Dream Theater - Falling Into Infinity (1997)

Vreselijk ondergewaardeerd album van de band. Het hele album klinkt fris en nergens beginnen nummers te lang te duren. Al gelijk vanaf het eerste nummer hoor je invloed van Derek Sherinian, die voor een flinke groove in de nummers zorgt. Dit is blijkbaar ook overgeslagen op Myung en Petrucci, die met een portie heerlijke riffs komen. Portnoy blijft dit album iets meer op de achtergrond dan normaal en vult niet elk gaatje op, wat voor wat ademruimte zorgt. Labrie heeft natuurlijk zijn stembanden flink verkracht op de vorige tours en haalt niet meer het niveau van I&M en Awake, maar levert hier een uitstekende prestatie.

Hoogtepunten:

- New Millennium: Heerlijk verrassend nummer, zet gelijk goed de toon voor de rest van het album.

- Peruvian Skies: begint als een beetje standaard ballad, maar dan komt die solo..... kippenvel! Vervolgens komt de meest beukende passage van het album en groeit het uit tot een wereldnummer.

- Hell's Kitchen: Beste instrumentale track van de band (net voor Eve en Overture 1928). Petrucci laat zich hier van een heel andere kant zien en steelt hier de show. Het einde is een van de meest epische stukken ooit geschreven!

- Lines In The Sand: Alles klopt aan dit nummer: van de heerlijke riffs, de geniale drums, de backing vocals van Doug Pinnick en uiteraard de prachtige solo van Petrucci. Zeker in de top 10 van de band.

- Trial Of Tears: Het nummer deed me eerst niks, vooral het instrumentale stuk vond ik tegenvallen. Dat komt waarschijnlijk vooral omdat het nummer totaal anders is dan wat Dream Theater daarvoor (en erna) heeft gedaan. Na een flink aantal luisterbeurten is uiteindelijk het kwartje gevallen en is het nu een van mijn favoriete nummers. Speciale vermelding voor de prachtige teksten van Myung die in de toekomst meer nummers moet gaan schrijven!

Enige minpuntjes zijn You Not Me (compleet vernietigd door Desmond Child) en Burning My Soul met de afgrijselijke computerstemmen.

4,5*



Als de platenmaatschappij zich er niet mee had bemoeit, was het trouwens een wereldplaat geweest op hetzelfde niveau als I&M en Awake. Op de demo staan genoeg supernummers waarvan het doodzonde is dat ze het album nooit gehaald hebben. Enige goede beslissing van de platenmaatschappij was om Hell's Kitchen uit Burning My Soul te halen, verder houd ik die verantwoordelijk voor het om zeep helpen van een mogelijk klassieker.

Dit was het Dream Theater-album wat ik mistte en nu heb ik ze allemaal! Deze had ik 2 jaar geleden een keer van mijn oom geleend die ook alle Dream Theater-albums heeft en ik vond er echt niks aan, ik vond die rustige nummers niks, maar toen was het ook meer: Metal, Metal, Metal!!!! Vorige week luisterde ik dit album maar weer eens een keer en nu vond ik het wel goed, dus ik heb hem vandaag gekocht.

Verwacht geen hele lange solo´s of super-complexe songstructuren, want Dream Theater maakt op dit album meer kortere nummers die meer to the point zijn en veel meer ballads. De band ging bijna uit elkaar tijdens dit album, de platenmaatschappij ging er zich veel te veel mee bemoeien. Het nummer You Not Me is zelfs geschreven met iemand anders die meer commerciele artiesten deed produceren, dit nummer is dan ook het minste van het album. De teksten zijn niet super, de ballads zijn erg goed en toch staan er paar lange nummers op en er zijn genoeg vette riffs. 4 sterren voor dit album en dat is een van de laagste beoordelingen van alle Dream Theater-albums. Zo goed is deze band.

Toen ik net into metal begon te geraken (2000) was ik dol op Iron Maiden en dergelijke bands, maar van de drie albums die een vriend van me van Dream Theater had vond ik eigenlijk alleen Falling Into Infinity de moeite waard. Images And Words was me te soft en Awake te chaotisch, FII had veel beter in het gehoor liggende nummers die tegelijkertijd zo ongelooflijk technisch en emotioneel waren dat het goed was. Nou ja, de zanger deed me niets en uiteindelijk heb ik het album niet zelf gekocht...

