Ultravox - Lament (1984)

Wat betreft favoriete nummers is er bij mij duidelijk sprake van een A en B categorie en het aardige is dat deze overeen komt met de LP van destijds, A en B kant.
Van kant B vind ik alleen When the times comes erg mooi, maar A friend I call desire zelfs ronduit vreselijk. (en nu ik het weer eens heb gehoord pas ik mijn beoordelig aan, van 5 naar 4,5)

Grappig is ook dat in mijn herinnering Love's great adventure ook op dit album stond (op kant B, die ik destijds veel minder heb gedraaid). Pas toen ik het album op CD aanschafte, ongeveer een jaar geleden, viel het mij op dat het nummer helemaal niet op Lament staat, maar op een verzamel CD die na dit album verscheen.
De verwarring komt waarschijnlijk doordat ik na de LP Lament de single Love's great adventure kocht, voornamelijk voor de hier al eerder genoemde b kant (live versie van White china), want de single A kant vond ik niet echt bijzonder.

Toch wel een heel mooi album dit hier.
Vooral de b-kant is echt subliem.
Wat begon met een 3.5 is nu een 4.5 geworden.

Binnenkort Vienna nog eens aan een luisterbeurt onderwerpen,
zien of die ook beter scoort nu.

In mijn ogen zijn Quartet en Rage in Eden de beste Ultravox-albums, dan op korte afstand Lament en Vienna. De rest vind ik een stuk minder, nog wel aardig is Band Aid, do they know it's christmas time. is namelijk gecomponeerd door Midge Ure, onmiskenbaar Ultravox geluid.

Ik heb nog de LP ergens in een kast liggen. Het wordt tijd voor een herbeluistering. Een prachtige hoes. Lament blijft een wereldnummer. Dancing werd helaas een beetje plat gedraaid.

Inderdaad. Vanaf dag één was ik al erg onder de indruk van de hoes. Al ruim 20 jaar hangt er een levensgrote poster in mijn kamer van deze hoes. Is bij iedere verhuizing netjes meegegaan en weer opgehangen. Ook mijn avatar heeft iets met de hoes...

Deze hoes is echt een plaatje. Al die vierkante blokjes op een statige grijze achtergrond en de prachtige foto van de standing stones. Echt eentje om door een ringetje te halen. En dan te bedenken dat ze destijds hadden bedacht dit album te verpakken in een filmblik, maar dat bleek al snel aan de prijzige kant.

(Op 2 februari 2008 was ik wat kort door de bocht gegaan bij dit album en had beloofd daar een beter bericht over te schrijven.)

Na het opzoeken van dit album binnen mijn collectie valt direct op dat hij anders is dan de afbeelding die hier gebruikt is. Op mijn hoes van de lp staat op de plek waar hier de standing stones staan de tracks die op dit album zijn te vinden. Gelukkig staan ze wel op de binnenhoes.

Het album opent met het up-tempo nummer White China. Hier is veel electronica op te horen en de tekst die Ure zingt is behoorlijk cryptisch te noemen. Het nummer is bepaald niet saai te noemen er is van alles op te horen, waardoor het gevoelsmatig te kort is. Een track als One Small Day roept voor mij iets op van hoop in bange dagen. Fraaie wijdse klanken en een bijzonder effect op de gitaar van Ure om de positieve rillingen van te krijgen. Het doet mij althans denken aan ruige landschappen. De bescheide hit Dancing With Tears in My Eyes brengt mij terug naar de jaren tachtig. Kwesties over kernbewapening en de Russen komen één voor één staan opnieuw op mijn netvlies. Ja, en dan de titeltrack Lament doet ondanks de kille electronica gevoelig aan. Het roept bij mij beelden op van desolate landschappen in Schotland.

Na het omdraaien van de lp begint heel in de verte Man of Two Worlds. Eenmaal op gang blijkt het al snel een mooie Keltische song met rock invloeden. Vooral de stem van Mea McKenna brengt mij in hogere sferen. Het is eigelijk veel te kort, want het had voor mij een lp-kant mogen duren. Een song als Heart of the Country roept subtiel een gevoel op van strijd. Wie goed voor zijn land is zal geluk oogsten. Vooral als de strijkers erbij komen heb ik het gevoel boven het land te vliegen en zie zo grote groene vlakten onder mijn ogen verdwijnen. When the Time Comes begint met ingehouden spanning en is qua tekst best filosofisch te noemen het doet mij denken aan kwesties die te maken hebben met gevoelens. Het einde van deze song had voor mij anders gemogen. Na een paar tonen op de gitaar is daar het spannende A Friend I Call Desire. De bass die hier op is te horen doet mij aan New Order denken. Verder doet het hartverscheurend aan wat toe te schrijven is aan de gitaar van Midge Ure en de achtergrond zang die hier de functie heeft van slagroom op een al heerlijk stuk gebak.

