menu

Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)

mijn stem
4,08 (528)
528 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Script for a Jester's Tear (8:39)
  2. He Knows You Know (5:22)
  3. The Web (8:48)
  4. Garden Party (7:15)
  5. Chelsea Monday (8:16)
  6. Forgotten Sons (8:21)
  7. Market Square Heroes [Battle Priest Version] * (4:17)
  8. Three Boats Down from the Candy * (4:30)
  9. Grendel [Fair Deal Studios Version] * (19:08)
  10. Chelsea Monday [Manchester Square Demo] * (6:52)
  11. He Knows You Know [Manchester Square Demo] * (4:28)
  12. Charting the Single * (4:51)
  13. Market Square Heroes [Alternative Version] * (4:48)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 46:41 (1:35:35)
zoeken in:
avatar van bikkel2
4,0
Garden Party gaat door als de vrolijke noot op dit album.
Was ook als single uitgebracht volgens mij - er is een clipje te zien op YT.
Ik heb het nooit zo bezwaarlijk gevonden.
Uiteindelijk is het wel een liveklassiekertje geworden.
Zelfs met Hogarth wordt het nog regelmatig gespeeld.
Script is best zwaarmoedig, even een momentje van iets vrolijkers kan geen kwaad.

avatar van vigil
5,0
Garden Party was Marillion z'n derde single (en 2de single van dit album). Het was hun 1ste echte hit met een 16de plek (UK) en daardoor erg belangrijk voor de naamsbekendheid en de dus uiteindelijk goede album verkopen.

avatar van bikkel2
4,0
Uiteraard een goede zet, want een hit is nooit weg.
Zeker niet in een periode dat prog in die periode eigenlijk not done was.
Vaag kan ik mij herinneren dat het clipje wel eens te zien was op Music Box.
Dit was een 24 uurs zender uit de UK die 24 uur muziek uitzond.

avatar van Metal-D78
4,0
Eindelijk de re-master van deze op de kop getikt. Dat had ik dus jaren eerder moeten doen...

avatar van musicborst
4,0
Metal-D78 schreef:
Eindelijk de re-master van deze op de kop getikt. Dat had ik dus jaren eerder moeten doen...

Net op tijd dus voor de 2018 remaster!

avatar van vigil
5,0
haha, volgens mij is de volgorde nog niet helemaal bekend behalve dat Brave de volgende zal zijn dus 2019 is ook nog een optie

avatar van Killeraapje
5,0
So here I am once more in the playground of the broken hearts
One more experience, one more entry in a diary, self-penned
Yet another emotional suicide overdosed on sentiment and pride
Too late to say I love you, too late to re-stage the play
Abandoning the relics in my playground of yesterday


Afgelopen week hoorde ik de eerste zinnen van de openingssong van dit album voor het eerst in ongeveer 10 jaar en besefte hoe mooi ik de teksten van zanger Fish nog steeds vind. Het verbaasde me dat ik elke song nog altijd woord voor woord mee kan zingen en dat bevestigde alleen maar wat voor diepe indruk het album op mij heeft gemaakt in mijn jeugdjaren.

Mijn kennismaking met Marillion gebeurde ergens eind jaren negentig. Ik luisterde toen veel naar Iron Maiden hield van lange songs, ingewikkelde teksten en vond het cool dat Maiden veel van zijn songs op literatuur baseerde. Tel daarbij een eigen mascotte en ik was verkocht. De stap naar Marillion is misschien niet de meest logische maar wat me het eerst aan dit album opviel was dat de songs erg lang waren en dat er niet veel songs opstonden net als bij Maiden in hun beginjaren. Daarna heb ik een hele tijd gebiologeerd naar de hoes zitten kijken waarop de kenmerkende hofnar stond afgebeeld. Ik had als het ware mijn nieuwe Eddy gevonden!

Toen ik daarna de cd voor het eerst op een koptelefoon in de plaatselijke cd zaak beluisterde was ik gelijk verkocht. Ik had geen idee waar zanger Fish het over had maar ik voelde gelijk dat het goed zat. Dit was totaal iets anders als de Hard Rock en Heavy Metal waar ik de laatste jaren naar had geluisterd dit was iets dat me veel dieper wist te raken. De gitaren zweefde alle kanten op, de drum ritmes waren eigenzinnig en tegendraads maar het allerbelangrijkst de zanger was scherp en bevlogen. Hij had een punkachtige allure waardoor ik ervan doordrongen raakte dat hij iets te melden had. Wat dat precies was wist ik toen nog niet maar dat het relevant was daar kon ik niet omheen.

