Dream Theater - Falling Into Infinity (1997)

Kom op jongens, iets meer hulde aan dit 'zwarte schaap' mag ook wel. Toch echt een van de betere omdat het oeverloos gepiel hier grotendeels achterwege blijft. In tegenstelling tot andere DT albums blijft de random knop werkloos toe zien.

dat is juist het probleem met dit album, ze laten het ingewikkelde een beetje vallen en dat ingewikkelde is nou juist vaak een grote voordelige bijkomstigheid bij DT. ik zie dat ik hier 2* heb staan dat worden er wel 2,5.

Kijk dat schiet al op. Nog eventjes leuren en we hebben een vijfje. Maar ga me nu niet vertellen dat het allemaal eenvoudig is. Ik kan het mee drummen tot 2.43 en mijn stokken vliegen alle kanten op (nou zijn er ook weinig slechtere dan ik maar toch). Peruvian Skies is toch HET bewijs dat eten van twee walletjes best wel kan bij DT.

Okay, de random knop hebben we toch een keer nodig om Anna Lee de nek om te draaien.

Ik doe mee en verhoog deze van 2½* naar 3*, waarmee ik hem onder andere boven het overschatte Six degrees-dubbelalbum plaats. Dit album is meer mainstream dan andere DT-albums (waar niks principieels mis mee is) en, gegoten in toch nog het DT-avontuurjasje, levert dat enkele zeer genietbare nummers op (met name New millennium, Peruvian skies en Lines in the sand). Anna Lee vind ik ook een heel aardige ballad trouwens.

Jammergenoeg slaan de mainstreamneigingen ook enkele keren dóór, met als resultaat ook enkele draken (met name You not me en Just let me breathe).

Kom op Casartelli je kunt het. Op naar de 3.5. Hell's Kitchen is door de gedegen opbouw en heerlijk einde toch een van hun beste instrumentals. En de andere twee ballads Hollow Years en Take away my pain liggen toch beter in het gehoor dan Anna. En zeg zelf nou eens heel eerlijk. Is er een DT album die van de eerste tot de laatste seconde boeit.

Mijn DT lijstje:

When dream and day unite 3*
Images and words 5*
Awake 5*
A change of seasons 2½*
Falling into infinity 3*
Scenes from a memory 4*
Six degrees of inner turbulence 2½*
Train of thought 4*
Octavarium 3*

Ik denk dat ik je laatste vraag daarmee beantwoord heb . Hollow years en Take away my pain zijn ook best aardig inderdaad, maar ik vind ze niet tot de toppers behoren. En een andere nogal eens genoemde favoriet, Trial of tears, vind ik persoonlijk ook nogal teleurstellen. Meer dan die 3* zit er voorlopig echt niet in. Wees blij met het resultaat, zoveel mensen hebben mij hier nog niet tot een opwaardering kunnen bewegen.

Gelijk heb je jongen, je mag een gegeven paard nooit in de bek kijken.

Ik vind dit toch ook wel een heel erg ondergewaardeerd album (net als Octavarium trouwens). Dit is toch wat prachtigheidsniveau wel minimaal gelijk aan Images and Words of Six Degrees of Inner Turbulence. 4*

Sterker nog, hij is béter dan Six degrees (zie boven)

geen slechte cd, maar wel een van de zwakkere van dt.
Peruvian Skies en Anna Lee behoren van mij zeker tot de top 10 slechtste dt nummers, maar dat wordt wel goedgemaakt met nummers als hells kitchen en trail of tears. Geen geweldige cd, maargoed, het blijft dream theater he

Mooie Cd maar sommige nummers verpesten het inderdaad wel een beetje. Trail of Tears is echt een ontzettend mooi nummer, net zoals Hollow Years, dus ik geef toch nog 4,5 *

Het verhaal van deze cd is bekend, Dt maakte furore in de toen nog progmetal underground scene met albums als IaW en Awake. Maar de platenmaatschappij wilde wel wat landelijke bekendheid en wat meer geld in het laatje.
Resultaat: een redelijke plaat met zijn eigen speciale plaats in de DT geschiedenis. De meese nummers klokken vrij kort, en idd nummers zoals anna lee ligt het er wel heel dik bovenop dat ze er een hit mee willen scoren. Het nummer wat het meest in de richting van progressive komt en voor mij dan ook het beste nummer is Hell's Kitchen.