...tot twee weken geleden waar ik Falling Into Infinity voor 3 euro op een markt vond en toch maar besloot het mee te nemen. Ik bedoel, weg zijn van bands als Seventh Wonder maar niks van Dream Theater hebben is ergens toch ook wel vreemd. Meteen bij opzetten viel me toch de kwaliteit op, al begreep ik dat veel fans dit album te simpel en soft vinden. Soft is het misschien wel, maar ik ben dol op het prachtige basintro van New Millenium, het aan Queensryche herinnerende meesterslotstuk Trail Of Tears en de, in mijn ogen beste Petrucci solo ooit van Peruvian Skies.

Goed, niet alles bevalt me even goed, zo is You Not Me wel heel erg popperig en zingt LaBrie op Hollow Years vrij matig, maar al met al vind ik Falling Into Infinity minstens op gelijke hoogte als Awake staan.

Toen ik Dream Theater ontdekte (in 2002, dus tussen Six degrees en Train of thought in) heb ik vrij snel na elkaar al hun albums leren kennen, en daarbij luisterde ik naar Falling into infinity nog voordat ik iets wist over de druk van de platenmaatschappij. Desalniettemin vond ik deze plaat ook toen al een buitenbeentje, met "normalere" composities en een vlakker geluid, en zelfs in grafisch opzicht afwijkend (met de bandnaam opeens in een heel gewoon font). Een behoorlijke teleurstelling kortom, en naar mijn mening hun minste album na het debuut.

Jaren later probeer ik deze plaat weer eens met enigszins frisse oren en zonder al te veel verwachtingen, en ach, al met al valt het best mee. Feit is dat ze nog nooit zo op een modale rockband hebben geleken, maar omdat de composities op de eerste helft van het album zo goed zijn (met name het drieluik You not me [aardige tekst], Peruvian skies en Hollow years [prachtige melodie]) stoort dat niet eens zo erg.

Helaas vind ik de tweede helft van de plaat toch wel een stuk minder, met nietszeggende composities en soms zelfs uitgesproken lelijke passages (zoals de tweede stem op Lines in the sand en de geforceerde manier waarop LaBrie zingt op de brug van Anna Lee). Gelukkig is het slotnummer dan weer een opleving, vooral dankzij het sfeervolle instrumentale middenstuk (net zo sterk als de andere instrumental Hell's kitchen), en dat brengt het album uiteindelijk voor mij nog net naar een krappe voldoende. Een echt goede plaat zal ik het wel nooit vinden, en mijn oordeel over zijn plaats in de "ranking" van Dream Theater-albums is niet veranderd, maar ik heb er nu in ieder geval een beetje vrede mee.
 

Behoorlijk ondergewaardeerd album, ook door mijzelf, dat met terugwerkende kracht toch behoorlijk goed blijkt te zijn. Misschien lag het aan de suffe hoes. Eigenlijk vind ik alle songs de moeite waard, zelfs een alom verguisde track als You Not Me. Die is weliswaar aan de poppy en commerciële kant, maar toch mooi. Het album biedt verder een reeks knap uitgebalanceerde en zeer afwisselende songs, van ballads tot stevige rocksongs tot epische werkstukken. Dus eigenlijk alles dat je van Dream Theater mag en kan verwachten. Oké, het is niet één van hun betere platen, maar deze Falling Into Infinity heeft de tand des tijds prima doorstaan.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Dream Theater - Trial of Tears (Falling into Infinity, 1997)

Goede voornemens voor dit jaar? Weer wat stukjes gaan schrijven! Iets beter behapbaar deze keer door ongeveer wekelijks een nummer uit te lichten en de plaat waar deze opstaat mee te pikken. Kijken hoe lang we dit vol gaan houden. En deze week is dat ‘Trial of Tears’ van Dream Theater om het spits af te bijten.

Dream Theater was na Rush de eerste band waar ik mij als 15-jarige in ging verdiepen toen ik de rock/metal muziek indook. Man, wat vond ik al die albums met opvallende hoezen en ontzettend lange nummers (sommige wel 10-20 minuten) machtig. Echt helemaal doorgronden kon ik het toen nog niet goed, maar ik vond het heerlijk om die albums te leren kennen in het donkere koude najaar van 2009. Inmiddels is mijn interesse qua muziek wat verder uitgebreid en luisterde ik wat minder naar hun platen, tot hun laatste concert van ze afgelopen jaar waar ik bij was.