Conclusie Lament is een passie volle plaat van Ultravox, en oh ja de productie is lang niet zo beroerd als ik eerder had beweerd. Het is fris en pakkend te noemen.

Van de extra's op dit album heb ik ook al een groot gedeelte in huis. Dit in de vorm van tracks die te vinden zijn op 12 inch.

Te beginnen bij Easterly. Het doet zeker oosters aan en het stereo-beeld wordt ten volste benut. Ondanks het wat experimentele karakter toch een behoorlijk nummer. Het roept beelden op van de Conimex reclame. Building begint erg klassiek met fraaie klanken op de piano. Wat later is zang te horen van Midge Ure en dat had voor mij niet gehoeven. De instrumentatie is al mooi zat. Heart of the Country in de instrumentale versie blijft erg fraai het beeld van boven landschappen vliegen wordt hierdoor versterkt. De instrumentale versie van Man of Two Worlds wil zeggen dat de vocalen van Midge Ure uit de mix zijn gehaald. Daarentegen zijn de vocalen van Mea McKenna blijven staan wat nog eens benadrukt hoe goed dit eigenlijk in elkaar zit. Vooral die gitaar in de slotfase is hartverscheurend. De White China [Special Mix] sla ik over omdat deze niet in mijn bezit is. Door dit feit brengt dit mij bij de lange versie van One Small Day. Dit is door de verlenging een stuk beter geworden, het lijkt of er een betere balans in zit. Ja, en dan de lange uitvoering van Lament het doet een stuk meer denken aan het landschap in Schotland. Dit doordat het lijkt of een lens van een camera meer tijd krijgt om beelden te schieten. Conclusie: boeiende aanvullingen.

Dancing With Tears In My Eyes; jeugnummer van me. De rest is niet zo aan mij besteed en ga er verder dan ook niet op in.(dacht overigens ook dat Love's Great Adventure hier op stond, omdat die single ook in '84 uitkwam)

Love's Great Adventure kwam later uit dat jaar en staat daarmee los van dit album. Later werd het eerder genoemde nummer wel opgenomen op de verzamelaar van de groep die in hetzelfde jaar werd uitgebracht. The Collection geheten.

Love's Great Adventure was een typisch voorbeeld van jaren 80 marketing.

Een reeks successingles van een album continueren
met een nieuw nummer dat perfect aansluit bij die albumsound.
Dat nummer is soms het alibi voor fans om later ook
nog eens de verzamelaar te kopen, want alleen daarop aanwezig.

Bijna elke 80s artiest heeft zo'n non-album single,
en ik vind ze vaak de meest onderschatte nummers.

Enkele vbn.

Time (Clock of the Heart) van Culture Club
Mirror Man van Human League
Torch van Soft Cell
Child Come Away van Kim Wilde
Is There Something I Should Know of Wild Boys van Duran Duran.
Like to Get to Know You Well van Howard Jones

een veel betere plaat dan hun succesplaat "Vienna".

dus die vind wel erg slecht gezien je 2 bij deze plaat.

Vienna en Lament met elkaar vergelijken is net zoiets als thee en koffie naast elkaar zetten. Het album Vienna kwam uit op het moment dat de New Wave op haar hoogte punt was. Alles leek te kunnen en platenmaatschappijen schuwde het experiment niet. Gaandeweg de jaren tachtig van de vorige eeuw trad er binnen de New Wave wel een vervlakking op. Alles moest hapklaar zijn en prettig in het oor liggen. Daarnaast waren er op politiek gebied de nodig spanningen in de Oost West verhouding. Wie aan het begin van de jaren tachtig zou melden dat het IJzerengordijn zijn langste tijd had gehad zou voor gek worden verklaard.

