menu

Gary Moore - After the War (1989)

mijn stem
3,57 (77)
77 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Virgin

  1. Dunluce (Part 1) * (1:18)
  2. After the War (4:17)
  3. Speak for Yourself (3:43)
  4. Livin' on Dreams (4:15)
  5. Led Clones (6:09)
  6. The Messiah Will Come Again * (7:32)
  7. Running from the Storm (4:46)
  8. This Thing Called Love (3:23)
  9. Ready for Love (5:43)
  10. Blood of Emeralds (8:19)
  11. Dunluce (Part 2) * (3:49)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 40:35 (53:14)
zoeken in:
avatar van animalkrullie
3,5
een mooi album, waar je wel kan horen dat Gary er een beetje genoeg van kreeg.
Desalniettemin is the Messiah een geweldig instrumentaaltje (origineel overigens van Roy Buchanan)
3,5*

Empyrium
Mooi album en zijn laatste hardrock plaat. Ready For Love (met Sam Brown), Led Clones (met Ozzy Osbourne en een aanval op Kingdom Come), het schitterende Blood Of Emeralds (een vervolg op Emeralds van Thin Lizzy, met superb drumwerk van Cozy Powell), het Ozzy-achtige Runnin' From The Storm, After The War en natuurlijk The Messiah Will Come.... eigenlijk wel een meesterwerkje.

avatar van Gert P
4,0
The messiah will come again!

avatar van glenn53
4,5
Een ondergewaardeerde plaat.

avatar van Jumpjet
3,0
Moore komt hier weliswaar met een handvol memorabele songs, maar het wil maar niet overtuigen.
Heeft ook te maken met de nogal kil klinkende produktie. Iets waar wel meer hardrockplaten uit die tijd last van hebben.

avatar van B.Robertson
3,5
B.Robertson (crew)
Redelijk album met Blood of Emeralds als grote uitschieter. De nummers Dunluce (part 1&2) en The Messiah Will Come Today staan niet op de originele langspeelplaat. Het maakt er de cd echter niet minder om. Ready for Love blijft een draak. Voor de rest gaat het allemaal wel.

avatar van vielip
3,5
Ik vind dit op z'n best een redelijk album. Ik vind het een beetje futloos op teveel momenten. Blood of Emeralds is natuurlijk het prijsnummer op dit album. After the war (het nummer) is ook prima. Evenals The Messiah will come again en Ready for love. De rest kan me stukken minder bekoren. Toch bleek dit album nog een meesterwerk in vergelijking met wat ie hierna uitbracht maar ja, da's natuurlijk persoonlijke smaak...

avatar van Von Helsing
4,0
Toch ook wel weer een uitstekend album van Gary Moore. Het magistrale Blood of Emeralds of Led Clones (met Ozzy Osbourne), wordt helaas wel afgewisseld door matige poppy songs als Ready for Love en Livin' on Dreams. De rest is optima forma hardrock in het straatje van Ozzy Osbourne (ten tijde van No Rest for The Wicked). Vooral de riffs van Gary zijn erg goed op After the War. Destijds werd mijn aanvraag nog voorgelezen door Westbroek in Vara's Vuurwerk om de nieuwe single van Gary nu eindelijk eens te draaien!

Snarenplukker
R.I.P. Gary

avatar van Rinus
4,0
Alleen al voor de erg mooie uitvoering van Roy Buchanon's And the Messiah will come. again. Kippevel !! Maar ook het titelnummer en Blood of emeralds is werelds.

avatar van Sir Spamalot
4,0
B.Robertson schreef:
De nummers Dunluce (part 1&2) en The Messiah Will Come Today staan niet op de originele langspeelplaat.

Correctie ingediend, want dit klopt, ze staan ook niet op mijn vinylexemplaar Virgin V2575. Redelijk album maar de frontale aanval op Kingdom Come (het nummer Led Clones met Ozzy op zang) vind ik kinderachtig. Wat een heisa destijds!

avatar van vielip
3,5
Sir Spamalot schreef:
de frontale aanval op Kingdom Come (het nummer Led Clones met Ozzy op zang) vind ik kinderachtig. Wat een heisa destijds!


Ben ik het mee eens! Het nummer ansich is ook geen hoogvlieger trouwens. In elk opzicht een slecht gelukte 'grap' vind ik.

avatar van Jumpjet
3,0
vielip schreef:
(quote)


Ben ik het mee eens! Het nummer ansich is ook geen hoogvlieger trouwens. In elk opzicht een slecht gelukte 'grap' vind ik.


