Aphex Twin - ... I Care Because You Do (1995)

Opnieuw een topplaat van Richard D. Heel energiek, maar tegelijk ook rustgevend. Next Heap With Me wijkt qua sound een beetje af van de rest van het album, maar is denk ik toch wel mijn favoriet . 4*.

Eindelijk deze origineel gekocht met SAW II samenm, nu 1 nog

Zeer relaxed album dit, er zit geen één slecht nummer op, hoewel je voor sommige nummers wel in de juiste mood moet zijn (zoals "Ventolin" en "Start As...").
De toppers zijn wat mij betreft "Alberto Balsalm", "Acid Avid Jam Shred" en "Cow Cud Is A Twin". Ik vind het wel jammer dat "Cow Cud" zo ondergewaardeerd is, ik vind het namelijk een zeer fijn nummer, relaxed beatje, leuke melodie, gewoon zeer prettig om naar te luisteren. Het zijn volgens mij de wat weirde 1e 50 seconden van die nummer die men een beetje 'afschrikt', om het maar zo te noemen. Als je dat stuk eenmaal gehad hebt ratelt net nummer gewoon prima door en is het Genieten met de hoofdletter G.
Icct Hedral krijgt ook een eervolle vermelding van me, aangezien dit nummer me had overtuigd om dit album aan te schaffen
Conclusie: één van Aphex's beste releases, met als kenmerk de unieke stijl die hij op geen van zijn andere albums heeft.

4.5*

Volgens mij was dit album na het zien van de videoclip van Come to Daddy (voor het eerst gezien in de herfst '98) en SAWII (gekocht in augustus '99) mijn derde kennismaking met het fenomeen Aphex Twin. Heb dit altijd wel een aardige plaat gevonden, maar pasgeleden luisterde ik hem weer 's eens en vond ik hem eigenlijk te depressief. Come On You Slags! is maar een akelig manisch nummer eigenlijk...

Maar vandaag heb ik een mooie winterwandeling gemaakt met deze langspeler op en toen viel het kwartje behoorlijk. En nu zit ik hem weer te luisteren. Op de een of andere manier slaat dit precies de juiste toon aan, het is alsof hij verhalen vertelt via zijn muziek, iets van zichzelf wil meegeven. Bij een hoop van zijn andere releases (hoe mooi soms ook) hoor ik dat er niet echt aan af. Ik gooi er een volle ster bij voor dit bloedmooie egodocument.

Voor mij is dit echt een 'tussen wal en schip' plaat. Richard laat overigens wel zien dat hij de Phase Shifiting techniek van o.a. Steve Reich in de vingers heeft. Maar de veelal op herhaling gebouwde nummers missen de treffende eenvoud van SAWI en II en het gefreak van het latere werk. Een drietje van mij

Mijn tweede kennismaking met Aphex Twin, en ik weet nog steeds niet helemaal wat ik ervan moet denken. Ik blijf het een redelijk wisselvallige artiest vinden, sommige nummers spreken me erg aan terwijl anderen dat juist helemaal niet doen. Vind deze wel net wat beter dan zijn Richard D. James album. Alberto Balsalm vind ik erg goed, en iets als Come On You Slags! kan ik ook wel waarderen maar bij Ventolin is hij me helemaal kwijt. De afsluiter vind ik ook prachtig, ik hou over het algemeen niet echt van de wat hardere of snellere beats van Aphex Twin denk ik, daarom zal ik maar eens SAW I en II gaan beluisteren. Voor deze een 3,5*

Ik ben het met je eens, alleen SAWI vind ik een consistent topalbum, de rest is goed tot zeer matig.

Ohh ik vind Ventolin juist wel tof, net zoals ook Alberto Balsalm.

Djeez, ik dacht de hele tijd dat jullie het over de soundtracks van Saw hadden. haha, ik schrok al. maar goed.
Mijn eerste kennismaking met Aphex Twin. Nee niet, dat was windowlicker, maar deze kocht ik het eerst en hoe briljant! Ik vind het nog steeds zn beste release. Als ik de cd opzet bedekken 2 nostalgische gevoelens mij als een warme deken, namelijk: mn lavalamp (die het nog steeds doet) en Streetracer op de SNES. Alleen al vanwege die nostalgie geef ik 5 sterren.
Ventolin laat ik aan zoveel mogelijk mensen horen, omdat de reacties zo lekker extreem zijn. De ene helft is meteen hooked for life, de andere helft weet niet van afschuw waar'ie het zoeken moet.
Come on you slags is een favorietje, kwam er laatst achter dat lyrics uit een pornofilm komen, terwijl ik altijd dacht dat het pure muziekale horror was.

Heel goed album, vooral dat eerste nummer is chill.

Na SAW 85-92 het beste Aphex-album. Gewoon een constant hoog niveau.

