Dream Theater - Falling Into Infinity (1997)

Gisteren weer eens deze plaat beluisterd, maar kom echt niet door die stem van Labrie heen, was blij dat Doug van King's X ergens een rolletje vervulde. De muziek is overigens wel prima, maar kunnen ze die Labrie niet eens eruit knikkeren?

Je hebt van die platen die je ooit eens heb gehoord, daarna nog een paak keer op de achtergrond
en nu draai je het nog een keer, en bam...het raakt je
zo'n plaat is deze Falling into infinity
heerlijk rock nummers , afgewisseld met mooie ballad
Hells Kitchen loopt mooi over in Lines in the sand

Brilliant is gewoon weg Take away my pain

en als afsluiter heerlijk Trial of tears.

Toch nog even over Peruvian skies, het begint rustig, akoestisch
maar halverweve in de overdrive

En heerlijk meebrullen op Burning my soul.....

Just Let Me Breathe heeft inderdaad wel iets weg van Burning My Soul, maar die eerste vind ik toch stukken beter. Waar Burning My Soul maar traag lijkt voort te bewegen, heeft Just Let Me Breathe een heerlijke drive. Ook de zanglijnen en de instrumentale break vind ik JLMB veel beter dan in BMS, waar ik alleen de brug naar het refrein echt lekker vind klinken. Ook zorgt de kleine throwback naar Wait For Sleep (misschien onbedoeld maar toch) toch voor bonuspunten voor JLMB.

En dat Desmond Child You Not Me compleet heeft vernietigd is idd wel wat overdreven, maar de demo blijf ik stukken beter dan de uiteindelijk versie. Het blijft jammer dat ze het prachtige instrumentale gedeelte er uiteindelijk uit hebben gehaald. Eigenlijk is het gewoon doodzonde dat dut nummer op het album is gekomen, ipv nummers als Speak to Me of Raise The Knife. De band wilde het nummer zelf eigenlijk ook niet op het album hebben =p

Nou ik geel m een mooi hoog cijfer, want ik ben nou eenmaal een liefhebber van goeie ballads. En die staan er naar mijn mening zeker op. Ik hou absoluut niet van dat ingewikkelde gedoe, geef mij maar liever makkelijk in het gehoor liggende muziek (al vind ik de andere platen van DT ook wel fijn om naar te luisteren, m.u.v. het debuut).

Mag ik "You Not Me" een we-reld-nummer vinden? Godallemachtig wat knalt die er lekker in.
De rest van de plaat mag er ook zijn, hoor. Maar dat zeg ik als niet DT-fan, dus verstand heb ik er niet van.

Toch jammer dat dit album zulke lage stemmen krijgt. Dit is veel beter en frisser dan alles wat ze na Train of Thought uitgebracht hebben.

Dit vind ik juist een behoorlijk futloos album van dream theater. Samen met het debuut en train of thought het slechtste wat ze uitgebracht hebben. Na train of thought hebben ze naar mijn idee langzaam maar zeker toegewerkt naar hun topniveau met het album: black clouds and silver linings.

Op dit album staan gelukkig wel lines in the sand en trial of tears die het album nog enigzins redden.

Wel aardig album. Enkele fantastische nummers, sommigen echter wat slapjes.

Er staat nog wel meer op wat de moeite waard is. New Millennium, Peruvian Skies, Hollow Years, Hell's Kitchen, Take Away My Pain. Jij zegt futloos, ik zeg laid back.

Eens met hen die dit goed album vinden. Zeer toegankelijk, sommigen zullen dit album als "verrraad" aan de (zelfbedachte) intenties van de band beschouwen, maar ik was aangenaam verrast door de fraaie songs. Alles ligt goed in het gehoor, een meezingplaat zogezegd.
Nicholas123 noemt een paar fraaie nummers op.

Ik heb dit album gedraaid in de auto voor een aantal maten, waaronder één DT-fan die dit album nog niet gehad, op een lange rit terug naar huis na bezoek BosPop en we waren er stil van. Zelfs ondergetekende opnieuw...

Dit was het Dream Theater-album wat ik mistte en nu heb ik ze allemaal! Deze had ik 2 jaar geleden een keer van mijn oom geleend die ook alle Dream Theater-albums heeft en ik vond er echt niks aan, ik vond die rustige nummers niks, maar toen was het ook meer: Metal, Metal, Metal!!!! Vorige week luisterde ik dit album maar weer eens een keer en nu vond ik het wel goed, dus ik heb hem vandaag gekocht.

Verwacht geen hele lange solo´s of super-complexe songstructuren, want Dream Theater maakt op dit album meer kortere nummers die meer to the point zijn en veel meer ballads. De band ging bijna uit elkaar tijdens dit album, de platenmaatschappij ging er zich veel te veel mee bemoeien. Het nummer You Not Me is zelfs geschreven met iemand anders die meer commerciele artiesten deed produceren, dit nummer is dan ook het minste van het album. De teksten zijn niet super, de ballads zijn erg goed en toch staan er paar lange nummers op en er zijn genoeg vette riffs. 4 sterren voor dit album en dat is een van de laagste beoordelingen van alle Dream Theater-albums. Zo goed is deze band.

Niet enkel de bemoeizucht van de platenmaatschappij is oorzaak van de vele ballads op dit album.
Labrie had, enkele maanden voor het opnemen, een voedselvergiftiging opgelopen.
Dit liet zijn sporen na; de hoge uithalen en ruige zanglijnen moesten achterwege gelaten worden, tot de stem terug 'genezen' was. (en zijn stem was echt zwaar aangetast: luister maar naar 'Once In A Live Time'. Verschrikkelijk!) Waardoor er al snel rustige nummers als 'Hollow Years' werden geschreven.

