Paul Simon - Paul Simon (1972)

Draai dit en het hierna volgende album in al die 48 jaren zeer regelmatig. Blijft geweldig: niet alleen vanwege het hoge niveau van de composities, maar ook het goede gemusiceerd en de frisse productie.

"Me and Julio Down by the Schoolyard" bevat de regel "Rosie, the Queen of Corona". Het is dat we weten dat hij Corona in Queens bedoelt, anders klinkt dit anno 2020 toch wel heel erg apart ...

Ook een vriend van mij citeert dit altijd als hij kip en ei verwerkt. Het verhaal zal dan ook wel kloppen.

“PAUL SIMON”, het solo album van singer-songwriter Paul Simon verscheen op 24 januari 1972 en is niet het eerste solo album van de helft van Simon & Garfunkel. Paul Simon, geboren op 13 oktober 1941 in Newark New Jersey USA, bracht in 1965 het album “THE PAUL SIMON SONGBOOK” uit, maar een groot succes werd dat niet. Dat werd zijn samenwerking met Art Garfunkel wel, want als duo scoorden ze in de periode 1965 tot en met 1970 hits met onder andere “SOUND OF SILENCE”, “HOMEWARD BOUND”, “MRS. ROBINSON”, “THE BOXER” en “CECILIA”. Het laatste album “BRIDGE OVER TROUBLED WATER” groeide uit tot een klassieker en is van grote schoonheid. Dat album was tevens de zwanenzang van het duo, want al tijdens het maken van dat album waren de twee uit elkaar gegroeid en was het niet vreemd dat ze hun eigen weg gingen. Dat betekende dus voor Simon dat hij verder kon gaan met het ontwikkelen van een geheel eigen stijl, waarin vooral veel muziekstijlen in te vinden zijn. Het album gaat van start met het aanstekelijke “MOTHER AND CHILD REUNION”, heerlijk ritme en een mooie melodie voor deze hit, want in Nederland bereikte het de top 10 van de Top 40. “DUNCAN” heeft dezelfde sfeer als de Simon & Garfunkel klassieker “EL CONDOR PASA”, want Los Incas, de groep die de genoemde song ingespeeld hebben, zijn ook op deze track te horen. “EVERYTHING PUT TOGETHER FALLS APART” is een klein liedje met minimale instrumentarium, “RUN THAT BODY DOWN” is een licht jazzy song met op drums de legendarische Hal Blaine, “ARMISTICE DAY” kent een rustig begin, maar halverwege komt het nummer tot leven, waarna het een rustig outro heeft. “ME AND JULIO DOWN BY THE SCHOOLYARD” werd ook in Nederland een hit en is een licht swingend nummer, “PEACE LIKE A RIVER” vind ik een typische Paul Simon track, mooie achtergrond zang, aparte drumpartijen en een mooie melodie. “PAPA HOBO” is opnieuw een rustig liedje met op harmonium (een soort orgel) de van Bread bekende Larry Knechtel, tevens een bekende studio muzikant. “HOBO’S BLUES” is een kort instrumentaal liedje met de viool in de hoofdrol, “PARANOIA BLUES” is weer een uptempo song met onder andere een prachtige bottleneck gitaar in de hoofdrol en het album sluit af met ‘CONGRATULATIONS”, opnieuw een rustige song met een prachtige melodie. Dit album liet zien dat Paul Simon ook zonder zijn vaste maatje Garfunkel kon, want het wordt nog steeds gezien als een klassieker in het oeuvre van Simon.

Deze plaat weer eens een keer op de draaitafel gelegd, kant B ,song 1(me and Julio) , weet iemand waar Rosie woont????

The queen of Corona , als iemand de oplossing weet voor al deze ellende is zij het wel toch............?

Ik neem aan dat je vraag half als geintje is bedoeld, maar voor wie het wil weten:

Corona, Queens - Wikipedia - en.wikipedia.org

Er komen een hoop beroemde mensen, muzikanten vooral, vandaan (helemaal naar beneden scrollen op de gelinkte Wiki-pagina, dan zie je ze). Paul Simon staat daar overigens niet bij, al is hij natuurlijk wel een New Yorker.

Maar of de Rosie in kwestie iets aan het heersende coronavirus kan doen, betwijfel ik ten zeerste. Deze plaat is bijna een halve eeuw oud, misschien leeft ze wel niet eens meer...

Haha, Thxx voor de info, Paul is overigens geboren in Newark, New Jersey.

Ah, die kennis had ik dan weer niet paraat...

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

En dit eerste solo-album van Paul wellicht nog het meeste. Nou ja, strikt technisch gezien was het niet het debuut, omdat The Paul Simon Songbook al van 1965 dateert. Maar Paul heeft zich tientallen jaren verzet tegen dit album, vandaar dat ik het 1972-album Paul Simon zijn debuut noem.