Afgelopen november was het eindelijk zover, het eerste concert van Dream Theater in Nederland met Mike Portnoy terug achter het drumstel sinds 2010. Mijn eerste concert van ze was in 2012 (A Dramatic Turn of Events Tour) dus dit was het eerste concert wat ik kon meepikken in de eerdere bandsamenstelling. Het was van de zeven concerten die ik van ze heb gezien by far de meest indrukwekkende, zowel door het feit dat de setlist om je vingers bij af te likken was als dat Portnoy terug in de band is. Begrijp me niet verkeerd, Mike Mangini is een fantastische drummer, maar zijn sound op de platen klonk steriel en daarmee niet lekker (komt voornamelijk door de productiekeuzes van gitarist en producer John Petrucci) en ook live voelde het wat afstandelijk omdat er met een clicktrack werd gespeeld. Die is met de komst Portnoy verdwenen en dat kwam de live feel zeker ten goede, de puzzel past weer wat beter in elkaar en het gevoel is terug. Alleen de zang van James LaBrie, dat blijft live een dingetje maar het was in vergelijking met eerdere concerten zeker acceptabel.

Sinds dat concert zit ik een DT bui waarbij ik de afgelopen weken veel live en demoalbums heb geluisterd. Zo ook ‘Falling into Infinity’ met de prachtige slottrack ‘Trial of Tears’. Bassist John Myung schreef de tekst en het ligt qua stijl en gevoel in lijn van zijn vorige twee nummers (‘Learning to Live’ van ‘Images & Words’ en ‘Lifting Shadows Off a Dream’ van ‘Awake’). Alhoewel ik Dream Theater niet echt luister voor de teksten, weten de teksten van Myung mij altijd wel te raken. Toegegeven, het schuurt allemaal wel een beetje tegen tegeltjeswijsheden aan, maar zijn kwetsbaarheid weet hij op een mooie manier bloot te leggen. Het geeft Dream Theater de emotie die het nodig heeft. Maar eerlijk is eerlijk, het is voornamelijk de muzikale omlijsting die ‘Trial of Tears’ naar ongekende hoogten stuwt. Het is zondermeer één van hun mooiste maar ook meest toegankelijke langere nummers.

In tegenstelling tot sommige langere nummers van ze, die zeker gaaf zijn, klopt dit nummer wat mij betreft helemaal. Juist omdat de focus is gelegd op het nummer zelf en er niet wordt gesoleerd for the sake of it. ‘Trial of Tears’ begint met het laatste pianoakkoord van ‘Anna Lee’ waarna het nummer langzaam maar zeker opstart met het eerste deel ‘It’s Raining’. Je hoort hierin meteen de Rush invloeden terug (hallo ‘Xanadu’!). Het wordt snel duidelijk dat dit niet zomaar een epic van Dream Theater is, de focus ligt veel meer op emotie dan op krachtpatserij. Smullen is het van Myung’s diepe maar levendige baslijntjes. LaBrie zingt gevoelig maar redelijk ingetogen voor zijn doen. Het tweede deel ‘Deep in Heaven’ is een instrumentaal stuk met eerst een gevoelige gitaarsolo waarna Derek Sherinian het overneemt op keyboard (die transitie!). Petrucci’s gitaarwerk wordt hierbij zelfs een beetje funky. De solo’s zijn fraai opgebouwd en goed geïntegreerd in het nummer. Dat levert een organische compositie op die vloeiend in elkaar doorloopt zonder dat er geforceerde hooks in verwerkt zijn. Ik hoop dat ze ooit nog eens met deze insteek een dergelijk nummer zullen maken. Met ‘The Wasteland’ sluit het nummer in stijl af waarbij LaBrie toch nog even de hoogte in gaat met zijn stem. En dan is de cirkel rond, langzaam ebt het nummer weg en landen we weer. Welcome to the wasteland *woosh*