Daar werd in '89 toch heel anders over gedacht.
Nu kun je het je misschien niet meer voorstellen, maar de muziekpers rolde over elkaar heen in het veroordelen van dat vermaledijde Kingdom Come. Ik herinner me recenties te hebben gelezen waarin Gary en Ozzy de nodige bijval kregen voor hun kritiek.

avatar van vielip
3,5
Belachelijk en behoorlijk bekrompen vind ik. Maar het past opzich wel in de geest van die tijd, toen alles in hokjes geplaatst moest worden en een etiketje opgeplakt kreeg. De eerste twee Kingdom Come albums vind ik in ieder geval stukken beter dan dit album!

avatar van vielip
3,5
Vandaag weer eens geluisterd. Speak for yourself is toch ook wel een erg lekker nummer vind ik! Ik moet er toch maar eens een halve ster bij doen want zo langzamerhand vind ik meer nummers wél goed dan niet op dit album.

avatar van Dibbel
4,0
Toch nog wel een lekker album, dit laatste echte hardrock-album van Gary Moore.
Tussen de korte (gitaar)instrumentaaltjes Dunluce zitten toch een aantal erg goede nummers.
Het met Keltische invloeden (zal ik het maar noemen) opgeluisterde Blood Of Emeralds is het prijsnummer van deze plaat, samen met The Messiah Will Come Again.
Beide prachtige nummers met mooi gitaarspel.
After The War en Speak For Yourself zijn lekkere stampers en Led Clones (met Ozzy) vind ik eigenlijk gewoon leuk).
Tegen het einde zakt het wat in met This Thing Calle Love en Ready For Love, maar voor de rest genoeg te genieten op dit album, vooral ook qua gitaarwerk natuurlijk weer.
Toch nog wel 4 sterren waard.

3,5
Heel jammer dat Gary Moore daarna nagenoeg alleen maar blues ging spelen. De hardrock verloor een gigant (inmiddels meer letterlijk dan figuurlijk)

avatar van Sir Spamalot
4,0
Voor mij worden de paar mindere momenten in de vorm van Led Clones en Ready for Love gecompenseerd door bijvoorbeeld het titelnummer, The Messiah Will Come Again en Blood of Emeralds en nog een paar.

Ik heb al een tijdje het vinylleke en het was nu eens tijd om de remaster uit 2003 (met 15 nummers - zie Wikipedia) te "ontlenen". Op Wikipedia valt trouwens te lezen wie er zo allemaal meedeed op het album naast Gary Moore (RIP) en Cozy Powell (RIP).

Wat betreft zijn latere overstap naar de blues, ik had en heb er persoonlijk geen problemen mee. Als je al zo lang Rock annex Hard Rock speelt, wil je na een tijdje misschien iets anders. Vrijheid, blijheid. Ik ken weinig van zijn bluesperiode, Still Got the Blues en Blues Alive, maar die achterstand haal ik de komende dagen / weken nog in. Het blijft toch een rasmuzikant.

Als Led Clones zijn aanval is tegen Kingdom Come, dan had ik hem toch graag gevraagd naar zijn inspiratiebronnen bij het nummer This Thing Called Love, wat me heel veel doet denken aan een nummer van Van Halen! Verder vind ik de Ierse / Keltische invloeden heel geslaagd.

avatar van spinout
3,0
Er doen weer grote namen mee op dit album:Bob Daisley, Cozy Powell, Don Airey, Simon Phillips, Brian Downey, Ozzy Osbourne & Sam Brown. Wat niet gelijk een gedenkwaardig album oplevert helaas. Gewoon, een lekker hard rock album.

avatar van gigage
4,0
Daardoor lijkt dit album weer een verzameling songs opgenomen in diverse sessies net als Run for Cover ipv dat er een band staat te spelen zoals op wild frontier. Beetje jammer.

avatar van Brutus
Kan me niet echt boeien dit album. Het is niet slecht, maar ook niet werelds.

avatar van gigage
4,0
Onsamenhangend of afwisselend, daar hangt mijn beoordeling wel eens vanaf bij Gary Moore albums. Dunluce buiten beschouwing gelaten zitten we oa bij nummer 4 ook bij drummer nummer 3. Die mokerslagen van Powell maken van livin' on dreams toch eigenlijkook wel weer een geinig nummer zo net na het furieuze Speak for yourself.
Ik vraag me wel af of Bob Daisley en Ozzy in één studio hebben gestaan ten tijde van de opnames van Led Clones maar dat terzijde. Als je zo langs de credits en meewerkende artiesten gaat is het inderdaad een slagveld die Gary Moore mooi kan afsluiten met een Messiah comes again. Ik ben er nog niet uit of dat ik deze versie beter vind dan die van Roy Buchanon zelf met zijn telecaster. Het is in ieder geval een prachtig instrumentaaltje. De vaart is er flink uit nu. Tijd voor de out in the fields-like maar wat slappe Running from the storm mede door het refreintje en de toetsen. This thing called love is een "eerbetoon" aan early Van Halen, dan nog een 13/12 bluesrockdeuntje maar het wachten was eigenlijk toch al op het meesterlijke Blood of Emeralds.
Simon Philips, niet onbekend bij gitaarminnend hardrock publiek vanwege het debuut van MSG, drumt er aardig op los en je vraagt je af (ik althans) waarom deze sessiedrummr niet al bij Wild Frontier was ingezet. De spetterende solo op het eind wordt jammerlijk van een fade out voorzien.
Lekker om weer eens rustig de hele plaat te beluisteren. Met Dunluce zwaait de Ierse gitaargrootheid deze avond voor me af, so...goodnight.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:33 uur

geplaatst: vandaag om 11:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.