Lament is in dat licht bezien nog een behoolijke experimentele plaat te noemen. Dancing with Tears in my Eyes is dan welliswaar een song die makelijk in het gehoor ligt, maar de boodschap is duidelijk. Daarnaast is de gitaarrif op One Small Day behoorlijk experimenteel te noemen. En dan het schitterende Heart of the Country maken mede Lament tot een album wat behoorlijk tijdloos is ook al zijn er zaken te horen die met de geschiedenis zijn vervlochten. Wat dat betreft zijn Vienna en Lament beide typische albums te noemen met een eigen karakter. Het enige wat hetzelfde is gebleven is de mensen die het hebben gemaakt. Het is de bak koffie in de ochtend of de kop thee in de middag die nodig zijn om de dag aangenaam door te komen.

De 2 cd remaster van Lament (en U-vox) staat voor 7 september als release!

Lament is in de eerste plaats het album van Dancing With Tears In My Eyes. De single die de kille eighties in ruim 4 minuten samenvat. In de ban van de bom. De angst voor een kernramp. Het scenario voor Tjernobyl.

Hoe onheilspellend de boodschap ook mag zijn, Dancing With Tears In My Eyes grenst aan de perfectie. De piano brengt een hemelse melodie, de gitaren en de snijdende zang van Midge Ure storten de wanhoop over je uit. Een song met een een ongelofelijke impact. Eén van de beste singles van de eighties. Misschien wel mijn persoonlijke nummer één.

Ten tijde van Lament schuurde de sound van Ultravox tussen de postpunk en de new romantics. Iets minder electronica, meer gitaren met effect. De band klinkt strak en vol vertrouwen, en de 6 van de 8 songs zijn beresterk.

White China drijft op een stalen constructie van electronische beats. Een prachtig refrein ook. Een prima synthpopsong.

De eerste vervormde gitaren hoor je bij One Small Day, een gespierd rockanthem zoals we dat van Ultravox nog niet gewend waren. Een sterk nummer dat als eerste single uitverkoren werd.

Dancing With Tears In My Eyes werd (vreemd genoeg) pas de tweede single. De albumversie duurt hier trouwens een halve minuut langer dan de originele 7" versie.

Lament, het introverte titelnummer, is ook de moeite waard. Ambachtelijke syntpop in slow motion. Bijzonder sfeervol.

Man Of Two Worlds, met een schitterende bijdrage door Mae McKenna, heeft een mooie Keltische touch. Een spiritueel hoogtepuntje en de connectie met de standing stones op de albumhoes.

Heart Of The Country borduurt door op dezelfde sfeer, maar blijft steken in goede bedoelingen. Iets te lang, te weinig variatie. Ook het langdradige When The Time Comes overtuigt minder.

Gelukkig zorgt A Friend I Call Desire om vijf voor twaalf nog voor het nodige vuurwerk. Een symfonisch sluitstukje, met gitaren vol galm in duel met denderende electronica.

Een vrij sterk album, met Dancing With Tears In My Eyes als absoluut hoogtepunt. De remaster uit '99 is onder meer uitgerust met fraaie b-kantjes: het experimentele Easterly en de zwarte pianoballade Building,

LAMENT 1984

Ik herinner me de release van Ultravox' Lament en OMDs Junk Culture.
Quasi gelijktijdig en ze werden ook samen in Oor besproken.
OMD won op frivoliteit, Ultravox verloor op steriliteit.

Maar deze Lament wedijvert voor mij samen met Rage in Eden
om Ultravox' mooiste plaat . Want ik hoor hier melodieuzere popsongs
en (niet onbelangrijk) meer gitaren die het vaak stuiterende geluid
van de sequencers doorweven en zo de typische sound wat verbreden.

White China opent nochtans als vanoudsher.
Sequencers voeren de boventoon, maar warmer aangekleed.
De "Special Mix" van het nummer en de live versie (b-kant van de single
Love's Great Adventure) doen vermoeden dat de song weerhouden werd
als potentiële vierde single van dit behoorlijke album.

One Small Day is één van mijn grote favorieten.
Plots blijkt Ultravox ook onvervalst te kunnen rocken.
Het refrein hapert aantrekkelijk in het metrum, maar verklaart
daardoor misschien waarom het nummer het als eerste single
niet goed deed. Iets te moeilijk voor het eendimensionale hitpubliek.

De romantiek van Dancing with Tears in My Eyes heb ik lang gekoesterd.
De clip (hoe overleeft liefde een nucleaire ramp?), de werkelijk sublieme tekst,
maar bovenal het dramatische arrangement is brok-in-de-keel.

De instrumentale break doet menig traantje opwellen.
Als de gitaren na het alarmsignaal time time time time losbeuken
weer je dat het werkelijk over is ... de fade out klinkt als een sirene ...

