Kansas - Point of Know Return (1977)

Kansas is uiteraard niet iedereens kopje thee, maar ik hou erg van hun sound. Dit was de eerste soort muziek die ik echt mooi vond. Nummers als The Spider en Paradox zijn weergaloos swingend en dynamisch, Dust in the Wind uiteraard een regelrechte klassieker. En een waarheid als een koe

Nou, Kansas is in ieder geval wel mijn cup of tea, en dit album bevat, naast de door Lebowski genoemde nummers, nog een aantal hoogtepunten: Closet Chronicles en Nobody's Home. Zeker 4* waard!

Ik vind dit ook een prima album hoor, deze (in vergelijking met voorganger Leftoverture) iets meer poppy Kansas. Laat ik ook Hopelessly human nog even als fijn nummer noemen. Ook van mij 4*

Eén van mijn absoluut all time favoriete albums !!! Fantastische muziek, heerlijke plaat....

"Point Of Known Return" !!!
"Paradox"!!!
"Portrait (He Knew)" !!
"Lightnings Hand" !!
"Hopelessly Human"

Schitterende muziek... die gitaren... die vocals... die orgeltjes.. wat een sfeer.. wat een pracht plaat!!!!

... en ja ja... Het allerbekende "Dust In The WInd" mag er zeker ook wezen

Jammer dat vorig jaar op Arrow Rock diezelfde Kansas voor mij zo'n afknapper was, live, met dat onuitstaanbaar stemmetje van Walsh... die er eerder als landloper dan wel als artiest uitzag...

Sinds ik Frank The Tank dat nummer heb zien zingen in de film 'Old School' kan ik het niet meer serieus nemen

Ik had in die tijd Dust in the Wind op single. Vond (en vind) het een geweldig nummer. Zag een tijdje geleden de clip van deze plaat: een stel oude hippie baardapen! Niet dat het er wat om toe doet maar ik dacht altijd dat het toen een band was van wat jongere mensen (zoals The Eagles en Supertramp).
Of zagen ze er toen alleen maar wat ouwelijk uit?

Dust in the wind is nog steeds een geweldig nummer hoor

Dat denk ik, want het zijn nu eind vijftigers en we zijn 30 jaar verder.

Het hele image van die band was dat ze zich duidelijk wilden afzetten van West Coast bands. Het hielp daar bij dat ze uit het Mid Westen kwamen van de VS (kort door de bocht: de Achterhoek van Amerika).

zo heb ik ZZ Top altijd als het Normaal van Amerika beschouwd

Wat een onzin, dat geklets over images. Totaal onbelangrijk. Het is de muziek die het 'm doet. En toegegeven die is bij dit album gewoon geweldig. Van prima rock-muziek tot enerverende ballads en alle schakeringen daartussen. Kansas kan het allemaal.

Het is zeker een bijzonder stel. Kijk maar eens naar de clip van Point of know return: Rich Williams in zijn bruidegomspak, Kerry Livgren.

Maar uiteindelijk gaat het inderdaad om de muziek, en die prima. Wel mooi om die clips van die tijd terug te zien.

al jaren in de kast, nog nooit gedraaid

kga het vanavond eens proberen

Duidelijk niet mijn type prog of sympho of hoe het ook heet. Vraag me af wat het, overigens prachtige, Dust in the wind op deze plaat komt doen. Valt hevig uit de toon.

Hoe zo? Moet een band dan zo stijlvast voor jouw zijn? Bands als Genesis en Yes hadden ook kortere, vaak akoestische, liedjes op hun albums staan.

Iets minder dan "Lefoverture", maar nog steeds een klasse album. Natuurlijk met "Dust in the wind", een grote hit, maar totaal niet reprensatief voor de stijl van Kansas. Maar er is genoeg te genieten voor de prog/symfo liefhebber op dit album. Op vinyl.

Hoewel ik deze iets minder vind dan Leftoverture (ook qua geluid), staat er genoeg goed materiaal op, waaronder Portrait (He Knew), Closet Chronicles en Dust In The Wind. Verder is het een karakteristieke Kansas plaat met het kenmerkende geluid en de mooie heldere zang.

Ik maakte kennis met deze band dankzij de single Dust in the wind,
meteen ook toen de plaat gekocht, en ik was ook meteen verkocht door de lekkere nummers, Closet Chronicles was toch een van die nummers die me pakte

daarop de voorganger gekocht Leftoverture, deze vond ik toch beter

Voor ik kennis maakte met klassieke vioolsonates, van Mozart tm Sjostakovitsj, vond ik Dust in the WInd prachtig. Nu ik weet wat de mogelijkheden van de viool zijn vind ik Dust in the Wind mierzoete rotzooi, waarvan het glazuur van mijn tanden springt.

