Kansas - Leftoverture (1976)

Naar mijn mening het beste Kansas album, met klassiekers als Carry on Wayward Son en The Wall. Hoofdrollen voor Kerry Livgren (toetsen), Steve Walsh (zang) en Robby Steinhardt (viool), samen verantwoordelijk voor de "vloeiende", melodieuze stijl die zo kenmerkend is voor Kansas.

Dit is zeker de beste van Kansas. Misschien wel het beste wat er op proggebied uit de VS kwam in die tijd.

Zo veel kwam er op proggebied überhaupt niet uit de VS in die tijd... hoewel Styx' piekalbum The grand illusion maar van één jaar later was.

Voor mij 4* voor deze. Favoriete nummers, naast het overbekende Carry on wayward son, What's on your mind, Miracles out of nowhere en Cheyenne anthem.

dat zou dan toch betekenen dat doom gelijk had

een vijf voor deze prachtplaat! The Wall is mijn favoriet

Essentieel album uit de catalogus van Kansas. Met "Carry on you Wayward Son", het prachtige "The Wall" en het magnefieke "Magnum Opus".Klassieker. Op vinyl.

En wat te bedenken van Cheyenne Autumn.

Absoluut een juweeltje maar luister ook eens naar de geweldige live plaat Two For The Show

Magnum Opus vind ik nog steeds het ultieme Kansas nummer met een prachtige opbouw en vele instrumentale uitspattingen. Carry On Wayward Son is na Dust In The Wind waarschijnlijk het bekendste Kansas nummer, al is het wel een stuk harder. The Wall is juist weer rustig, mooi en emotioneel. Dat zijn voor mij de hoogtepunten van dit album, van een band die hier op het creatieve hoogtpunt van hun carriere zat.

Magnum Opus is puur kippenvel.
Vooral dat stukje op devibes en hoe dat overgaat in een bluesgitaar solo, brrrr


Cheyenne Anthem is ook al zo'n fijne song met mooie vocalen van Steinhardt

The Wall is mijn favoriete rockballad aller tijden. Steve Walsh op zn best.

De rest is allemaal bekend en tot op het bot grijs gespeeld op de radio's maar daardoor niet minder goed.

De hoogtijdagen van Kansas .
Left Overture is 1 van hun betere albums . Sterk symfogerichte plaat met als absolute uitschieters Carry On Wayward Son (nog steeds 1 van de meest gedraaide rocktracks op tal van Amerikaanse radiostations) het prachtig afwisselende Miracles Out Of Nowhere , The Wall en het immer geweldige Magnum Opus .
Zeer hecht , technisch geweldig en Steve Walsh was toendertijd gewoon 1 van de betere zangers uit de rockmuziek .
Het knappe van Kansas was dat zij een volkomen eigen sound hadden . Die functionele vioolpartijen van Robbie Steinhard en de altijd stevige sound .

In mijn herinnering is dit een album dat doordrenkt is van prog, maar dat blijkt bij herluistering toch niet helemaal te kloppen. Met name de kortere nummers hebben toch ook wel AOR-kenmerken. Dat doet aan het totaalbeeld overigens niets af, want het is nog steeds het hoogtepunt in hun carriere. Mooie teksten van Livgren, waarin zijn geloof (al) duidelijk merkbaar is, net als zijn zorg om de natuur.

Schitterende progressive rock plaat met commerciële sterallures en symfonische neigingen. Hun Do or Die moment die werd aangebroken doordat hun vorige plaat Masque op niets bleek te trekken. Toch voor de platenmaatschappij. Carry on Wayward Son is een rockklassieker terwijl The Wall en What's on My Mind toch sterke rockplaten zijn. Het wordt complexer met Miracles Out of Nowhere en ze slagen sterk in hun opzet. Dit nummer is van Yes-niveau. Ik vind deze al het 2de erg sterke nummer na de openingstrack. Opus Insert vind ik de minste op deze plaat, een soort van tussenpauze zeg maar. De intro van Questions is fantastisch. Een meer dan degelijke track die rytmisch sterk uitgebalanceerd is. Kansas pakt ook uit met een rustige en intiem nummer die plots uitpakt met sterk instrumentale vakkennis. Cheyenne Anthem is pakkend en gevarieërd en een voorbode tot Magnus Opus. Toch werkelijk het hoogtepunt op deze plaat. Wat een niveau!!!! 4 geniale nummers en geen 4 sterren halen. Wat een zonde.

Blij dat ik het niveau wat kan omhoog krikken.

Ik mag het ook wel horen. De drie langste nummers zijn de mooiste.

Carry on Wayward Son is echt een ontzettend tof nummer. voor de rest ook prima nummers

4.0

Hohoho Prot, prima nummers? Daar doen we het niet voor! The Wall en Miracles out of Nowhere zijn toch ten minste magistraal te noemen? Verder is Carry on Wayward Son wel geen goed voorbeeld van Kansas' vroegere jaren. Meer een rechttoe-rechtaan rocknummer dan een echte progressieve track als je het mij vraagt.

nu ik rush ook helemaal top vind, ga ik deze misschien ook nog een keer een draai geven. ligt hij ongeveer in de zelfde lijn qua muziek?

