Gary Moore - After the War (1989)

Goeie voorbeelden, Arjan Hut. Die van Mindstorm ken ik vaag. kan me herinneren dat ik dat wel erg goed vond. Moet ik misschien toch nog eens achteraan. En ja, het geluid van Whitesnake herinnerde rond die tijd ook wel een beetje aan Led Zeppelin. Maar dat debuut van Kingdom Come - fantastische plaat overigens - spande wel de kroon; ik denk dat het juist daardoor zo is gaan opvallen rond die tijd. Ach ja, tegenwoordig hebben we Greta van Fleet, The Black Keys, Wolfmother en Jack White. En waarschijnlijk een heleboel meer... Het blijft een populaire sound, misschien juist omdat het zo veelzijdig is.

Wat is er tegen kritiek ????? 1989 was z'n tijd ver vooruit. Want anno 2023 is kritiek al helemaal uit den boze, er mag werkelijk helemaal niks meer gezegd worden. Het Wokeisme en de selectieve verontwaardiging viert (helaas) hoog tij. Voor sommigen is Kingdome Come heilig, in hun ogen en is dat een goeie band. En dan MOETEN!!!! we het allemaal maar een goeie band vinden. Maar zo is het natuurlijk niet, natuurlijk mag Gary en Ozzy daar kritiek op hebben. En het is aan de band (Kingdome Come) om wat met de kritiek te doen of niet. Of Gary en Ozzy goede bedoelingen hadden met hun kritiek laat ik maar in het midden. Is tegenwoordig ook niet meer van belang want Gary Moore is niet meer onder ons en Kingdome Come bestaat niet meer. Is Led Clones ze uiteindelijk toch fataal geworden??? we zullen het nooit weten. Maar het feit is wel dat Gary Moore en Ozzy Osbourne veel langer aan de weg timmerden dan Kingdome Come. Zo is het toevallig ook nog eens een keer. Raar is het niet want in hetzelfde jaar draaide Youp van het Hek het merk Buckler bier eigenhandig de nek om. Maar alle gekheid op een stokje, Kingdome Come had ook het voorbeeld kunnen volgen van Lynyrd Skynyrd. Als reactie op de song Alabama van Neil Young, heeft Lynyrd Skynyrd een song geschreven wat tevens een reactie was : Sweet Home Alabama. Voor Lynyrd Skynyrd was dat wel een zege want het nummer wordt veel vaker op de radio gedraaid dan Alabama van Neil Young en anno nu nog steeds. Heb de wikipedia van Kingdome Come er even op na geslagen. En de band viel wel degelijk op, ze mochten met de Scorpions op tournee. Het management van de Scorpions heeft de band verboden om gebruik te maken van hun stage. Belachelijke regel overigens, maar het is ook weer die typische arrogantie van een grote band, dit terzijde. Maar wat deed Kingdome Come vervolgens ?? zij maakten WEL!!! gebruik van hun stage. en vervolgens werden ze uit de tour van de Scorpions gekegeld. Ik bedoel maar!!!! als een wereldband als de Scorpions je vraagt om met hun op tournee te gaan dat moet je dat koesteren en die belachelijke regel moet je dan maar voor lief nemen. Want het draait maar om 1 ding de band en -nog belangrijker- de muziek promoten aan het publiek. Doe je dat niet dan roep je het onheil in feite over jezelf af. Schrale troost voor de band is dat de ballad What love can be op Rockballads 1 staat. Een mooie en gevoelige ballad, toen ik die videoclip zag raakte ik ook nog eens in extase : wat een waanzinnig zwoele uitstraling heeft die dame. Tja wie had dat gedacht 1989 is hetzelfde als 2023 en andersom.

Oh is dat zo? Nog nooit iets van gemerkt. Kan je voorbeelden geven waaruit blijkt dat iedereen Kingdom Come een goeie band MOET!!!!! vinden en hoe ze dat afdwingen?

Jawel hoor, weliswaar zonder Lenny, maar ze bestaan nog steeds. 2021 en 2022 nog uitgebreid getourd.

