Kanye West - The College Dropout (2004)

Dit is voor mij echt het beste album ooit!
Goede beats, sfeervolle samples en sterke teksten.
Het gevoel dat ik krijg bij het luisteren van de The College Dropout...

Het begint al met het intro. Kanye wordt gevraagd een liedje te maken voor de kinderen. "..make them start jumping up and down, and sharing candy and stuff..".
'We don't care' wordt niet het liedje waar ze op zaten te wachten.
'All falls down' is ook al een mooi nummer.
'I'll fly away' is een rustige intro op het nummer 'Spaceship', geholpen door GLC en Consequence. Een lekkere beat ook overigens.
'Jesus walks' is ook een erg mooi nummer, vooral qua tekst origineel.
'Never let me down' vind ik toch wel een erg sterk nummer. Jay-Z komt heel erg sterk en die poetische tekst van J. Ivy maken het samen met de muziek tot een erg mooi nummer. (Let ook op de prachtige overgang Jesus walks -> Never let me down!)

'Get em high' heeft een lekkere beat. Talib Kweli laat even duidelijk horen dat hij voorbij komt en Common maakt het nummer af.
"..they say hip-hop is dead, I'm here to resurrect me.."
'The Workout Plan' is niet een slecht nummer, maar toch, samen met het nummer met Ludacris, een nummer dat ik snel skip.

'Slow jamz' is een erg sfeervol nummer, mede door de stem van Jamie Foxx.
Dan komt er een rijtje skits met 'School Spirit' er tussendoor. De skits vind ik niet storend, ik vind ze juist iets toevoegen wat het album af maakt.
'Two words' heb ik ook gekozen als een favoriete track. Echt een mooi nummer om naar te luisteren. Erg knap dat ze de verses bijna helemaal per twee woorden rappen, zoals de titel al aangeeft. Mos Def is erg goed en Freeway is ook lekker om naar te luisteren met zijn schreeuwerige manier van rappen. Plus de heerlijke sfeer door The Harlems Boys Choir.

Na ´Trough the wire´ en ´Family business´, ook een van de beste nummers van het album, komt een kort levensverhaal verteld door Kanye met ondersteuning van enkele collega-rappers. Dit maakt het album voor mij toch tot één geheel als debuutalbum.

Dit blijft een goed album, het is een zeer coherent en een goed doorlopend geheel. Het is wel waar dat de skits de boel wat vertragen en zeker 16 en 17 na elkaar zijn er wat teveel aan. Die laatste zes minuten van Last Call zijn irritant rommelig verteld en oninteressant. Jammer dat het album op zo'n gedrocht eindigt. Big-ups voor All Falls Down en Two Words, meesterwerkjes van producing. Voor de rest staan er een hoop liedjes op die mij nu wat corny in de oren klinken, zoals Slow Jamz, breathe in breathe out en Get 'Em High. Mijn appreciatie is wel wat geslonken met de jaren, komt ook omdat zijn laatste twee albums zo next-level zijn dat die eigenlijk al zijn vorige werk doen vergeten.
3*

Kanye op zijn best.

Voor dit album het daglicht zag was hij bekend als een getalenteerd producer met hier en daar eens een gastbijdrage, vooral op albums van zijn voormalige baas Jay-Z. Niemand geloofde in Kanye als rapper maar toch kreeg hij uiteindelijk zijn kans en tekende hij ook als rapper bij Roc-a-Fella Records. Hij had iets te bewijzen en dat is duidelijk te horen op The College Dropout.

Producties zoals dit zijn de reden waarom ik Kanye West één van de beste producers vind dat Hip Hop (en R&B) ooit gekend heeft. Heerlijk soulvolle instrumentaties en een prachtig staaltje sample-werk. Als producer is hij nog steeds top maar toch mis ik deze beginperiode nog ontzettend hard.
Nooit heb ik hem een toprapper gevonden. Hij valt misschien het beste met Dr. Dre te vergelijken... beide meesterlijke producers, hebben alle twee geweldige albums op hun naam staan, werken samen met getalenteerde artiesten die mooi klinken op de beats die ze gebakken hebben en beide zijn bekwaam in rappen maar blinken er zeker niet in uit.

