Ultravox - Lament (1984)

Opnieuw beluisterd en er maar meteen een volle ster bijgegeven.

Lament was Ultravox' zwanenzang. Het album werd indertijd niet te best beoordeeld maar als je er nu naar luistert klinkt hij opmerkelijk modern. Dansbare wavemuziek, bijzonder melodieus en met een gevarieerde instrumentatie. Zelfs als je ze akoestisch zou spelen zouden de nummers waarschijnlijk nog wel overeind blijven.

Ook voor historici is dit een interessante plaat en wel vanwege het nummer 'Dancing with Tears in my Eyes'. Dit nummer, en vooral de clip, geven de tijdgeest goed weer. Anno 1984 was de angst voor De Bom tamelijk groot. De koude oorlog was in volle gang, de kernwapenwedloop niet te stuiten en daarbij was de economische situatie in Engeland (en Nederland) rampzalig. Het nummer gaat over de dag dat de eerste bom valt, waarna een kettingreactie volgt en de hele wereld uiteindelijk vergaat. In die tijd een hele normale angst. De clip volgt het verhaal van het lied van begin tot eind, als het ik-personage met vrouw en kind onder de dekens kruipt, wachtend op de grote klap.

Ultravox ging uit elkaar, de bom is niet gevallen en de jaren 80 zijn weer hartstikke in. Het kan toch raar lopen.

Dit was de voorlaatste CD van Ultravox. In 1986 verscheen nog U-Vox, bekend van de single Same old story. De drummer had de band toen al verlaten.

De drummer had band toen al verlaten moet zijn. Drummer Warren Cann was de band uitgezet in verband met muzikale meningsverschillen met de andere leden van Ultravox.

dancing with tears in my eyes is een wereldnummer,maar ze hebben nog meer juweeltjes gemaakt,luister maar eens naar ''we came to dance'' van het album quartet uit 1982

Ik mis je stem bij Quartet.

Goed album, met uiteraard de hitsingels "Dancing with ..." en "One small day". Op vinyl.

Waar dit album op stuk loopt is de matige productie ervan. Dit met name bij de bassen. Op sommige plaatsen ontbreken deze te veel waardoor er geen warmte in de muziek zit. Dat is best jammer te noemen, want hoe zou een track als Lament hebben geklonken als deze wel juist opgenomen was geweest.....

Naar mijn idee een heel stuk beter, maar smaken verschillen. Toch blijft het jammer dat deze groep nooi echt is doorgebroken.