Weet je niet meer hoe extreem goedgekapte Kingdom Come-fans op drukke plekken in de stad stonden en daar gratis het fanclubblad uitdeelden, in ruil voor een gesprekje over de heiland Lenny Wolf? Soms ook bij de deuren langs, en als je dan niet toehapte, hup, gewoon voet tussen de deur. Het gedachtegoed behelsde wel meer dan alleen Led Zeppelinnetje spelen, maar goed, de propaganda van de door boomers gedomineerde rockpers deed je anders geloven. Zulke gesprekken verliepen via een vast stramien, subtiel maar sterk opgebouwd, je kreeg een slepende donderpreek vol typische kreuntjes en gilletjes en ook moest je Gary Moore en Ozzy Osbourne afzweren - anders geen toegang tot de lokale Kingdom Comezaal, en de enige echte trap naar de rockhemel.

Ik weet niks meer uit die tijd. Te ver weg in mijn extase van de waanzinnig zwoele uitstraling van die dame in de clip van What Love Can Be.

De eerste twee platen van Kingdom Come kunnen zich in mijn oren met enig gemak meten met het beste album dat Gary Moore ooit heeft gemaakt (welke dat is mag iedereen voor zichzelf invullen).

Als je nog eens naar dat clipje kijkt met die waanzinnig zwoele dame snap je wel dat er reactie op kwam, met Lenny Wolf die gelijkende kledij draagt en zelfs in dezelfde pose gaat staan als Robert Plant. Dan presenteer je jezelf maar beter ondubbelzinnig als tributeband.

Dat nummer van Gary Moore lijkt vooral uit jaloezie te zijn ontstaan. Een jaar later ging hij dan maar zelf zijn idolen clonen (met covers onder andere) en het leverde wat mij betreft zijn beste album op en ook nog een hit veel groter dan die van Kingdom Come.

Het is allemaal selectief. David Coverdale deed hetzelfde als Lenny en werd er nauwelijks op aangesproken.
Ik moest wel lachen toen Wolf in de bladen destijds keihard ontkende naar Zep te hebben geluisterd. Ik zou het ownen als ik hem was.
En Moore, zelfde laken een pak inderdaad. Want hij waaide ook met alle winden mee om maar in de picture te blijven.

Kottaks two cents.

Haha, maar Kottak tekent op dat Lenny Wolf een grap maakte over dat hij nooit naar Zep luisterde. Maar dat herinner ik me anders. Hij ging wel uitgebreid in op andere invloeden zoals AC/DC.
Misschien wel als grap bedoeld. Maar ja, ...Duitsers hè?

Enfin, de aanval van Moore is wat kinderachtig hier. Voor de rest is het best een leuk album. Een tikje minder dan Wild Frontier of Victim Of The Future.
De achtergrondbijdragen van Ozzy Osbourne en Andrew Eldritch heb ik nooit begrepen. Waren die in hetzelfde gebouw ofzo? Als juffrouw Jannie de achtergrondvocalen had gedaan, was het ook goed geweest.

Kottak stelt daar dat het verdere interview duidelijk zou maken dat het een grap was, maar ik ken dat interview verder niet. Heeft iemand die bewuste Kerrang! nog? Dan komen we er nog wel een keertje uit...

Lenny's uitleg

KINGDOM COME Singer Says 'LED ZEPPELIN Copy' Accusations Were Unjustified - BLABBERMOUTH.NET

Net een echte soap. Ik wil me er inhoudelijk niet in mengen, het bracht alleen wel herinneringen boven aan toen-die-tijd en Kingdom Come (ik heb ook die bewuste zwoele clip nog even kunnen bekijken!).

Nu nog dat nummer van Kerrang! erbij en alles ter bestudering door naar een student psychologie, dan kan die er wellicht nog op afstuderen.

Wat een enerverende zondagmiddag!