Dancing with Tears in My Eyes stond één weekje op 1 in Vlaanderen.
En ik had daar met mijn singletje toe bijgedragen in de zomer van 1984.

Als een groep haar vier potentiële singles op Kant 1 zet,
dan doet die ingreep misschien een soort tweedeling vermoeden.
Kant 2 is pastoraler van aard, minder op de hitparade gericht.

De derde UK single en titelsong Lament is daarom de brug.
Een sfeervol nummer dat iets van Moments in Love (The Art of Noise) uitademt.

Lament werd geen single in de Benelux of Duitsland.
Daar koppelde men Man of Two Worlds aan Heart of the Country
als een soort dubbele A-kant single release. Beide nummers hebben
daarom ook instrumentale versies (om de 12" mee te spekken).

Man of Two Worlds suckt jammer genoeg zo hard
dat het album meteen een volle * verliest in mijn rating.

Heart of the Country heeft wel enige hitpotentie, maar heeft
mij ook beduidend minder te bieden dan de vier eerste songs.
Een behoorlijke, maar te lange albumtrack lijkt me een juist etiket.

Het pluspunt op dit album is dat Ultravox wel tracht
om het eigen geluid verder te ontwikkelen na drie albums
die min of meer in dezelfde lijn lagen. Maar songgewijs
ontbreekt dit album me te veel aan overtuigingskracht.

When the Time Comes kabbelt ook spanningsloos verder.
Een mistige ballad op een iets traditionelere songwriters leest.
Allemaal niet onaardig, maar het hart wordt er niet warmer van vind ik.

De 8 tracks worden ook gerokken om het album vol te maken.
Spandau Ballet kon dat ook ... moet je geen 10 songs schrijven.

Gelukkig is er nog A Friend I Call Desire met Dead Can Dance gitaar.
Een nummer dat je iets milder wil stemmen om dan toch te gaan voor 4 sterren.
Maar laten we vooral Kant 1 van deze plaat onthouden.

Ik vind het heel jammer dat Love's Great Adventure,
de single die de verzamelaar Collection uit 1984 aankondigde,
op de deluxe editie ontbreekt. Die song hoort er toch echt wel bij.

De b-kantjes Easterly en Building zijn veel experimenteler
en bekoren mij daardoor eigenlijk meer dan Kant 2 van Lament.

Maar nu weet ik nog niet wie de winnaar is.
De onderkoelde wave van Rage in Eden of de synthpop
met likkebaardende gitaar van Lament ... ex aequo dan maar.

Mooi omschreven dazzler. En lezend over de track One Small Day komt een verhaal naar boven over de gitaarsolo die er op is te horen. Deze is namelijk live niet te brengen zoals deze op de plaat is te horen. Volgens het verhaal wat ik er over heb gelezen schijnt de solo te bestaan uit een mix van gitaargeluiden die recht toe recht aan zijn gespeeld plus geluiden die afkomstig zijn van een tape die achterste voren werd gedraaid. Hetgeen dus bij vlagen een bijzondere klank oplevert.

Inderdaad als vanouds weer mooi gerecenseerd. Wat ik wel duidelijk constateer is het verschil in beleving tussen een onvoorwaardelijke fan als ondergetekende en een casual listener als Dazzler. Zo is Man Of Two Worlds een absolute fan favorite en voor mij persoonlijk zelfs het hoogtepunt van de CD: de mysterieuze keltische sfeer, het fraaie contrast tussen de sobere coupletten en de magistrale refreinen, de plonkende bas van Chris Cross in de coupletten en als slagroom op de taart de bijzondere gaelic vocals van Mae McKenna.