Hier moet ik toch even in de bres springen voor mijn helden van weleer, Gerard, want dit album wordt nochtans door zowel fans als critici geroemd om zijn superieure productie. Na eerder met Conrad Plank (Kraftwerk) en George Martin (The Beatles) te hebben gewerkt, klaren de jongens van Ultravox hier de klus helemaal zelf. Wat bij Lament opvalt zijn de overdadige, atmosferische synthesizer arrangementen, waardoor dit album toch bij uitstek weer een voorbeeld is uit het gouden tijdperk van de New Romantics. De start met White China is al meteen zeer indrukwekkend: een intelligente politiek getinte tekst ondersteund door een vernieuwende combinatie van gesynthetizeerde pijporgel klanken en stuwende elektronische drums met veel zestiende bassdrum noten. Een onvergelijkbaar en weergaloos nummer. Daarna de eerste single, One Small Day. Een degelijke rocker, fijn om mee te zingen, maar verder niet opvallend. De tweede single, Dancing With Tears In My Eyes, kennen we natuurlijk allemaal. Een schoolvoorbeeld van een perfecte synth-popsong en terecht hun grootste succes sinds Vienna. Hoewel een minder voor de hand liggende keuze, werd het titelnummer als derde single uitgebracht. Met deze song demonstreert Ultravox voor het eerst in volle glorie zijn typerende handelsmerk: een wonderschone, gedragen sfeer met stemmige vocalen van Midge Ure, zware klassieke pianonoten van Billy Currie en heel opvallend het gebruik van de marimba als percussie-instrument. Tsja, en nu kom ik dan toch echt superlatieven te kort. Met de volgende 3 nummers Man of Two Worlds, Heart of the Country en When the Time Comes bereikt Ultravox ongekende hoogtepunten. De band excelleert hier in het neerzetten van tot epische proporties geproduceerde electronische geluidsmuren. Kenmerkend daarin zijn vooral de prachtige keltische accenten, die voor een mysterieuze sfeer zorgen. Luister vooral eens naar het vloeiende Man of Two Worlds met hele bijzondere Gaelic vocals van Mae McKenna. Of naar de meeslepende instrumentale slotakkoorden van Heart of The Country, waarin de mogelijkheden van ik meen de Fairlight synthesizer optimaal worden benut. Voor het contrast kent de energieke afsluiter A Friend I Call Desire een wat soberder inkleuring. Hoewel niet mijn favoriete track, geven de vrouwelijke backing vocals toch net weer dat beetje extra cachet. Het enige nadeel van dit album is dat er slechts 8 tracks op staan, maar na Vienna, Rage in Eden en Quartet levert Ultravox daarmee voor de vierde achtereenvolgende keer wel weer een staaltje van geperfectioneerd vakmanschap. Intelligent, kunstzinnig, elegant en stijlvol met een klassieke touch. Dat was Ultravox en ik mis ze nog steeds. 4,5*

Goed geschreven beste Edwin,

Het zijn soms rare ticks die je hebt als je een plaat aan het beschrijven bent voor de MusicMeter. Er zijn van die momenten dat het prima gaat maar daar pal tegenover ook die van dat het niet gaat. Ik denk dat van dit laatste sprake was toen ik mijn bevindingen opschreef bij dit album. Daarom heb ik mijzelf huiswerk opgegeven dit album erg goed te gaan beluisteren en dan pas opnieuw er over te schrijven.

Heb de afgelopen weken dit "quartet" ook maar weer eens uit de kast gepakt, en vind het ook nog steeds zonde dat het eigenlijk hierna ophield.

Ben pas echt aangehaakt door het Album "The Collection" en kende daardoor Dancing with tears in my eyes (natuurlijk), One Small Day en Lament al. Pas later dit gehele Album gekocht (na lang zoeken destijds) en weet nog heel goed wat voor indruk de B-kant maakte met de voor mij nog onbekende nummers. Deze zijn echt fantastisch en weten nu nog steeds, na ontelbare draaibeurten, te boeien.

Edwin, nog een vraagje: op the collection staat ook nog "Love's great adventure". Als ik het goed heb stamt dat ook uit 1984, maar in welk kader is dat nummer gemaakt? Vind het iets te lichvoetig voor Lament, dus ik mis het niet, maar ben wel heel nieuwsgierig.

Dat is een eenvoudige vraag. The Collection was een verzamelaar met alle singles van Vienna, Rage in Eden, Quartet en Lament, plus 1 nieuwe single speciaal gemaakt voor The Collection. Dat gebeurt wel vaker. Het maakt de aanschaf van dergelijke compilaties voor de fans nog enigszins de moeite waard.

Bedankt! Was er al een beetje bang voor

Voor mij het beste album van Ultravox en één van de beste albums uit mijn gehele platencollectie. Al zo'n 20 jaar hangt er al een poster van de cover van het album in mijn kamer. Steeds mee-verhuisd en weer opnieuw opgehangen.

Naast de vinyl LP, heb ik het album ook in drie verschillende CD uitvoeringen, waaronder de originele CD uit 1984, nu praktisch niet meer te krijgen...