Ik ga mijn archief raadplegen....
Kerrang Magazine #179 Kingdom Come

Natuurlijk is dat niet zo, maar zo komt het wel over. In de reactie van Arjan Hut staat het volgende : "Ook moest je Gary Moore en Ozzy Osbourne afzweren anders geen toegang tot de lokale Kingdom Come zaal" Met andere woorden de band kan dus niet tegen kritiek, de fans MOETEN!!!! zich distantiëren van de kritiek van Gary en Ozzy. Maar er zijn ook fans die zich wel kunnen vinden in de kritiek en die komen er niet in. Dat is natuurlijk niet slim want op die manier heb je ook minder fans. Haal je dit naar voren naar 2020 - het jaar van Corona- precies hetzelfde- : alleen met een QR code kom je in een horeca gelegenheid, zonder QR code kom je er niet in. Je bent niet gevaccineerd -ik trouwens ook niet- en je hebt kritiek op het Coronabeleid. Maar er wordt wel hoog van de toren geblazen van Nederland is tegen discriminatie, en dit is zeker geen discriminatie ???, dit terzijde. Los van die prachtige exotische cq erotische dame in die videoclip vindt ik What love can be een goeie rock ballad alleen die hoge uithalen had voor mij niet gehoeven. Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat de band hiermee wel z'n visite kaartje afleverde. Dat geef ik eerlijk toe, helaas worden de albums van Kingdom Come niet beschreven op musicmeter want ik ben wel nieuwsgierig naar de reacties. Anyway buiten het feit dat Led Clones betrekking heeft op Kingdom Come. Vindt ik Led Clones met afstand het zwakste nummer van het album. Ben het met Edwyn eens dat After The War een vergeten album is. Het ontloopt Wild Frontier niet zo heel veel. De uitvoering van Roy Buchanan The Messiah will come again vind ik een waardige opvolger van The Loner van het Wild Frontier album. De overige nummers - op Led Clones na- zitten daar zo'n beetje net onder. Led Clones had op alle willekeurige Ozzy albums kunnen staan, ik hoor er zelfs No more tears in. Anyway, Led Clones is min of meer een verkrachting van de Led Zeppelin klassieker Kashmir en riekt zelfs naar plagiaat. After The War krijgt iets minder waardering dan Wild Frontier. Wat heeft Wild Frontier wat After The War niet heeft : Thunder rising, maar wel het prachtige Dunluce 1 & 2

In Aardschok is het ook aan de orde geweest. Alleen was men daar verder niet bepaald vernietigend ten opzichte van KC.

De riff van Led Clones is geen verkrachting maar een verwijzing naar Get it On van Kingdom Come. Get it On was de eerste single van Kingdom Come.

In januari 1987 kwam een radio DJ van hard-rock station WRIF in Detroit in het bezit van een sampler tape van het eerste album. Hij speelde in zijn show Get it On zonder te zeggen welke band dit was. Hierdoor dachten veel luisteraars dat Led Zeppelin een nieuw album had opgenomen. De telefoonlijnen stonden roodgloeiend en radiostations in Amerika namen Get it On over. Hierdoor verkocht het eerste album in de voorverkoop al 600.000 exemplaren.

Zo zie je maar. Ook in 1987 konden mensen behoorlijk hersenbeschadigd zijn.

Maar er zit ook heel wat Kashmir in het nummer.


Het is een parodie op het (al dan niet vermeende) plagiaat van Kingdom Come. Het hoort dus als plagiaat klinken.


----


Zonet nog eens beluisterd. Ik vind het eigenlijk wel geslaagd als grap. Ik weet niet of Gary Moore er serieus in stond, maar bij de typische Robert Plant kreun in het midden van het nummer schoot ik in ieder geval in de lach. En hij verwijst ook naar Whitesnake (got to get in on from the still of the night). De rest van het album is gelukkig (nog) beter.

Twee familieleden verloor Gary Moore aan de ‘troubles’ in zijn Noord-Ierland: tante Phylis werd in 1976 doodgeschoten door de Ulter Volunteer Force, neef George werd door het hoofd geschoten door dezelfde organisatie, waarvan hij nota bene zelf lid was. Moore was beide keren ontredderd.