En dat ligt waars aan mij, maar trail of tears komt een beetje geforceerd over bij mij, het loopt ook niet echt lekker. Dat van die verschillende delen komt ook niet egt over bij mij en tja, ik weet niet.

Op de site van JLB werd later bekend dat er ruzie was geweest tussen de platenmaatschappij en DT over dit nummer, vooral petrucci vond het niet goed genoeg maar werd gedwongen om het zo uiteindelijk te doen.

Al met al voor mij tog nog wel door de constantheid en redelijke nummers zoals New Millenium, Peruvian Skies en Lines in the sand een 3*

"Trial of Tears" (en niet "Trail") is inderdaad een van de allermooiste songs die DT ooit gemaakt heeft. Ik heb het ooit ook live gehoord, weergaloos.
Slechts twee nummers van dit album zijn wat minder : "You not me" en het veel geroemde "Hollow Years". Ik begrijp niet waarom dit nummer zo goed wordt gevonden, ik vindt het namelijk ongelooflijk saai, veel mooier is daarentegen "Anna Lee".
"New Millenium" en "Hell's Kitchen" zijn toch ook prachtsongs. 4*

Het enige probleem aan dit album is misschien het feit dat DT wat meer een commerciele kant opgaat. Maar de ingewikkelde passages zijn wel degelijk nog altijd aanwezig, alleen in mindere mate. Zeker geen slechte cd want wat erop staat vind ik goed, aangenaam en soms zelf bij het beste van DT. Dan heb ik het specifiek over Hell's Kitchen en het fenomenale Trial Of Tears. Het enige wat ik jammer vind rond deze periode is dat het live-album dat erbij hoort ( once in a livetime ) de slechtste vocalen ooit van Labrie laat horen.

Dit is, door zijn mainstream-commercieel gehalte enerzijds een relatief gemakkelijk DT-album om te beluisteren. Om te evalueren vind ik het dan weer des te moeilijk. De meligheid in combinatie met zeer matigheid van songs druist soms in tegen dan weer meligheid die af en toe als schoonheid overkomt. Dit uitleggen is al even moeilijk.
Ik heb een dubbel gevoel hierbij; You not me (jawel), Lines in the sand en take away my pain (tis dus niet dat ik tegen meligheid ben!) geven mij een goed gevoel, maar daartussen zit heel wat nietszeggend.
2*

met alle respect, maar als je You Not Me tot de hoogtepunten rekent, kan er nog een hoop 'nietszeggends' veelzeggend worden

blijven proberen, deze ietwat onderschatte DT-plaat

Wel het minste album van DT maar heeft zeker zijn momenten. In ieder geval wel het album met de grootste hitpotentie. Sommige nummers zijn zelfs een beetje poppy (You not me, Take Away my Pain) en sommige nummers deden even mn wenkbrauwen fronsen (Just let me Breath). Een soort Dire Straits meets New Radicals ofzo. Dat laatste nummer is sowieso een raar nummer als je er over na denkt. In dit nummer rekent DT af met alle record labels en media die geforceerde en commerciele muziek aan de man brengen (o.a. hoe Kurt Cobain is ''uitgebuit''). Maar dit is toch echt album waarbij DT's platen maatschappij zich er mee ging bemoeien en probeerde DT wat meer mainstream te krijgen.

Maar goed, het album kent een paar zeer sterke songs: Hollow Years is een gevoelige ballad en misschien ook wel het beste nummer van dit album. Burning my Soul is ook erg goed alleen hadden ze die debiele tweede stem tijdens het refrein mogen weglaten. Hell's Kitchen is een korte maar o zo prachtige show van Petrucci en Lines in the Sand is een 12 minuten durend spektakelstuk. Trial of Tears is een erg mooie afsluiter die ze (wat me laatst opviel) erg vaak live spelen.

New Millenium, You not me, Peruvian Skies en Anna Lee behoren tot de middenmoot en zijn allemaal aardig tot best goed. Het eerder genoemde Just Let me Breathe vind ik het minste nummer vanwege het moielijk lopende refrein en ik vind de zang van LaBrie niet helemaal 100%. Slecht wordt het echter allemaal nooit, daar is DT gewoon veel te goed voor.