One Small Day was de eerste single van Lament. Ik was meteen erg onder de indruk. De tekst sprak me aan was erg van toepassing op mijn persoonlijke leven in die tijd. De clip versterkte dat gevoel. Later verscheen Dancing with tears in my eyes op single. Ik moest eerst wennen aan het nummer, maar ben het steeds meer en meer gaan waarderen. De clip behoord tot de beste uit de jaren 80, zo'n geweldig tijdsbeeld. De 12" uitvoering van Dancing... is helemaal super, maar staat niet op dit album (wel op 'Extended Ultravox').

De single Lament is één van mijn favoriete Ultravox nummers. Prachtig, zeker ook de 12" uitvoering en de videoclip.

Vreemd dat White China nooit op single is verschenen. Volgens mij had het lied veel hit-potentie. De andere nummers op het album Lament zijn van dezelfde hoge kwaliteit als de singles. Altijd een reis terug naar bijzondere herinneringen voor mij als ik naar dit album luister.

'White china' is wel op single verschenen, maar dan als b-kant (van 'Love's great adventure' en dan in een live uitvoering)

Samen met 'Lament' mijn favoriet op dit album en de lange versie is echt volop genieten. Geweldige plaat.

Ja, dat weet ik. Ik heb de single (als 12") van Love's Great Adventure in bezit en ken dus ook die live-uitvoering van White China. Toch zie ik White China als een echt studio-nummer, die live eigenlijk niet uit te voeren is en dat hoeft ook niet. Nee, geef mij mij maar de studio-uitvoering en dan het liefst in de lange versie.

Uiteraard bedoelde ik dat ik White China graag als een a-kant op een single gezien.

Inderdaad, het nummer Lament is in de lange versie echt genieten. Ook de videoclip is prachtig.

Ik ben met je eens dat White China een heel erg "vol geproduceerd" nummer is, dat live wat kaal uit de verf komt. Daarom vind ik het juist des te bewonderenswaardig dat ze het toch nog zeer acceptabel weten te reproduceren. Zeker als je aanmerking neemt dat Ultravox altijd principieel heeft geweigerd om backing tapes te gebruiken. Behalve als b-kant van Love's Great Adventure heb ik ook nog een live versie op een bootleg, die net zo goed klinkt. Natuurlijk is het geluid een stuk dunner, de electronic drums hebben minder impact en het typische stereo effect gaat verloren, maar dat is inherent aan live muziek. Ik heb het nummer goed bestudeerd, en als je goed luistert zitten toch alle details en effecten er wel in. Het springt er alleen wat minder uit dan in de studioversie.

Uiteraard was dat duidelijk; kon het even niet nalaten flauw uit de hoek te komen.

Maar ik ben het met je eens; ook ik had 'White China' een prima singlekeuze gevonden.
Ik prefereer ook de lange studioversie, maar vind ook de liveversie erg mooi.

'One small day' hoorde ik vorig jaar bij een concert van Midge, akkoestisch. Kippenvel!

In mijn herwaardering voor Ultravox is nu Lament aan de beurt. Een prima album mag ik wel zeggen. Niet zo zwaar op de maag als de Rage For Eden maar wel net zo goed. Het openings trio klinkt dan wel redelijk commercieel maar het zijn zeker geen zouteloze top 40 hap. Daarna volgt wellicht wel het magnus opus van de groep namelijk het fantastische titel nummer. Dreiging alom en Midge die fantastische vocalen neerzet. Het enige nummer wat mij eigenlijk niet aanspreekt is Heart of the country. Maar goed dat kan gebeuren. Daardoor net geen 4,5 maar een 4.

Het "Magnus Opus" van de groep? Wow, een mooie titel. (btw Magnus Opus is Latijn: groot werk). Ik kan me daar goed in herkennen. Het nummer Lament (het liefst in de lange uitvoering) is werkelijk wonderschoon. De clip is zowel grappig door het 'verhaaltje' als erg mooi door de locatie waar het gefilmd is.

