Gentle Giant - Three Friends (1972)

Op verzoek van Waldo Jeffers presenteer ik hieronder een kort epistel over het leven van drie vrienden en een vriendelijke reus...

Het in 1972 verschenen “Three Friends” is het derde album van Gentle Giant. Ondanks dat dit Britse gezelschap in de jaren zeventig enkele schitterende en tevens grensverleggende platen heeft gemaakt, wordt het helaas zelden of nooit tot de échte grote progressieve rockbands uit die tijd gerekend. Dat komt hoofdzakelijk omdat de band vaak moeilijk in het gehoor liggende, experimentele muziek maakt, die blijkbaar zelfs voor de fans van dit genre iets teveel van het goede is.

De muziek op “Three Friends” kenmerkt zich onder meer door de fraaie meerstemmige, soms dissonante zang en de vreemdsoortige maatsoorten, waarbij de band het als een uitdaging ziet om zoveel mogelijk binnen een muziekcompositie van maatsoort en ritme te wisselen. Desalniettemin staat deze plaat als één van de meest toegankelijke (of moet ik zeggen; één van de minder ontoegankelijke) van de band te boek. Dat komt hoofdzakelijk omdat de bandleden hier beduidend minder met allerlei exotische maatsoorten en abrupte tempowisselingen experimenteren dan op de andere albums.

“Three Friends” is een conceptplaat en verhaalt over het leven van drie schoolvrienden, die naarmate ze ouder worden, steeds verder uit elkaar groeien. De eerste wordt wegwerker, de tweede kunstenaar en de derde een zakenman. Uiteindelijk raakt het drietal voornamelijk ten gevolge van hun beroepskeuze dermate van elkaar vervreemdt, dat de heren elkaars levenswijze niet meer begrijpen. Het concept van de drie uit elkaar gegroeide jeugdvrienden komt weliswaar bij iedereen helder en duidelijk over, maar is mede door de korte lengte van het album helaas tamelijk oppervlakkig uitgewerkt.

De band voorziet dit weinig diepgravend verhaaltje evenwel voortreffelijk van een meer dan passende soundtrack. Middels de reeds genoemde karakteristieke Gentle Giant-ingrediënten te koppelen aan enkele magistrale melodiën en een reusachtige verscheidenheid aan (niet-alledaagse) instrumenten en stemmingen weet de band immers de emoties, gevoelens en gedachten van de drie (opgroeiende) jongens perfect muzikaal onder woorden te brengen. Daarbij creërt de band een volslagen eigen en uniek geluid dat weinig tot geen enkele overeenkomsten met zijn genre- en tijdgenoten kent.

Voor de (ietwat) avontuurlijk ingestelde progressieve rockliefhebber is “Three Friends” dan ook zonder meer een prachtig album, dat enkel door het tegenvallende concept wat tekort schiet. Omdat de plaat (wat) minder ontoegankelijk klinkt dan de andere albums uit de ´goede periode´ van de band, is dit derde album van Gentle Giant mijns inziens het beste startpunt voor niet-ingewijden. Laat je beslist niet afschrikken door de complexiteit en diversiteit van het album, maar bijt je vast in deze magistrale muziek!

Nog niet doorgedrongen bij de prog liefhebbers....

Nee dat blijkt inderdaad. Jammer. Overigens ziet de originele hoes van de LP er anders uit, daarop zie je de 3 vrienden zitten.

Aardige niet alledaagse muziek en je moet er wel aan wennen maar het zit heel goed in elkaar.
Wie Yes pielen vindt zal hir ook niets aan vinden.
Soms rock, dan weer folk en jazz en dat zo in 1 nummer en daarmee ka je zien hoe afwisselend het is.

Oudste broer Phil Shulman grijpt in en het resultaat is te horen. Dit is het eerste album zonder lukraak, willekeurig aan elkaar geplakte experimenten - hoe boeiend die op de eerste twee albums ook konden zijn. Zowel het gehele album als elke compositie afzonderlijk heeft een duidelijke, herkenbare structuur. Niettemin zijn de composities nog niet van topkwaliteit. Elk van ze heeft wel een zwakke plek. Als voorbeeld neem ik Working all Day. Het intro is geweldig, vooral dat omlaagdraaien. De eerste vocale melodie is ook fijn. Maar dan volgt een saaie repetitieve instrumentale passage waar ik mijn aandacht nauwelijks bij kan houden. Daarom toch slechts 3½ ster - dit is niet zo goed als In a glass House.

Ik vind dit toch zeker geen slechte plaat, al haalt het compositorisch nog niet het nivo van de albums die hierna komen. Muzikaal valt er ook wel veel uit te halen, vind zelf o.a. Schooldays en Mister Class and Quality/Three Friends wel zeer genietbaar. De inbreng van Phil Shulman vind ik ook wel wat toevoegen, want hij heeft een prettig stemgeluid dat ik op de latere albums een beetje mis.

Het concept is misschien wat eenvoudig uitgewerkt, maar wel heel menselijk en herkenbaar. Ergens vind ik dat wel een verademing vergeleken met veel andere progrock-conceptalbums uit dezelfde tijd, die toch vaak over onbegrijpelijke esoterische nonsens gaan.

Ik heb toch maar de originele hoes er op gezet, dat ziet er een stuk beter uit.

Weet niet of het hier hoort, maar 'Octopus' heeft oorspronkelijk ook een andere hoes. Tenminste, mijn LP wel, en volgens mij is dat een originele Britse persing.

