Killswitch Engage - The End of Heartache (2004)

In eerste instantie was ik een beetje verrast dat bij dit album nog geen berichten geplaatst zijn. Het is daarentegen niet echt licht verteerbare muziek

Killswitch Engage heeft met dit album een van de meest gevarieerde metalplaten gemaakt die de laatste jaren verschenen zijn. Wat een veelzijdige thrash/death plaat is dit zeg! De compromisloze, melodieuze metal van de band is erg apart, het neigt soms tegen nu-metal aan, maar Killswitch Engage is een van de weinige bandjes die thrash, hardcore, nu-metal en (de Zweeds aandoende melodieuze) death metal op overtuigende wijze met elkaar weet te combineren.

Vooral de nieuwe zanger Howard Jones is erg overtuigend. Zowel grunten als clean zingen gaat hem prima af. Killswitch Engage werd aanvankelijk gezien als de zoveelste nu-metal band, geheel ten onrechte als je het mij vraagt. Van deze band gaan we nog veel horen.

Persoonlijke favorieten: The End of Heartache, Rose of Sharyn en A Bid Farewell.

zaligeeee cd gewoon , heb ze leren kenne met de clip van "my last serenade" en vond deze al reuze , maar wanneer howard in de plaats kwam vond ik gwn perfect , zo'n schijf moge ze nog maken...
*5*

Ik moet je vrees ik even corrigeren. Dit is namelijk geloof ik emocore

Lekkere band, de instrumentals zijn alles behalve melodieus maar die stem van Howard Jones maakt alles perfect. Trouwens al zou hij niet clean zingen zou ik het een veel lager cijfer hebben gegeven. Dan is het gewoon alleen hard, nu heeft het nog iets van melodie. Ook vind ik het jammer dat ze niet veel solo's hebben maarja dat is niet het belangrijkste. 4.0*

En meteen keihard naar beneden gestort door Bart die notabene Toto 4x in zijn top-10 heeft

Ik begrijp de ophef over dit plaatje niet zo goed, eerlijk gezegd. Het klinkt voor het grootste deel gewoon als standaard metal-core, zeker niet slecht, maar een meesterwerk is het ook niet. Ik zou deze plaat ondanks die 0,5* stem nog steeds overgewaardeerd willen noemen.

Overgewaardeerd zou ik het niet willen noemen. Killswitch Engage onderscheidt zich op bepaalde punten van veel andere metalcore-bands. Zij combineerden al hardcore, emo, thrash en Gothenburg-metal op het moment dat nu-metal nog in volle bloei was. De band was zodoende een pionier binnen deze nieuwe stroming.

De nummers zijn ook stukken gevarieerder, inventiever en complexer dan bij genregenoten, eigenlijk vind ik alleen God Forbid en Trivium (hoewel die laatste qua stijl weer wat afwijkt) en een handjevol minder bekende bands van een gelijkwaardig niveau, de rest kopieert elkaar maar.

Sterkste troef voor mij is de zang van Howard Jones, absoluut een van de meest complete metalzangers van nu. Ook live een fenomeen trouwens, zowel clean als grunt zijn van hetzelfde kaliber (of misschien nog wel beter) dan op plaat.

4,27 is anders een zeer hoog gemiddelde en aan gezien ik deze plaat op 3,5 heb staan vind ik 'm dus overgewaardeerd, vrij logisch.

Ik twijfel tussen 5 en 5,5. Ik zou hier graag 5,5 voor geven, hetgeen bij dit album mogelijk is (zie stemgrafiek ).

Hoe vaker ik The End of Heartache op zet, hoe beter de plaat lijkt te worden. Ik had hier overigens ook graag 5,5 voor willen geven indien dat mogelijk zou zijn

wow! heb 'm door de positieve stemmen op mume en een tip gekocht, ik ben pas bij nr. 3 en vind hem nu al briljant, ik ga 'm nog even een paar keer afluisteren(heeeeeel vaak) maar denk toch echt dat dit 5***** wordt...

Strakke plaat hoor dit, klink echt als een geheel, toch vind ik hem net geen 5 * waard. Misschien komt het dat ik Howard Jones' stem toch een beetje te eentonig vind klinken. Allemaal te veel van het zelfde..

Ik geef deze plaat 4*

erg goeie plaat. ik zag ze voor het eerst met het headbangers ball van mtv2 met rose of sharyn. toen had ik het album gekocht kan sinsdien niet genoeg van ze krijgen. vooral het refrein van take this oath vind ik echt heel goed
4* sterren

Ik vind het echt hele suffe metalcore net zoals elke andere band in het genre. Weinig en gefoceerde emoties, aardig gitaarwerk en suffe zang.

Ik ga ze donderdag 18 januari zien in Hofterloo

Ik moet zeggen dat ik echt een hekel gekregen heb aan killswitch. Ik word helemaal gek van die stem van die gast, die is zo zwaar eentonig.

Ook de nummers beginnen allemaal op elkaar te lijken
Ik heb mij vergist in deze score en geef hem 2 uit 5

saai .... drums zijn wel wreed, maar gitaar heeft geen inhoud, geen solo's , en dan die jannete cleane zang... komaan zielege band ze echt

Al is naar Inhale gehoord als dat niet genoeg instrumentaal is ... en de stem eentonig?? Howard Jones kan brullen en zingen en dat heb ik nog niet veel mensen horen doen hoor

Hmm, of het emo of niet is, maakt mij niet zo veel uit, maar cleane zang is wel kut (cleane zang is bij voorbaat al kut).

Vroeger vond ik dit een erg goed album (zelfs een 5* waard!), maar nu vind ik het een stuk minder. Ik irritear me ook aan die cleane zang, en er staan te veel melodieën op. En ze mogen ook wel wat meer Hardcore elementen toevoegen. Een 3*.

Wat geleuter verwijderd.

@lambf
Wat bedoel je met hardcore elementen? Wil je graag dat er lekker veel boenk inzit? Want dan zit je wel bij het verkeerde soort genre

hij bedoeld hardcore metal = metalcore ....

Sanp het, moet hij het maar beter definieëren

Neem dat laatste nummer, dat vind ik een van de betere. Omdat daar dat euh (hoe zeg je dat goed?), samenzang inzit die je ook heel veel in de Hardcore tegenkomt.

The End of Heartache is echt een meesterlijk nummer voor de rest is het niet echt geweldig jammergenoeg.

Het was nochtans duidelijk genoeg hoor

zitten een beetje te weinig basklappen in voor hardcore alleen, maarja...

Lekker album, luister het na 1,5 jaar nogsteeds. Live zijn ze ook erg goed. Intro van Take this oath vind ik erg goed, en ook Hope is.. vind ik een erg gaaf nummer.

Als je dit goed vind moet je ook eens The Sorrow checken..

Even promoten , natuurlijk

Goed album, maar na Alive Or Just Breathing toch een kleine tegenvaller. De veelal midtempo songs zijn wat eenvormig en missen catchy refreinen. De tweede helft van het album is wat sterker, maar ondanks de machtige produktie en de bijzondere strot van nieuwe zanger Jones kan het album niet in de schaduw van de voorganger staan.