Kortom, een lekker album dat een paar mooie (memorabele) nummers heeft maar helaas ook een paar kleine missers. Ik geef het voorlopig 3,5* maar dit kan best nog 4* gaan geven in de toekoms. Het is trouwens wel het eerste album van DT dat ik onder 4* geef, maar ja het is niet anders.

Hoewel dit album vaak zowel door de fans als door de band zelf wordt gezien als een dieptepunt in de carriëre van Dream Theater vind ik dit zelf nogal overdreven. Oké vooruit, over het geheel genomen is het niet van hetzelfde constante niveau van bijvoorbeeld het voorafgaande Awake. Dit neemt echter niet weg dat er genoeg zeer sterke nummers op staan die tot Dream Theaters besten genoemd mogen worden. De meeste nummers zijn hierboven al genoemd. Iets anders wat mij wel op viel is dat veel van deze nummers live beter uit de verf komen dan op het album. Luister bijvoorbeeld eens naar Hollow Years of Peruvian Skies op het Once in a LiveTime livealbum. Beide nummers klinken sfeervoller en lijken met meer enthousiasme gespeeld te worden. Ook een inleidende solo bijvoorbeeld bij Hollow Years maakt een op het album aardig liedje een geweldig live nummer. Dit lijkt te bevestigen dat de band tijdens de opnames te veel gestuurd werd waardoor de band op het album niet erg overtuigend klinkt. Live krijgen ze echter de kans om het nummer meer op hun eigen manier te spelen en dat hoor je naar mijn mening ook terug.
Ook het feit dat ze voor Falling into Infinity al een vroege versie van Metropolis, Pt. 2 hadden geschreven geeft alleen maar aan dat er bij de band aan creativiteit geen gebrek was.

Zeker na Awake een heel ander album maar toch nummers als Peruvian skies en Hollow years zijn echt van grote schoonheid.

Toch over het geheel wel geslaagd

Ik kwam er net achter dat Peruvian Skies gewoon volledig gejat is van Pink Floyd. Het is gewoon precies het nummer Have A Cigar van Wish You Were Here.

En vergeet niet de 'Enter Sandman'-riff van Metallica op het einde

Ja, maar dat is volgens mij alleen in de live-versie op Once in a Livetime het geval. Dat was bedoelt als een bewuste knipoog naar Metallica, een geintje zeg maar.

Ik draai eigenlijk alleen nog Lines in the Sand en Trial of Tears.

Eerlijk gezegd vind ik You Not Me nog best een aardig nummer - het is toch op zijn minst een pakkend refreintje. Anna Lee vind ik van de ballads de beste, de andere twee (Hollow Years en Take Away my Pain) vind ik eigenlijk niet zo boeiend. Maar ja, sinds Wait for Sleep en Surrounded is het ze eigenlijk ook niet meer echt gelukt.

'Hollow Years' begint mijn inziens erg goed maar de finale in die song is zo 'kazig' dat 't het nummer eigenlijk kapot maakt. Ik sta je bij dat Lines in the Sand, met Hell's Kitchen als intro en Trial of Tears met afstand de beste songs zijn op dit album. Toch trek ik zo nu en dan de rest ook wel. Met name in de zomer komt dit album nog weleens uit de kast. Helemaal niet zo beroerd als sommige mensen trachten te denken.

Na Awake is dit wel een stapje terug, maar er blijft echt wel genoeg over om van te genieten. Ik mis wel de ultra zware sound van Awake, maar aan composities staan hier ook enkele krakers op: Peruvian Skies, New Millenium en Trial Of Tears bijvoorbeeld. De rustpuntjes op 4 en 8 zijn ook geslaagd. Goede plaat dus, maar Dream Theater kan beter.

Ik begin dit album eigenlijk een beetje tot hun betere werk te rekenen. Wat mij betreft verslaat ie met gemak alles na Six Degrees toen ze goede nummers gingen verkrachten met onnodige freakpartijen van 5 minuten. De focus ligt hier op goede melodieën, emotie en sfeer. Dat komt de muziek bij DT wat mij betreft eigenlijk altijd ten goede. In het melodieuze en gevoelige zijn ze wat mij betreft namelijk onovertroffen. Jammer genoeg besteden ze daar bij hun laatste albums steeds minder aandacht aan.