Ok mening bijgesteld, RDJ-album ze ze voorbij gestreefd. Niettemin blijft het een hoog niveau, zoals alle normale albums van deze man.

Alberto Balsalm is voor mij zijn allerbeste plaat. De schitterende achtergrond geluiden zijn fris en buitengewoon lekker. Maar op het moment dat de hoofdmelody om de hoek kijken gaan er een hoop verschillende gevoelens door me heen. De ene keer word ik er blij van, de andere keer droevig. Een deuntje van ongekende schoonheid.

Voor mij blijft Aphex Twin toch voornamelijk de artiest die eens per zoveel albums enkele meesterlijke nummers tussen de rotzooi verstopt, en op dit album is al helemaal niks memorabels te ontdekken. Zelfs beste nummers Ventolin en Alberto Balsalm halen het bij lange na niet bij tracks als Vordhosbn, Nannou en de remix van Curve's Falling Free.

Luister nog eens goed naar de opener van dit album zou ik zeggen

Dat is wel een leuk (en sfeervol) liedje inderdaad, maar memorabel, nou nee. De drums zijn geinig en de bass wordt er op een lekker moment in gegooid, maar vervolgens kabbelt het wel minutenlang door zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.

De melodie van het openingsnummer is toch wel heel, heel mooi wat mij betreft. Het haalt het niet bij Vordhosbn inderdaad, maar daar noem je ook wel een van zijn allerbeste nummers.

Vordhosbn zou wat mij betreft uitermate geslaagd zijn zonder die drukdoenerij (drums) er door heen. Nu jeukt het meer bij als ik het nummer luister.

Kan ik begrijpen, maar ik vind het nummer juist zo sterk door het contrast tussen melodie en drukdoenerij enerzijds en de enorme massa aan goedgemikte accentjes, details en articulatie in die drukdoenerij anderzijds. Dat gevoel voor detail mis ik hier nogal.

Start as You Mean to Go O en Alberto Balsalm zijn echt topperts

Alberto Balsalm is een van mijn favoriete tracks allertijden, dus daar moet ik mee instemmen.

Hele vette plaat, en inderdaad iets harder dan zijn andere platen. Alberto Balsalm is voor mij het hoogtepunt. Maar Ventolin (met zijn irritante hoge toon) is ook wel heel tof

Geen idee waarom deze op 3,5 stond. The Waxen Pith, Wet Tip Hen Ax en vooral Acrid Avid Jam Shred zijn verre uitschieters. Vooral laatstgenoemde is echt prachtig en behoort zeker tot zijn beste werk.

Vorige week kreeg ik bijna ruzie nadat ik Filth van Venatian Snares had opgezet, vandaag kon ik mijn visite na Ventolin wegdragen, voor mij blijft het een heerlijk nummer

Haha, jij durft . Ook een favoriet van mij (samen met de opener en Alberto Balsalm). Aggresieve noise op downtempo, lekker apart en intens.

Lang niet zo goed als SAW 85-92 maar er staan niettemin toch zeer mooie sfeervolle nummers op zoals de opener, de afsluiter en vooral Icct Hedral, maar zoals zo vaak bij dit soort albums moet er weer een vreselijk nummer tussen zitten zoals Ventolin. Jammer, maar helaas.

3,5*

Een erg vette plaat weer van Aphex Twin.
Er is heel wat afwisseling waaroor: ... I Care Because You Do geen moment verveelt en als een sneltrein je van het ene geweldige moment naar het andere brengt.
Favorieten: Ventolin, Alberto Balsalm en Cow Cud Is A Twin.

Nog een leuk weetje/gerucht over Alberto Balsalm.
Blijkbaar is dit ook een haarproduct (gel geloof ik) en zijn de hats in het nummer blijkbaar knipgeluiden van een kappersschaar - nooit eerder het verband gelegd maar na het lezen van dit weetje hoor je het er inderdaad duidelijk in - .

Over Alberto Balsum gesproken, hier nog een geinige live-uitvoering door een steelband Alberto Balsalm - Steel Version - YouTube Helaas zonder schuivende stoel en knipschaar.

Ik gooi hier direct al 4 sterren tegenaan en hij hinkt na enkele luisterbeurten al gevaarlijk dicht in de buurt van de 4,5*. Alleen Ventolin met die pieptoon is niet iets wat aangenaam wegluistert maar is dan ook (ondanks) die hoge toon zeker ook geen stinker, een fascinerend nummer maar niet iets wat ik voor m'n plezier vaak ga opzetten. De rest van het album is dat dus wel...

Bron

Vier sterren. Vanwege die hoge pieptonen die ik slecht verdraag een volle punt aftrek naar drie sterren. Het nostalgische sfeertje en de geniale composities (met Alberto Balsalm als klasse apart) trekken het weer vlot naar vier sterren.