Over heel zijn discografie gezien vind ik Kanye op dit album het sterkst rappen, hier leek hij echt iets te bewijzen hebben. Net omdat niemand in hem geloofde klonk hij zo hongerig en zette hij alles op alles.
Tekstueel komt hij ook lekker uit de hoek, hij produceerde toen ook veel voor conscious rappers en dat is te horen. Vele tracks hebben memorabele teksten die zeker niet alleen van de gastartiesten komen. Uiteraard had hij hier ook al een ego('tje) maar in deze beginperiode stond dit nog niet in de weg van zijn talent.

We Don't Care, All Falls Down, Spaceship, Jesus Walks, Never Let Me Down, Slow Jamz, Through the Wire, Family Business en Last Call (inclusief lange outro) zijn allemaal een aantal van mijn favoriete nummers allertijden.
Breathe In Breathe Out en vooral The New Workout Plan zijn de enige nummers die ik net wat minder goed vind, de niet genoemde zijn ook van echte topkwaliteit.

Dit debuutalbum heeft maar één echt probleem naar mijn mening... de interludes. 7 zijn er net iets te veel, het zijn ook niet de kortste jammer genoeg. Ze halen wat vaart uit deze langspeelplaat, vooral de skits op tracks 16 en 17 die recht na elkaar geplaatst zijn vind ik een vreemde keuze. Iets wat ik in het verleden Method Man ook al heb horen doen.

Speciale vermelding voor Never Let Me Down trouwens, hier bewijzen Jay-Z en Kanye West voor mij toch wederom één van de betere duo's in het genre te zijn. Van mij moet Kanye zelfs niet rappen, Hov klinkt gewoon magistraal op de gastheer zijn producties (zeker van die periode). In het bijzonder wanneer Jay een tweede strofe begint te spitten en Kanye op de achtergrond die adlibs levert is geniaal, krijgt me nog steeds helemaal hypet!

Zonder interludes was dit een beter album geweest maar de tracks zelf zijn van zo'n buitengewoon niveau dat dit één van mijn favoriete albums allertijden is en misschien wel mijn favoriete album dat deze heer ooit gemaakt heeft.

4,5*

Ik was vanmorgen in gesprek met een vriend van mij, met wie ik altijd veel Hip-Hop muziek deel, hij kent veel new-school stylish muziek, artiesten zoals 'Drake' en noem maar op en ik drop bij hem vaak het oudere werk, zo zit ik in elkaar, ik hou van oude meuk. Dat is natuurlijk wel een beetje te achterhalen bij mijn luistergedrag, top lijsten en mijn last.fm staat er ook mee vol. Toch delen we samen zo onze gedeelte interesses in bepaalde artiesten, en ook 'Kanye West' is een artiest waar hij iets meer van houdt dan wat ik doe. Toch is dit album niet te vergeten, ook dit album via mijn skate periode (toen heb ik HEEL VEEL muziek ontdekt) leren kennen en ik was eigenlijk best onder de indruk. Al stond bij mij één conclusie snel vast; 'Kanye West' is niet mijn favoriete artiest. Toch heeft zijn muziek ontzettend veel betekent voor de groei van de scene, niet alleen hij als persoon maar ook super veel nummers die hebben ingehakt.

Toen ik door het gesprek vanmorgen weer eens wat van Ye's werk heb geluisterd, kwam daar plots het nummer 'Never Let Me Down' weer eens voorbij kakken, en het was alsof ik het opnieuw ontdekt had, en zat echt ontzettend hard te viben op deze song. Dit deed me eigenlijk besluiten dit album weer eens helemaal te gaan draaien, ondanks dat hij best lang is had ik er heel veel zin in en ik kwam er al gauw achter waarom hij zo goed was. Ik vind dit denk ik wel Ye's beste werk, aangezien hij vaak experimenteert met zijn werk licht niet alles wat hij uitbrengt direct goed in mijn straatje, dit werkje weet veel goed te maken.

Dit album brengt niet alleen ontzettend veel jeugdsentiment met zich mee, het is weer totaal zwingen geblazen. Echt met super gave nummers zoals 'Jesus Walks' waarmee 'West' mij altijd met open mond laat luisteren. De plaat kent wel meer toffe songs maar, kent ook veel spul waar je misschien niet altijd op staat te wachten en veel mee kan. Het zorgde er voor dat de album toch wat aan de langere kant is, en dat stoorde me toch iets te veel. Voor de rest is het genieten geblazen, heerlijke plaat, niet mijn favoriet maar wel een topper.