Tsja, jammer dat Heart of the Country je niet aanspreekt. Kan gebeuren ja. Zelf vind ik het wel mooi en goed passen als albumtrack tussen de andere nummers. Ook als single trouwens. Van Heart of the Country bestaat een mooie lange uitvoering van ruim 11 minuten, deze staat op Ultravox Rare vol.2. Vooral het bijzondere drumwerk van Warren Cann spreekt mij aan in dit nummer.

Die versie ken ik helaas niet, wellicht dat die mij wat meer zou kunnen aanspreken. Ik ga eens rondneuzen of ik die Rare cd's ergens op de kop kan tikken.

Als ik me niet vergis werd Heart of the Country in Europa
(Benelux en Duitsland) als single verkozen boven Lament.
Ik heb althans de 7" versie van Heart of the Country.

Heb dit album nooit tot mij laten doordringen, maar ben wel gek
van One Small Day, Lament en de hit Dancing with Tears in My Eyes.
Vooral de videoclip van dat laatste nummer was zo romantisch ...

De overige albumtracks spreken mij minder aan, al leek
White China met die typische Ultravox beat een potentiële hit.
En Love's Great Adventure dat een paar maanden later verscheen
ligt qua sound ook dicht bij de singles van dit wat mystieke album.

Building (ik kocht Dancing ... in 1984 op single) is ook erg mooi.
Even melden dat Dancing with Tears in My Eyes één weekje op 1 stond
in Vlaanderen en zo Two Tribes van Frankie even de broek af deed.

Ik herinner me dat Lament in Oor in de weegschaal lag naast Junk Culture van OMD.
Dat laatste album kreeg toch net een streepje voor: meer warmte en vreugde.

Moet al die Ultravox platen maar eens dringend gaan herbeluisteren.

Dat heb ik ook gedaan en ik kan het je van harte aanbevelen

Heart of the Country is voor mij altans de beste song op dit album.

Volgens Wikipedia enkel Duitsland

Heart Of The Country" is the fourth and final single from Ultravox's 1984 studio album Lament, released only in Germany in September 1984. The 12" version contains a "special remix" that stretches the song to over 11 minutes long, one of their longest ever songs.


[edit] Track listing

[edit] 7" version:
"Heart Of The Country" – 5:06
"Man Of Two Worlds" – 4:28

[edit] 12" version:
"Heart Of The Country (Special Remix)" – 11:03
"Heart Of The Country" – 5:06

Dit is mijn voorkeur:
1. Man of Two Worlds
2. Heart of the Country
3. Lament
4. When the time comes
5. White China
6. DWTIME
7. One small day
8. A friend I call desire

Overigens heb ik ook hier weer een afwijkende versie. Bij mij staan de mix versies White China en One Small Day gewoon halverwege het album, het wordt wel ingewikkeld zo

Jij hebt de originele CD uit 1984.
De tracklijst hierboven is van de remaster (omstreeks 2000).
En binnenkort komt daar de ultimate 2CD versie bij.

Ingewikkeld genoeg om oeverloos, maar gezellig over te kletsen.

Duitse persingen werden vanaf 1983 meestal ook in de Benelux gereleaset.

Toch blijft het een wat merkwaardige beslissing van de platenfirma
om nummers waarvan geen promotiemateriaal in het thuisland bestaat
op de markt te gooien in het buitenland ...

Zo stierf Heart of the Country wellicht een stille dood
na het toch behoorlijke succes van Dancing with Tears in My Eyes.

aha bedankt voor de info! Ik vrees alleen dat de Lament remaster dit jaar niet meer zal verschijnen.

Het is al leuk zat dat er een soort van Vox revival hier is

Je kunt ook gewoon wachten tot de 2CD remaster van dit album uit komt. Dat kan nog wel een paar(?) maanden duren, maar dan heb je ook wat. Althans, ik mag toch aannemen dat ze die lange uitvoering van Heart of the Country straks op de bonusdisc zetten. Met de 2CD remaster erbij is het voor de 4e keer dat ik dit album op CD aanschaf.