Fear Factory - Archetype (2004)

De doorstart na het (tijdelijke) vertrek van gitarist Dino Cazares levert een prima album op, waarop het heilige vuur weer flink brandt. Het songmateriaal is sterker dan op de wat timide voorganger Digimortal en de band komt fel en energiek uit de hoek. Bassist Christian Olde Wolbers neemt hier tevens de gitaarpartijen voor zijn rekening en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Uitschieters zijn het meeslepende en verrassend melodieuze titelnummer en de geweldige semi-ballad Bite The Hand That Bleeds.

Fear Factory kent niet veel geheimen meer voor mij. Sinds deze plaat uitkwam ben ik volledig in deze band gedoken en het heeft veel moois op me af laten komen. Mijn favourite Fear Factory platen blijven Soul of A New Machine, Demanufacture, Obsolete en (deze) Archetype. Obsolete staat voor mij nog steeds met stip op 1, op de voet gevolgd door Demanufacture, maar deze plaat komt dan nipt hierna.

Dino Cazares is niet meer van de partij en een paar nummers zijn ook een sneer naar hem toen het in die tijd botste tussen hem en Burton. Normaal ben ik niet zo van dat soort ideeën en nog steeds vind ik het soms jammer dat de lyrics over hem gingen, maar de brute sound en productie maakt alles goed.

Nog steeds het meest frisse en originele Fear Factory album na Obsolete! Deze plaat beukt en ramt echt lekker. Lange tijd alweer sinds ik dit kapot draaide, maar sinds kort weer eens zin in en het verveelt nog steeds niet.

Hierna is het teveel gecultiveerde herhaling.