Verder vind ik - i.t.t. velen hier - de 'ballads' wel erg goed.
Mooie, diepe nummers - een geslaagde plaat in het algemeen.
En inderdaad Don: aan vette rifs toch geen tekort.
Wat een prachtsolo en zalig opéénvolgende rifs in 'Peruvian Skies'.

Het eerste DT album dat ik ooit kocht, en nog altijd favoriet. Mooi afwisselend geheel.

Opnieuw een prachtige plaat van DT! uitstekende rock/metal muziek!
De veelbesproken ballads storen me niet, integendeel. Het zorgt voor een mooie afwisseling in het repertoire van Dream Theater!

Toch mis ik iets, iets wat Awake en Images and Words wel hebben...

Voor Dream Theater begrippen vind ik hem te wisselvallig.

Zo slecht als vaak wordt beweerd vind ik deze dus helemaal niet. Sommige nummers zijn wat toegankelijker dan hiervoor het geval was en dat bevalt me wel. Peruvian skies, Hollow years, Anna Lee, Burning my soul en You not me vind ik toch echt wel gaaf hoor!

Volledig mee eens. Niks mis mee. Het is enkel de bijdrage van Desmond Child in You Not Me die het hele album een soort zweem van knieval meegaven. Maar het is gewoon meer dan uitstekend Dream Theater materiaal.

Halfje erbij. Zeker niet slecht. Ik ben niet zo gelukkig met You not me, Just let me Breath, Anna Lee en Take away me pain. Wisselvallig plaatje, dat dan weer wel.

New Millenium is de topper van deze CD. Geweldige song, geweldige toetsenriedel, goede zang, dreunende drums, heerlijk gitaarwerk, en natuurlijk fantastische chapman stick!

Meningen zijn blijkbaar verdeeld over de nummers, ik luister alleen deze cd voor hell's kitchen en lines in the sand.

Zeker geen slecht album, Peruvian Skies is zelfs één van mijn alltime DT-favorieten.
Maar ik had best kunnen leven zonder het Elton Johnesque Anna Lee. Just Let Me Breathe en Burning My Soul behoren niet bepaald tot de sterkste nummers die de heren al neerpenden. Toen ik het instrumentale Hell's Kitchen de eerste keer hoorde dacht ik "Da's helemaal Rush!".
Afsluiter Trial Of Tears redt de meubelen op dit wisselvallige album.

De rustige riff aan het begin van Peruvian Skies lijkt eveneens sterk op het intro van Enter Sandman. En meen ik als enige dat LaBrie probeert Kurt Cobain te imiteren? Come as You are met name?
Waarmee ik niet wil zeggen dat het nummer slecht is, wel dat de band zijn eigen identiteit opgeeft. Want dit is retro, in de verste verte geen prog. Zeer aangename retro, dat wel.
Mijn grootste bezwaar is dat het te lang is - dwz te weinig ideeën. Twee minuten korter en we hebben een toppertje.
Iets soortgelijks geldt voor Lines in the Sand. Dat langzame intro duurt veeuuls te lang, want er gebeurt veel te weinig. Na ruim een minuut komen er stereotype krachtvoerakkoorden langs. Als de band de eerste twee minuten er domweg af had gehakt had het al veel gescheeld. Wellicht doe ik dat zelf voor ik ga branden, want ik ben een gewetenloze cultuurbarbaar in zulke dingen.

Die Metallica referenties zijn in elk geval bewust gedaan. Nirvana zeg je? Ga ik nog eens luisteren. Want dat is me nog niet eerder opgevallen.

Ik herinner me wel dat James ergens "Kurt Cobain" vermeld in een tekst maar muzikale verwijzingen naar Nirvana hoor ik er ook niet in terug. Die Enter Sandman-riff speelden ze trouwens volledig op de tour voor dit album.

A daily dose of eMpTyV
Will flush your mind right down the drain
Shannon Hoon and Kurt Cobain
Make yourself a household name

Just Let Me Breathe

Gelukkig hebben we Von Helsing nog, ik was te lui om te googelen.

Met name de eerste regels:

There, there it is
I swear he's gonna murder that poor kid

Toen DT Infinity opnam werd het onder druk gezet door de platenmaatschappij om toegankelijker muziek te schrijven (bekend verhaal). Nou vond ik het voorgaande al toegankelijk. Op dit album wordt vereenvoudigd. Dat hoeft geen nadeel te zijn, evenals de talloze verwijzingen naar bekende bands. Dat blijkt misschien wel het beste op de opener The new Millennium, dat in bijna alle opzichten overtuigt; Sheninian raakt af en toe weggedrukt. Met Trial of Tears weet de band het niveau van A Change of Seasons te benaderen. Peruvian Skies en Lines in the Sand zijn ook nog wel goed.
En dan is de lekkere koek op. Er staat op dit album teveel middelmaat in te lange liedjes. Meer dan drie sterren kan ik er niet voor geven.

Toch nog maar even melden dat Take Away My Pain toch wel een prachtige hartverscheurende solo heeft. Zeker een van zijn betere uit Petrucci's gehele carriëre.

Qua tekst vind ik dit nummer over de overleden vader van Petrucci toch ook een stuk sterker dan dat textueel misbaksel van Portnoy van het laatste album.

Best een leuke plaat, maar als bootleg is ie later uitgekomen als dubbelaar met songs als 'Speak to Me', 'Raise the Knife' en o.a. 'The way it Used to Be'. Als dubbelaar zou het een veel beter plaat zijn geweest. Hele goede nummers hebben de plaat indertijd niet gehaald.