Ook daar heb ik een correctie doorgegeven, even wachten of het er door komt.

Voor slechte platen geef ik geen 3½ ster, met veel pijn en moeite soms 2. Mijn probleem met deze plaat is dat elke compositie heel sterke maar ook zwakkere kanten kijkt.

De gitaarsolo met dat echo-effect van Peel the Paint is door Brian May gebruikt voor Brighton Rock, versie Live Killers. Brian May doet het beter.

Ik vind deze een leuke plaat. Schooldays als favoriet.

Instrumentaal verzorgd maar wat had je anders verwacht van deze heren

Een deel van dit briljante gezelschap gaat weer op tournee; voorlopig (?) onder de naam van deze LP(CD).

Zie: threefriends.net

Hopelijk wordt Europa en daarmee Nederland ook aangedaan. De eerste geluiden, beelden en berichten zijn hoopgevend. Er liggen zelfs plannen om nieuwe nummers te gaan schrijven.

Wij waren weg van King Crimson maar ook deze plaat mocht er zijn. Meerstemmige zang en lekkere muziek. Niet te bestudeerd en nog redelijk goede numers ook. Ik vond het later snel koud en steriel worden maar op deze plaat klopt het aardig.

Inderdaad een erg goed album. Het eerste en het laatste nummer als mijn favoriet.

Omayyad omschrijft het allemaal feilloos. Het concept vind ikzelf eigenlijk wel leuk bedacht.
Weemoed, lyriek en cynisme gaan hier op een meesterlijke wijze hand in hand.
De muziek lijkt haast geschreven te zijn om de personages uit te diepen, maar doet dit op een uiterst speelse en muzikaal-technisch hoogstaande wijze. Dat kan je wel aan deze heren overlaten: Een flinke scheut King Crimson, een eetlepel Yes en gegarneerd met een snufje Genesis.
Een beetje als Van Der Graaf Generator dus, maar dan met een Bach-sausje erover.

Ik ben stukje bij beetje deze band aan het ontdekken, maar damn... Ze maken steengoede platen!

Wat heb ik deze namiddag weer genoten van deze plaat. De instrumentale beheersing is hierop enorm aanwezig. En dan nog te spreken over die klassieke stukken die hierin verwerkt zijn. Om van te smullen.

Wat een geniale plaat.

Dit is inderdaad een heel leuk album. Ik vond GG altijd een beetje koud- M.a.W de overdracht van emoties kwam moeilijk op gang- bij dit album heb ik daar in zijn geheel geen last van. Mischien omdat de nummers wat langer duren dan bij bijv Octopus en de nummers meer ruimte krijgen om te ademen. Een nummer als peel the paint doet me een beetje aan van der graaf generator denken, wat zeer positief is.

Heel positief!!! Ik hoor ook nog een stuk Kraftwerk op deze plaat. Gewaagde uitspraak maar als je goed luisterd naar Peel the Paint dan hoor je de treffende gelijkenis. Vanaf minuut 5 hoor je een elektronisch geluid die zo sprekend Kraftwerk is. Dus vlak na de strakke gitaarsolo. Wat van Peel the Paint een uitzonderlijk nummer maakt.

Maar ondanks al die gelijkenissen is dit toch een heel herkenbaar en typisch GG album.

Hier past maar een omschrijving : Geniaal. Wat een instrumentalisten waren dit!

Deze week deze cd weer volop aan het draaien. Ik ben nog net zo onder de indruk als toen het uitkwam . Die solo in Schooldays, nog altijd even briljant! Voor mij is het onbegrijpelijk dat dit album niet net zo populair geworden is als bijvoorbeeld In the court of the crimson king. Misschien is deze cd toch iets te moeilijk voor de gemiddelde forumbezoeker?!

Nou, dat denk ik niet, het is namelijk niet echt 'moeilijke' muziek. Er lopen op dit forum gewoon erg weinig prog-fans rond. Daarnaast staat hun indrukwekkende technische talent niet garant voor goede muziek. Ik vind de gitaarsolo's op dit album niet bepaald boeiend.

Verder vind ik het wel een mooi album hoor. Niet zo mooi als In the Court of the Crimson King natuurlijk , maar wel mooi.

Qua opbouw zijn de songs van Three friends veel ingewikkelder en moeilijker te doorgronden dan de muziek op In the court of the crimson king.

Technisch zit het ingewikkeld in elkaar ja, maar dat betekend niet dat de muziek als luisteraar moeilijk te doorgronden is. Dat vind ik bij dit album juist erg meevallen. Octopus heeft dat dan al wat meer.

Dit album is voor GG begrippen nog redelijk toegankelijk inderdaad. Maar over het algemeen vind ik het een lastige band. Erg technisch begaafd en muzikaal interessant, maar ik krijg maar geen binding met hun muziek. De composities zijn vaak wel erg compact. Hier ademen de nummers meer. Zo gaat er gelijk al een hele punt aan waardering bij op.

Edit: ik zie dat ik 23 april al iets soortgelijks geschreven had.

Nu (we zijn al wa jaren later) staat er niet de originele lp hoes. Ik kan het weten want ik heb hem al (heel lang)

Dit is de originele hoes. Ik heb het album gekocht toen het uitkwam.

De Amerikaanse elpee had een andere hoes, ik denk dat dat de oplossing is.

Gentle Giant is een Britse groep. Het album kwam daar het eerst uit. Dus dit is de originele hoes..

Opgelost dus.

Ik hem hem ook in die tijd hier in Nederland gekocht. Ik snor hem even op!