Met de jaren die verstreken bleef ik dit album veel draaien. De teksten over liefdesverdriet, melancholie, teleurstellingen maar ook over sociaal kritische thema's begon ik steeds beter te begrijpen en de aanpak die Marillion daarvoor gebruikte was voor mij volstrekt uniek. In de volksmond heet het genre geloof ik neo-progressive rock wat zoveel betekent als dat het toegankelijke versie is van progressieve rock de eerste platen van Genesis met Peter Gabriel vallen hieronder maar nergens maakte die zoveel indruk op me als de eerste vier platen van Marillion met Fish.

Script for a Jester's Tear maakt van alle uitstekende albums met Fish echter de meeste indruk op me. Dit komt in de eerste plaats omdat het hun meest melancholische en ook rauwste werk is. De intrinsieke behoefte naar erkenning en ook het venijn in de teksten en vooral de uitvoering maken dit een uniek werk. Nogmaals de latere platen vind ik prachtig maar die hebben niet het overdonderend effect van dit debuut. Elke song heeft een eigenzinnig karakter en weet zich te onderscheiden. Nog steeds verschijnt er een glimlach op mijn gezicht als ik Fish in He Knows You Know kwaad de hoorn op de haak hoor gooien en uitroepen. Don't give me your problems!

Nummers die er voor mij met kop en schouders boven uitsteken zijn Chelsea Monday, Forgotten Sons en het fabelachtige titelnummer. Uiteraard wil ik de andere pareltjes niet tekort doen maar in de 20 jaar dat ik dit album nu luister weten de eerst genoemde songs me nog altijd het meest te raken. Alle drie hebben ze een mooie lyrische opbouw waarbij de poëzie van Fish prachtig uit de verf komt waarna de muziek steeds wat verder aanzwelt en toewerkt naar een emotionele climax. Omdat overal de beleving en de urgentie zo pijnlijk voelbaar is ontaarde de songs nergens in kitsch en komen de verhalen over prostitutie (Chelsea Monday) en de anti-oorlogssong (Forgotten Sons) optimaal tot zijn recht.

Door de jaren heen heb ik veel muziek en veel tekstschrijvers voorbij zien komen maar er is bijna geen album te vinden waar alles zo perfect in elkaar valt. Ik zou hier nog van alles over kunnen schrijven maar eigenlijk moet iedereen dit gewoon ondergaan.

In mijn beleving is dit een van de mooiste en meest relevante albums ooit gemaakt.
Of zoals Fish zelf in het slotstuk Forgotten Sons maniakaal uitschreeuwt AMEN, AMEN, AMEN.

avatar van RuudC
4,5
Beter dan ik had durven hopen!

Met de eerder genoemde Genesis bravoure gaat Marillion van start op zijn eerste full length. Er zijn genoeg momenten waarop deze band zijn leermeester evenaart. Dit album biedt zes ontzettend leuke songs, maar het compliment dat Marillion verdient is dat de kwaliteit constant hoog is. Ik vind het ook lastig om aan te geven welke songs ik het best vind, want dit album kakt nergens in. Toch klopt mijn hart het snelst bij Chelsea Monday. Dit vind ik nou leuke prog. Lekker dikke eighties saus die goed smaakt en enthousiast gespeeld.


Tussenstand:
1. Script For A Jester's Tear
2. Market Square Heroes

avatar van lennert
4,5
Grappig dat ik bij herbeluistering (en kritiek van drummers, en het compleet beluisterd hebben van Genesis' discografie) de kritiek op het drumwerk van dit album best begrijp. Het voelt helemaal in vergelijking met Trewavas' baswerk allemaal net wat minder spetterend dan ik altijd dacht. Gelukkig draait dit album niet alleen om de drums en is mijn voornaamste kritiek ten opzichte van mijn eerder geschreven recensie nog steeds dat Garden Party wat in het niet valt bij de rest van het beeldschone materiaal.

Het beste staat aan het begin en het einde: Script For A Jester's Tear (het lied) is de soundtrack van het liefdesverdriet in mijn tienerjaren. Er is nog steeds voor mij geen betere tekst gevonden voor hartezeer dan wat Fish op het einde van dit lied zingt:

The fool escaped from paradise will look over his shoulder and cry
Sit and chew on daffodils and struggle to answer why?
As you grow up and leave the playground
Where you kissed your prince and found your frog
Remember the jester that showed you tears, the script for tears

So I'll hold our peace forever when you wear your bridal gown
In the silence of my shame the mute that sang the sirens' song
Has gone solo in the game, I've gone solo in the game
But the game is over
Can you still say you love me?


Chelsea Monday (de melancholie) en Forgotten Sons (vurig en bijna aggressief) zijn de andere hoogtepunten en laten een band in topvorm horen. Nog steeds na al die jaren een werkelijk fantastisch stukje neo-prog dat zich met gemak kan meten met het betere Genesis werk.

Voorlopige tussenstand:
1. Script For A Jester's Tear
2. Market Square Heroes

Gast
geplaatst: vandaag om 18:40 uur

geplaatst: vandaag om 18:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.