Sowieso vind ik ‘Falling into Infinity’ een wat ondergewaardeerde plaat van ze. Het verhaal is bekend, het platenlabel wilde ‘hits’ en pushte de band om meer radiovriendelijkere nummers te schrijven, wat tot spanningen binnen de band leidde. Ondanks het taaie schrijf- en opnameproces heeft Kevin Shirley (oa. Iron Maiden en Joe Bonamassa) er een goed klinkende productie van gemaakt. Daarmee is het de laatste DT studioplaat met een buitenstaander als producer. Misschien is het niet ieders smaak, maar ik kan enorm genieten van hoe Portnoy’s snaredrum klinkt op deze plaat. Geen robotcomputerachtige drumsound, maar een ouderwets analoog drumstel. Het geluid is wat meer rock dan metal waardoor het zich onderscheidt van hun andere albums. Het is daarmee voor mij één van hun platen die ik het liefst luister en ook wat makkelijker te verteren is voor vrienden op een gezellig avondje.

Naast ‘Trial of Tears’ bevalt het songmateriaal mij sowieso wel goed, zowel doordat de kwaliteit van de composities vrij hoog is maar ook door de afwisseling. ‘New Millennium’ opent het album met een fris geluid (heerlijk spel van John Myung op zijn Chapman Stick) en kent de nodige wendingen waardoor het een boeiende song blijft. Geweldig is ook de andere epic ‘Lines in the Sand’ en diens intro ‘Hell’s Kitchen’. Heerlijk uitgesponnen nummer waarbij zowel gerockt wordt als momenten waarbij er gas teruggenomen wordt. Met name het tweede deel van ‘Lines in the Sand’ is fantastisch door Sherinian’s toetsen en een weergaloze solo van Petrucci. Ook het Pink Floyd meets Metallica nummer ‘Peruvian Skies’ is erg gaaf en meeslepend.

Ballads zijn over het algemeen niet de specialiteit van Dream Theater, maar op ‘Falling into Infinity’ zijn ze toch best wel raak. ‘Hollow Years’ vond ik in eerste instantie een wat minder nummer, maar deze is na hun concert in november toch wel gegroeid. Toen ze deze speelden kwam hij opeens keihard binnen en heeft het mij enorm geraakt. Het werd daardoor een concert met een lach en een traan zullen we maar zeggen. Alleen jammer van die key change in het laatste refrein, dat had voor mij dan weer niet gehoeven. Ook ‘Take Away My Pain’, geschreven over het verlies van Petrucci’s vader weet mij elke keer te ontroeren met zijn gevoelige tekst. Het viel me pas op dat het nummer, mede door Portnoy’s drumpartijen, best wel wat weg lijkt te hebben van Toto. Ook het Elton John achtige ‘Anna Lee’ mag er zeker zijn met mooi toetsenwerk van Sherinian en zang van LaBrie. Zeker in vergelijking met ballads uit latere jaren scoren deze drie bij mij vrij hoog.

Dan zijn er nog de drie wat puntigere rockers. ‘You Not Me’ is binnen de DT-scene controversieel als enige nummer waarbij een tekstschrijver buiten de band betrokken is (Desmond Child, oa. bekend van Kiss en Bon Jovi). Echt shocking is het eigenlijk helemaal niet. Een degelijk toegankelijk nummer met een wat makkelijker mee te zingen refrein, maar daar is Dream Theater sowieso niet vies van op zijn tijd. Ik vind hem prima maar niet heel bijzonder. ‘Burning My Soul’ heeft ook niet zoveel om lijf maar rockt lekker (wat klinkt Myung’s bas lekker smerig in het intro!) en ‘Just Let Me Breathe’ komt wat mij betreft dan weer wat minder goed uit de verf, alhoewel Sherinian zijn orgel lekker mag laten gieren.

Beetje vloeken in de kerk is het misschien wel, en de kans is nihil dat ze het ooit weer zullen doen, maar wat mij betreft zouden ze er goed aandoen om een buitenstaander als producer bij nieuwe studioplaten te betrekken. Iemand die de heren ertoe kan zetten om zich te focussen op sterke composities waarbinnen lekker gesoleerd kan worden in plaats van andersom. Komende maand komt hun nieuwste album ‘Parasomnia’ uit, ben zeer benieuwd hoe dat gaat klinken nu Portnoy weer terug is in de band!