Vreselijk ondergewaardeerd album van de band. Het hele album klinkt fris en nergens beginnen nummers te lang te duren. Al gelijk vanaf het eerste nummer hoor je invloed van Derek Sherinian, die voor een flinke groove in de nummers zorgt. Dit is blijkbaar ook overgeslagen op Myung en Petrucci, die met een portie heerlijke riffs komen. Portnoy blijft dit album iets meer op de achtergrond dan normaal en vult niet elk gaatje op, wat voor wat ademruimte zorgt. Labrie heeft natuurlijk zijn stembanden flink verkracht op de vorige tours en haalt niet meer het niveau van I&M en Awake, maar levert hier een uitstekende prestatie.

Hoogtepunten:

- New Millennium: Heerlijk verrassend nummer, zet gelijk goed de toon voor de rest van het album.

- Peruvian Skies: begint als een beetje standaard ballad, maar dan komt die solo..... kippenvel! Vervolgens komt de meest beukende passage van het album en groeit het uit tot een wereldnummer.

- Hell's Kitchen: Beste instrumentale track van de band (net voor Eve en Overture 1928). Petrucci laat zich hier van een heel andere kant zien en steelt hier de show. Het einde is een van de meest epische stukken ooit geschreven!

- Lines In The Sand: Alles klopt aan dit nummer: van de heerlijke riffs, de geniale drums, de backing vocals van Doug Pinnick en uiteraard de prachtige solo van Petrucci. Zeker in de top 10 van de band.

- Trial Of Tears: Het nummer deed me eerst niks, vooral het instrumentale stuk vond ik tegenvallen. Dat komt waarschijnlijk vooral omdat het nummer totaal anders is dan wat Dream Theater daarvoor (en erna) heeft gedaan. Na een flink aantal luisterbeurten is uiteindelijk het kwartje gevallen en is het nu een van mijn favoriete nummers. Speciale vermelding voor de prachtige teksten van Myung die in de toekomst meer nummers moet gaan schrijven!

Enige minpuntjes zijn You Not Me (compleet vernietigd door Desmond Child) en Burning My Soul met de afgrijselijke computerstemmen.

4,5*



Als de platenmaatschappij zich er niet mee had bemoeit, was het trouwens een wereldplaat geweest op hetzelfde niveau als I&M en Awake. Op de demo staan genoeg supernummers waarvan het doodzonde is dat ze het album nooit gehaald hebben. Enige goede beslissing van de platenmaatschappij was om Hell's Kitchen uit Burning My Soul te halen, verder houd ik die verantwoordelijk voor het om zeep helpen van een mogelijk klassieker.

Dit album is echt een sleutelalbum geweest voor mijn muzikale ontwikkeling als puber. Vond hem toen echt ge-wel-dig. Daarom mijn hoge score. Ik heb nu helemaal niets meer met DT (ook al heb ik tot aan Train Of Thought - bah waardeloos album - elke cd). Maar heb 'm nu toch weer even op staan. Het zit gewoon gruwelijk goed in elkaar en het mooie is dat hier niet het gepiel voorop staat. Toegegeven, soms is dat gepiel best lekker (vooral in Metropolis pt1 etc.), maar toch... dit zijn gewoon nummers!
Absolute top: Lines In The Sand en Hollow Years.

Die 2 nummers zijn door de meeste fans verafschuwd maar ik snap niet waarom, het zijn beide prima nummers, You Not Me is een catchy nummer en Desmond Child heeft het refrein juist verbeterd IMO (als je de demo versie hoort (You Or Me) dan hoor je hoe DT het heeft bedoelt en vooral het refrein is een beetje doelloos, maar omdat Desmond Child er aan heeft gezeten vinden de meeste DT fans het ineens waardeloos....)
Burning My Soul is een ontzettend lomp beuk nummer en ik hoop dat ze dat nummer ooit weer is in de setlist stoppen, lijkt me geweldig om dat nummer is live te zien!

Als je Burning my Soul niks vind moet je Just Let me Breathe ook niets vinde, die nummer lijken best wel op elkaar IMO.


Maar ja, dit was mijn eerste Dream Theater album en misschien heb ik m daarom wel hoog in mn DT lijstje staan.