Tja, als je zo drastisch anders denkt over muziek dan dunkt me dat MuMe helemaal geen plek voor je is. Ik zelf kan met groot gemak zowel naar dit als naar de vioolsonates van Beethoven luisteren zonder de behoefte te hebben om het ook maar op een of andere manier met elkaar te gaan vergelijken. Het ligt helemaal aan het moment of het m'n muzikale behoefte bevredigd.

Een wederom knap album van Kansas . In het verlengde van voorganger en het allom geprezen Left Overture . De band borduurt lustig voort op knap uitgevoerde symforock met tal van wisselingen in de tempo's en waar de toetsen , gitaren en de viool van Robbie Steinhart een nadrukkelijke rol hebben in de songs .
Wat erg op de loer ligt in deze stijl van musiceren is dat de emotie verloren kan gaan , maar Kansas heeft altijd goed in de smiezen gehad dat een herkenbaar refein en melodieuze coupletten deel uitmaakten van de song . Tuurlijk wordt er wel eens flink uitgepakt met lekker gefreak , maar nooit te lang en altijd functioneel .
Point Of No Return ligt iets makkelijker in het gehoor dan al het voorgaande en heeft met Dust In The Wind een all-time klassieker .
Andere favorieten zijn het titelnummer , Paradox , The Spider ,
Portrait He Knew , Closet Chronicles en Sparks Of the Tempest .
Sterk album en 1 van hun betere .

Apart. Laat mijn glazuur nu springen bij Mozart tm Sjostakovitsj. Wat leven we toch in een bijzondere wereld.

Ja , zeker apart .
We praten hier over een korte vioolsolo in een acoustische folkachtige ballad met wat licht symfonische invloeden .
Functioneel en voor mijn oren smaakvol uitgevoerd . Past er mooi in .

Wat had Robbie Steinhard moeten spelen om jou glazuur op je gebit te houden ?

Halfje verhoogd, Kansas in topvorm. Kant 1 kent geen inzinkingen, wat een muzikanten.
Ben benieuwd naar de opvolger, die ik nog nooit gehoord heb. 4 --> 4,5*

Best redelijk, maar iets te veel geleest op rock en roll en het beklijft niet echt. Dust in the wind blijft een prachtsingel!

Geweldige plaat die afgelopen dinsdag in De Boerderij in Zoetermeer met 3 nummers prima vertegenwoordigd was. Kansas helaas niet meer met Robbie Steinhardt maar met David Ragsdale die de viool overigens ook prima weet te hanteren.

Deze plaat is destijds toch wel de echt grote doorbraak geweest door de betreffende single Dust In The Wind uiteraard. Hoewel ik Dust In The Wind nog steeds prima kan horen zijn het toch andere juweeltjes op deze plaat die het een topplaat maken, met name ook door enkele latere geweldige live versies op Two For The Show waarvan Closet Chronicles gelukkig ook verscheen op de latere 2 CD versie van deze geweldige live plaat.

De hoes van deze plaat heb ik ook altijd bijzonder fraai gevonden. Point Of Know Return wordt zeer geregeld gedraaid hier.

Zeer coherente plaat, waarbij de pompeuze symfostukken worden afgewisseld met mooie ballads en stevige (AOR)-rockers.

Dit is de kroon op de carriere van de band. Elk bandlid laat het beste zien wat hij kan.

Iedereen kent Dust in the Wind, niet veel kennen deze plaat. Maar na bijna 35 jaar staat het nog steeds als een huis.

De plaat is even oud als ik, dus ik voel me er wel mee verbonden

Klinkt wel erg snobistisch. Steinhardt is wat mij betreft een waanzinnig goede violist. En wat hij doet in Dust in the Wind wordt al 35 jaar lang op waarde geschat door menig persoon.

Mee eens Ozric, is inderdaad erg snobistisch, ofschoon Dust in the Wind wel een mierzoet liedje is natuurlijk... dit doet echter niets af van het vioolwerk... en al helemaal niet van de rest van deze lp, die prachtige en redelijk stevige vioolrock bevat die weinig van doen heeft met Dust in The Wind natuurlijk....

Ik bedoel ik kan ook zeggen dat de conga-partijen in Sparks of the Tempest veel beter kunnen.

Maar het werkt! en daar gaat het om.

Deze plaat staat als een huis, met al haar simpele en minder simpele momenten.