liever.

Garden Party is mijn minst favoriete song van de band, samen met Market Square Heroes. Het doet me denken aan drink-liederen. Ik heb er niets mee.

Leuk om deze weer even terug te horen, maar snel zet ik deze niet meer op, want de drumklappen maken me horendol. Maar goed, niet alles ligt aan Mick Pointer. Nick Tauber is de producer en hij deed dat ook voor Venom. Misschien houdt hij wel van een dichtgesmeerd geluid. Dan hoor ik toch liever Chris Kimsey die iets meer oog (en oor) had voor dynamiek.

De 2020 remix klinkt geweldig op cd box deluxe
Box is trouwens helemaal top

Marillion - Script for a Jester's Tear (Discogs)

Hun eerste album in de bezetting Fish / Pointer / Trewawas / Rothery / Kelly heb ik in bovenvermelde versie, een gatefold vinyl met de teksten binnenin (zie je toch ook niet veel) en met dat prachtig artwork en een goede drie kwartier muziek (blijft mijn maatstaf).

En toch staan er maar zes nummers op met de soms hoekig aanvoelende zanglijnen van Derek William Dick waaraan ik altijd moet wennen maar ook met interessante teksten en de fel gewaardeerde gitaarlijnen en solo's van Steve Rothery, vaak in samenspel met de toetsen van Mark Kelly. De Marillion stijl laat zich bewonderen. Ietwat spottend zeg ik dat een aantal Kayleigh fans toch wel raar hebben opgekeken bij de rest van Marillion's oeuvre, binnenpretje.

En toch, ik kijk naar mijn schriftje met nota's en lees wat ik tijdens het beluisteren hiervan heb opgeschreven: samengevat hoor ik een tekstueel zwaar op de maag liggende plaat met heel sombere, zwaarmoedige of zelfs mij deprimerende teksten. Liefdesverdriet naar aanleiding van een verbroken relatie, drugsgebruik, depressie, de sociale schijnheiligheid, onvervulde ambitie met zelfmoord op het eind, de gruwel van gewapende conflicten. Ik dacht dat ik een zwaar hoofd had.

Let op, de teksten zitten goed in elkaar maar, ik durf het haast niet zeggen, vaak heb ik het gevoel dat zanger en begeleidende groep netjes uit elkaars vaarwater blijven, een afwisseling tussen de gezongen / declamerende teksten en de instrumentale passages van de vier andere groepsleden. Heel veel luisterbeurten zijn er al geweest, er zullen er nog vele volgen en ik duid hier Garden Party en Forgotten Sons aan als favorieten. De gitaarsolo's in Chelsea Monday en het slotnummer zijn verrukkelijk. Wel vind ik het geluid soms kil, maar als Steve R. losbreekt op zijn gitaar...

De deluxe edition van 'Script fot a Jester's Tear' is een feest van beeld en geluid.
Vooral het concert in de Marque vind ik geweldig! Fish in topvorm, ook tussen de nummers door. (4,5 ster)
Maar goed, het gaat hier om het album zelf. En dat 'pakt' mij minder dan de live-registratie, hoe goed de start van ieder nummer ook is. Niettemin heerlijke LP, met Fish in hoofdrol. Ook lekker dat de bas zo prominent aanwezig is. Mijn favoriet: 'Forgotten Sons'.