De Ierse invloeden op After the War komen van dieper dan slechts zijn jaren met Philip Lynott. Ze vormen de sterkste momenten van dit wisselvallige album.
Ik heb de cd-versie en nadat het driemaal ráák is met het instrumentale Dunluce, het titelnummer en Speak for Yourself, volgt Livin’ on Dreams als een slap rockertje. Led Clones vond ik leuk als parodie maar na twee keer wist ik het wel en dan zijn de dikke zes minuten van het nummer wel erg lang, ondanks de muzikale vondsten en de gastzang van Ozzy Osbourne.
De kort daarvoor plotseling overleden Roy Buchanan wordt geëerd met de sterke instrumentale blues van The Messiah Will Come Again (niet op de elpeeversie), waarna Running from the Storm de tweede helft opent als een mindere herhaling van Out in the Fields van twee albums daarvoor.
This Thing Called Love is een knipoog naar Van Halen, maar ook dat gaat na twee maal draaien vervelen. Een middelmatig liefdesliedje volgt met Ready for Love, dat in het Verenigd Koninkrijk in maart '89 slechts #56 haalde, ondanks dameskoortje plus clichévideoclip zoals MTV die zo graag toonde.
Afsluiter Blood of Emeralds, autobiografisch over zijn vertrek van Belfast naar Dublin in 1968, is een onbetwist hoogtepunt; op cd gevolgd door een deel 2 van Dunluce, een plaats die ik graag zou willen bezoeken!

In zijn biografie over Gary Moore vertelt Harry Shapiro weer enkele plezante, dan wel interessante details.
De opnamen vonden plaats in Denemarken, wederom met producer Peter Collins. Deze was kritisch op de gitarist: hij vond dat Moore zichzelf teveel herhaalde, iets wat hij later zou erkennen.
De Deense technicus vond het normaal dat diens vrouw tijdens de opnamen in de studio zat. Na een halve dag liet Moore haar wegsturen, waarna de technicus de dag erop zonder afmelding wegbleef. In grote haast werd Ian Taylor ingevlogen, die zo goed beviel dat hij de daarop volgende jaren een vaste studiokracht voor Moore zou zijn.

Op dit album werkte Moore weer met menselijke drummers in plaats van met Linn 9000. Cozy Powell was niet de enige, ook Simon Phillips (hij is degene die Blood of Emeralds zo sterk inspeelde) en sessiedrummer Charlie Morgan werden ingevlogen.
Zoals Led Clones was bedoeld als een parodie op / trap tegen de schenen van Kingdom Come en David Coverdale om diens album 1987, zo was Ready for Love bedoeld als een schop tegen de bips van de LA-glammetalwereld. Alleen jammer dat menigeen (ikke!) dat laatste niet begreep.

Drummer Cozy Powell, die zich alleen nog maar als zzp’er liet inhuren, verliet een week voor aanvang van de tour de groep. Er was onenigheid over Moores bemoeienis met Powells spel: "Hij hoeft me niet te vertellen waar ik wel en geen break moet spelen," aldus de drummer aan gitarist Bernie Marsden op de avond van zijn besluit. Bovendien verbood Moore de verkoop van Cozy Powell-merchandise tijdens de tour.
Aan Chris Slade de taak om in een week al het materiaal in te studeren onder toeziend oog van de kritische Moore, waarbij de eerste twee optredens naar later datum moesten worden verplaatst.

Moores frustraties groeiden door de holle MTV-cultuur, zielloze shredders die het hardrockende landschap steeds meer domineerden plus een uitblijvende Amerikaanse doorbraak en daardoor achterblijvende verkopen. Daarbij sprak hij hardop uit zich bewust te zijn dat hij eigenlijk bofte, omdat hij het nog altijd stukken beter had dan een gitarist als Allan Holdsworth, die ondanks zijn grote vakmanschap helemaal in de marge figureerde.
In april 1989 zitten Moore en bassist Bob Daisley hun vingers in een Duitse kleedkamer op te warmen met onder andere het spelen van materiaal van Blues Breakers, als Daisley opmerkt: "Hé, waarom doen we geen bluesalbum? Dat zou het grootste worden wat je ooit kunt doen."

Oftewel, in het boek van Shapiro ben ik toe aan een fase die ik muzikaal minder interessant vind, namelijk de blues. Maar er komt ook nog zijn rol in de “comeback” van Cream in BBM, plus de groep Scars en dat malle A Different Beat. Geboeid lees ik verder in de beste rockbio die ik tot dusver tegenkwam, die een diep en evenwichtig beeld geeft in de carrière en persoonlijkheid van Robert William Gary Moore.