Hij maakt hiermee gelijk indruk, en scoorde gelijk al twee (bescheiden) hits met Mother and Child Reunion en Me and Julio Down by the Schoolyard. Maar alle overige nummers zijn van hoge kwaliteit, waaronder het grappige Duncan en de pareltjes Everything Put Together Falls Apart en Peace Like a River. Na al die jaren nog altijd een album dat nog iedere keer weer zijn geheimen prijs geeft.

Mooie regel in Duncan:

Heerlijke, pure bijna rootsy plaat. Akoestische songs met onder andere Airto Moreiro (percussie). Lekker vrolijke typische Paul Simon-songs. Ik houd er wel van.

Op vinyl gevonden op zolder bij mijn schoonmoeder. Zo zie je maar weer...

Ik was in de Ziggo bij de afscheidstournee van Paul Simon. Daar speelde hij Bridge Over Troubled Water. Niets bijzonders, zou je zeggen. Het was immers zijn grootste hit. Maar toch was het erg bijzonder. Hij lichtte dat zelf toe door te zeggen dat hij dit nummer speciaal geschreven had met de stem van Art in gedachte. En dat hij het daarom tijdens zijn lange solocarrière nog nooit gespeeld had. Tot nu, want hij vond dat het uiteindelijk er toch een keer van moest komen. Mooie versie, trouwens.

Dit zette mij aan het denken. Paul schreef eerst 'Paul Simon-songs', zoals die te horen zijn op de Paul Simon Songbook uit 1965, en op de eerste albums van Simon & Garfunkel. Want toen had hij nog van die 'Paul Simon-liedjes' op de plank liggen, zoals bijvoorbeeld Bleecker Street, Leaves That Are Green, Anji en uiteraard The Sound of Silence. Toen ze met dit nummer een giga-hit kregen is hij steeds meer 'Simon & Garfunkel-liedjes' gaan schrijven. En die zijn dus nèt even iets anders dan de 'Paul Simon-liedjes'.

Nou, en dat hoor je dus in sterke mate op dit album, net zoals op het even fraaie opvolger There Goes Rhymin' Simon. Liedjes zoals Everything Put Together Falls Apart, Run That Body Down, American Tune en One Man's Ceiling Is Another Man's Floor zou hij never-nooit-niet voor Simon & Garfunkel hebben geschreven.

En hoewel ik de Simon & Garfunkel-songs erg graag en met grote regelmaat beluister, heb ik toch een sterke voorkeur voor Paul Simon solo.

Voor mij zijn de songs belangrijk. Een sterke song kan alles doorstaan, zoals een matige uitvoering, een slechte productie of zelfs een slechte cover. Maar een zwak nummer wordt nooit iets, zelfs met de beste zangers en muzikanten.

Het schrijven van echte songs beleefde in de jaren zestig en zeventig een hoogtepunt. Tegenwoordig denkt iedereen die goed kan zingen of een muziekinstrument fantastisch beheerst, ook vaak dat ze goede nummers kunnen schrijven. En heel soms is dat zo, maar in de meeste gevallen niet.

In die zin wordt in het algemeen Lennon & McCartney en Bob Dylan tot de absolute top gerekend. Mee eens, maar persoonlijk voeg ik daar graag Townes van Zandt (naast Bob) en zeker Paul Simon (naast Lennon & Mc Cartney) aan toe.

Groot verschil zit hem in de personen. Het charisma van Lennon & Mc Cartney en Dylan is evident. Daarentegen had/heeft Paul Simon het charisma van een wortel. En Townes, tja, laat ik het zo zeggen dat de drank in zijn geval meer charisma had dan hijzelf ...

Berichten verplaatst naar Paul Simon

vroeg mij na al die jaren af welke nummers van dit album naast de hits (1 en 6) en de bekende ballad "Duncan" het meest indruk zouden maken. dat blijken in mijn geval het jazzy "Run That Body Down", "Armistice Day" met een halverwege invallende blazerssectie en het prachtige "Peace Like a River" te zijn.

opvallend verder aan dit album is dat "Mother and Child Reunion" in Kingston, Jamaica en "Duncan" met Los Incas en het instrumentale "Hobo's Blues" met de Franse jazz violist Stephane Grappelli beide in Parijs, Frankrijk werden opgenomen. de overige nummers werden in 3 verschillende studio's in de V.S. opgenomen.

onder de sessie muzikanten die meewerkten bevinden zich vele bekende namen uit die tijd als Larry Knechtel (piano, harmonium), David Spinoza (guitar), Airto Moreira (percussion), Ron Carter (bass) en Hal Blaine (drums). meester gitarist Stefan Grossman is te horen op bottleneck guitar op "Paranoia Blues".

Paul Simon produceerde dit album samen met Roy Halee, bekend van zijn samenwerking en co-producties met Simon & Garfunkel