Ja en nee. Beide bands mixen 70s prog met een flinke scheut hardrock. Maar muzikaal levert dat toch een ander resultaat op wat al voor een groot deel te verklaren valt door het feit dat Rush een Canadese band is en Kansas een Amerikaanse en wel eentje uit het midwesten. Kansas was echt een heel vreemd eend in de bijt want muzikaal was die streek toch wel heel erg traditioneel qua muziek. Zo af en toe hoor je op de oudere albums die hilbilly rocksound nog wel terug, maar hier dus echt helemaal nergens.

Deze muziek heeft de neiging een rommeltje te worden, maar uiteindelijk overheersen de lekkere songs alsmede de interessante instrumentaties en arrangementen. Zeer fijn prog-album met als sterkste nummers de opener en de afsluiter.

Zonde van dat suffe Amerikaanse mainstream rock nummer Carry on Wayward Son. Verder een tof symfoalbum. Favoriet het sfeervolle Cheyenne Anthem.

Ja, Carry on... is inderdaad wel een afwijkend nummer op deze plaat. Het was dan ook hun doorbraak-hit. Natuurlijk, het heeft een refrein dat je na 1x meezingt en een ijzersterke riff, maar voor mainstream-rock is dit toch nog een redelijk complex nummer, met name in de gedeelten die uit de originele single-mix geknipt zijn.

Verder past alleen What's on my mind nog een beetje in die mainstream rock-aanpak van de jaren zeventig. Maar voor de rest is dit een prachtig, afgewogen en sfeervol symfo-album, waarbij de aandacht mooi gelijkelijk verdeeld is over gitaar en toetsenwerk.

En de viool van Robby Steinhardt natuurlijk, want naast het verschil in afkomst (Canada vs. Amerika) vind ik juist die inbreng van de viool toch wel het grootste verschil tussen Kansas en bijvoorbeeld Rush of Styx. Het geeft Kansas een uniek eigen geluid, dat op de eerste drie album nog wel eens zo'n hilbilly rocksound opleverde, zoals Chris X terecht opmerkt. Maar die kom je hier niet meer tegen.

Aanvankelijk was The wall mijn favoriet op dit album, maar inmiddels is dat ook bij mij Cheyenne anthem geworden. Zonder meer het beste album van deze band, waar ik nog graag regelmatig naar teruggrijp. Qua puntenbeoordeling is-ie bij mij goed voor de volle mep.

Briljant!

Kansas was toch wel uniek in zijn soort met de electrische viool en een fraaie menging van hardrock met symfonische rock. Zanger Steve Walsh kan met zijn stem me nog steeds kippevel bezorgen. Schitterende nummers zijn Opus Insert,Carry On Wayward Son,Cheyenne Antemn en The Wall.

Er wordt door muziekliefhebbers nogal eens afgegeven op de Top 2000, die morgen weer staat te beginnen. Teveel ouwe lullen muziek of juist veel eendagsvliegen van heden ten dage. Ik ben een liefhebber al vanaf het begin van de Top 2000, omdat er elk jaar wel weer een nieuwe binnenkomer bijzit, die mij nieuwsgierig maakt naar het album of artiest. Zo ook dit jaar, waar Carry on Wayward Son van dit album op 1817 nieuw is binnengekomen.

Nog nooit (shame on me?) gehoord van dit nummer. Dat deze band meer kon dan alleen maar Dust in the Wind, was mij wel duidelijk maar wat een heerlijk nummer is dit. Pure rock van alweer 37 jaar geleden. Eigenlijk altijd dit soort bandjes links laten liggen (Chicago, Kansas, Poco etc.)... Volgende week maar beginnen met dit album .

Ik weet niet precies wat je nu bedoeld met "dit soort bandjes".
Kansas is Symfonische rock (prog rock) Poco country rock en Chicago funky pop rock.
Deze bands hebben muzikaal toch niets met elkaar als stroming te maken?

Misschien nuanceren want inderdaad hebben de bandjes qua genre/stroming niks met elkaar te maken. Heeft meer te maken met de hits die deze bands hebben gescoord, die mij niet over de streep trokken om er meer van te horen. Dacht dat het altijd meer van hetzelfde zou zijn. In mijn geval dus 'dit soort bandjes'

Ik vind dit ook een DIJk van een plaat in een top(!) bezetting. Geen enkel zwak nummer. Ook Masque vind ik een topper en Point of Know Return mag er ook zijn. Daarna stukje bij beetje minder alhoewel Monolith nog zeer de moeite waard is, LEFTOUVERTURE is echt baas boven baas met een afsluiter waar de rillingen van over je lijf lopen. TOP!!!!!

Leftoverture bevalt mij een stuk beter dan, point of no return. Mooie toegankelijke symforock. Al staan de Aor/hardrock-invloeden mij wel eens tegen: what's on my mind is werkelijk vreselijk. Daar staan echter pareltjes als: magnum opus, the wall en cheyenne anthem(kippenvel bij het koortje) tegenover. Met name de afsluiter heeft een lekker tempo en bevat een prachtige vioolsolo.

Hun oudere werk wel eens beluisterd? Daar gaan ze nog wel wat vaker los zoals ze dat hier eigenlijk enkel nog op Cheyenne Anthem doen.

Nou, op Magnum Opus gaan ze ook lekker tekeer hoor. Een ware progorgie !

Als je bij een album uit 1976 ga plaatsen of je "hun oudere werk" kent moet het wel een hele oude band zijn