Kijk, dat is informatie waar we wat aan hebben. Leuk, RonaldjK dat je zo uitgebreid verhaalt uit die ongetwijfeld razend-interessante biografie van Gary Moore. Al die weetjes en achtergrondinformatie werpen meer licht op de ontstaansgeschiedenis van al die individuele Gary Moore-albums. Ik vind het uitermate boeiend om te lezen en het vestigt de aandacht op details van die albums die je voorheen niet kende of hoorde. Je gaat daardoor toch anders naar sommige albums luisteren.

Dat Led clones-verhaal dacht ik wel te kennen, maar ook ik heb nooit de link gelegd tussen de glamrock van die dagen en het nummer Ready for love. Maar nu ik het lees, ligt het er duimendik bovenop.

Je mist inderdaad nogal wat als je van dit album alleen de LP-versie heb. Rond 1989-1990 kocht ik mijn aankopen vaak nog op vinyl, zo ook deze, maar ik kwam er al snel achter dat dat in dit geval niet zo'n handige zet was. Want hoewel afsluiter Blood of Emeralds inderdaad het onmiskenbare hoogtepunt van dit album is, gaat mijn tweede sterretje toch mooi naar zijn geweldige cover van The Messiah will come again (dat het een cover was, ontdekte ik pas jaren later). En die staat dus alleen op de CD-versie, evenals die andere, eveneens fraaie instrumental: Part 1 en 2 van Dunluce, die een mooi intro en outro van deze plaat vormen. Gelukkig kwam ik vrij kort daarna een goedkope cut-out CD tegen van dit album: een Amerikaanse persing, wat aangeeft dat het Moore ook met dit album niet gelukt was om daar echt vaste voet aan de grond te krijgen.

Na de uitgebreide uiteenzetting van RonaldjK hier heb ik maar weinig toe te voegen. Inderdaad een album wisselend in kwaliteit. De hoogtepunten zijn de The Messiah Will Come Again en Blood Of Emeralds. Ook de titeltrack is nog te behappen. De rest lijkt er wat aan de haren te zijn bijgesleept. Het stoort niet , maar memorabel wil het nooit worden .Dunluce gaat ook nog wel , maar dan heb je na een knaller als Wild Frontier wel een wat koude douche te pakken. Das jammer want de potentie is er wel , maar Moore had de tijdsgeest ook tegen. 3 en halve ster , zij het met moeite.

Ik ben niet zo van iets recht zetten maar het was niet tante Phylis die door het UVF werd neergeschoten maar haar man. Verder ben ik met RonaldjK eens dat de bio van Gary Moore een uitstekend boek is. Als lezer word je echter ook deelgenoot van zijn minder aangename kanten

After The War was (voorlopig) het einde van de wilde rockende jaren van Gary Moore. Nog voor hij zijn biezen richting de blues pakte verscheen het album in 1989. Met een hilarische persiflage op Kingdom Come samen met John "just say Ozzy" Osbourne, Led Clones.

Het absolute hoogtepunt van dit album maar ook van Gary Moore's gehele oeuvre is zijn versie van Roy Buchanan's The Messiah Will Come Again. Luister, huiver en pink een traantje weg om de helaas overleden Roy in 1988 in een politiecel. 's Werelds beste onbekende gitarist was de lof die hij eerder ontving.

Dank Queebus voor je correctie! Een fout is een fout en dat mag best worden benoemd. Graag zelfs.

Had mijn exemplaar van Moores bio uitgeleend, dat is nu terug, maar ik kan hetgeen hij erover schrijft zo snel niet vinden.
De Belfast Telegraph biedt uitkomst in dit artikel van 31 juli 2022, verschenen n.a.v. de publicatie van het boek. In Noord-Ierland is dit logischerwijs iets wat de krant haalt. Ik citeer: "A new book about the late Belfast guitar hero Gary Moore has revealed that two of his relatives were murdered by the UVF. [...] ...the victims were the Catholic husband of an aunt of Gary’s, killed in a sectarian shooting by the UVF in the 70s, and a Protestant cousin murdered eight years later as part of an internal falling out within the terror group."

De Troubles begonnen toen Gary al naar Dublin was vertrokken, reden voor hem om er jarenlang geen teksten aan te wijden. Tot Out in the Fields. Wie meer over de Troubles wil weten, kan ik deze docuserie aanraden: Once Upon a Time in Northern Ireland, te zien bij de NPO.