Verder vind ik in tegenstelling tot Dazzler dat Love's Great Adventure niet bij Lament 'hoort'. Dit toch wat vluchtige niemendalletje (met ironisch videoclipje in Indiana Jones stijl) is enkel gemaakt als extraatje om de in 1984 uitgebrachte verzamelaar The Collection nog wat meerwaarde te geven. Ik vind het niet passen bij de sfeer van Lament. Uiteraard is het wel de opzet geweest om de definitieve 2CD remasters zo compleet mogelijk te maken. Louter op basis van die doelstelling had Love's Great Adventure niet mogen ontbreken. Alleen bij Lament is dat niet gelukt, omdat men niet kon of wilde afwijken van het uitgangspunt dat CD1 alleen uit het originele album mocht bestaan. Let wel, het gaat dan om de 8 reguliere nummers die op de oorspronkelijke LP staan. Op de oorspronkelijke CD uit 1984 waren daarentegen ook al langere versies van White China, One Small Day en Lament opgenomen. Als men die tracklist had gehandhaafd, dan was waarschijnlijk op CD2 voldoende ruimte geweest om alle bonusnummers een plaats te geven. Een gemiste kans en een behoorlijke kater voor veel fans. Nu moeten we het doen met maar liefst 3 lange mixversies van One Small Day (hoezo overkill?) en zijn Love's Great Adventure (extended version), White China (live at Hammersmith Odeon, b-side Love's Great Adventure 7"), Man Of Two Worlds (instrumental) en Heart Of The Country (special remix) slechts als MP3 download beschikbaar. De single versie van Love's Great Adventure komt helemaal niet in dit verhaal voor.

Ik denk dat hiermee ook de vinger op de wonde wordt gelegd.
Niet de onvoorwaardelijke fan, maar de 80s synthpop liefhebber spreekt.

Kant 2 van Lament vind ik nogal vis noch vlees albumwerk.
De reden waarom ik Ultravox nooit als een lieveling heb beschouwd.
Maar kant 1 vind ik wel erg goed ... Ultravox heeft best zijn sterke momenten.

Het blijft met de jaren een bijzonder album van Ultravox. Kant A van de lp versie luisterde van meet af aan heerlijk weg. Kant B was of is weliswaar wat onsamenhangend, maar is tot en met When the Time Comes prima aan te horen. Alleen de track A Friend I Call Desire kan me nog steeds niet bekoren. Maar voor de rest een heerlijk album wat niet verveeld.

Behalve slechts één of twee mede mume-recensenten is elke schrijver bij deze cd enthousiast genoeg voor vier of meer sterren.

Dat is meer dan het gemiddelde en dus zijn er ook mensen die de cd minder waard vinden. Ik had graag wel eens willen horen wat de mogelijke kritiek zou kunnen zijn.

Ook ik kom wel aan 4****, gewoon omdat ik het een goed album vind. Heel divers, hoog tempo aan het begin.

Ik kocht de single One small day maar wist niet echt wat ik er mee aan moest in 'enkel' verband. Het staat in z'n eentje niet zo sterk als Dancing with tears in my eyes en moet in groter verband worden gehoord.

Beide composities staan overigens ver van Vienna, het eerste grote commerciële succes van Ultravox, zonder overigens over beter of slechter te willen oordelen.

Jammer inderdaad van het ontbreken van Love's great adventure, het had een leuke aanvulling kunnen zijn op Lament. Ik heb hem overigens in een eigen versie van Lament wel mede ingebrand, zonder overigens één van de andere acht nummers te laten vallen.

Ik heb ook de cd met bovengenoemde inhoud maar de vele remixen leiden bepaald niet tot extra enthousiasme.

Veelbelovende titeltrack van een brand new album ...

YouTube - ULTRAVOX - BRILLIANT (A Visual History)

Zie voor het volgen van het nieuws over het nieuwe album van Ultravox ook dit topic.

Ultravox

Nou nou, dat wordt woelen in het bedje. En dat terwijl Midge Ure andere spannendere dingen deed

Volgens mij wordt het eerder dit: YouTube - ULTRAVOX - SLEEPWALK - WAITING

Tja, de artiestenpagina's op deze site: zal nooit wat worden voor mij, denk ik.

't Is maar goed dat al die extended versions op een andere disc staan. Dan blijft disc 1 zoals die oorspronkelijk bedoeld is. Om 3 keer One Small Day te horen op 1 dag?! Ik vind het meer dan een prima nummer hoor... Maar ik hoor niet graag de hele dag dezelfde muziek.

Man of two worlds en A Friend I Called Desire vind ik zelf de beste nummers. En dan is White China wat mij betreft de minst sterke.

Toch een fractie minder dan hun vorige twee albums (Rage in Eden blijft mijn absolute favoriet) maar er staat genoeg moois op om af en toe nog eens op te zetten.Met name het titelnummer Lament,One small day (had in een iets andere versie ook van Big country kunnen zijn) en het slotakkoord A Friend i call desire blijven toch wel sterke nummers.

De clip van Dancing with Tears in My Eyes blijft zelfs 30 jaar later zeer indrukwekkend.