Paul Simon - The Rhythm of the Saints (1990)

Deze cd werd bij mij thuis altijd standaard gedraaid tijdens de afwas. Ik denk om het tempo dr in te houden Vooral het eerste nummer, obvious child, smijt er een aardig ritmetje in... En iedereen meeblerren natuurlijk. Dit is dan ook de cd die bijna iedereen die thuis leefde wel min. een heeeeeeel klein beetje leuk vond. Inmiddels woon ik een tijdje in Engeland op kamers voor studie en ben ik deze cd en het afwastempo ontzettend aan het missen

Dit vind ik nou het slappe aftreksel van het veel betere 'Graceland'.
Die zuid Amerikaanse ritmes hebben mij nog nooit geboeid.
Nee geef mij het Afrikaanse ''Graceland'album van Paul maar.

Dit was inderdaad een flinke tegenvaller na meesterwerk Graceland. Het enige nummer wat me echt kan boeien is The Obvious Child. Prachtig opgebouwd lied met een heerlijke climax.

De rest van het album kwakkelt een beetje voort zonder echt te boeien. Jammer. 2*

Inderdaad dat vind ik ook, Graceland echt geweldig en deze viel mij ook tegen.

Ik vind het een heerlijke cd, fijne sfeer, mooie instrumenten. Ik vind 'She moves on' het hoogtepunt.

Ik vond het juist een leuk idee om na het Afrikaanse project Graceland een album te maken met het ritme van Zuid Amerikaanse trommelaars als rode daad.

Als je het negatief benadert, kun je ook zeggen dat het een slap aftreksel is, maar ik vind het juist lovenswaardig dat Paul Simon van project naar project stapt (of noem het thema) i.p.v. een standaart studioalbum te maken.

Dat het van mindere kwaliteit is dan Graceland is waar, maar dat succes viel ook moeilijk te evenaren.

hahahahaah voor mij is deze cd de klassieker en niet graceland. Vroeger thuis de plaat grijs gedraaid. helaas is de plaat bijna nergens meer te verkrijgen dus moet ik het maar met de cd doen

Misschien minder commercieel klinkend dan zijn vorige "Graceland", er staan hier ook geen grote hits op, maar daarom toch niet veel minder goed. Hier verwerkt Paul Simon Zuid-Amerikaanse muziek in zijn sound en creëert hij waarlijk nieuwe wereldmuziek.
Opener "The Obvious Child" vind ik prachtig ook al vanwege de percussie, maar de andere songs zijn eveneens sterk.

Een album dat over héél de lijn sterk uit de verf komt. Zoals LucM al mooi omschreef "nieuwe wereldmuziek". Dàt is precies zoals ik het ook wou omschrijven.
De gelaagdheid is mooi, de aankleding van de songs door percussie en andere instrumenten is héél warm, en bovendien staan er echt vele mooie liedjes op.
Minder commercieel dan Graceland, maar minstens evenveel de moeite om te ontdekken;
Blij dat ik het op een rommelmarkt ongeschonden mee kon nemen voor een prikje.
Ik denk dat dit een typisch groeialbum is, en ik vind het nu al zo lekker klinken.

Voorlopig is Can't Run But mijn favoriet hier op deze plaat, maar ik ontdekte voornamelijk geen zwakke songs en daar ben ik blij om.

Het is erg ondankbaar om na een vernieuwende "kraker" Graceland uit te moeten komen, Maar ik sluit me volledig bij de vorige reakties aan. "Rythm of the Saint" minder commercieel maar muzikaal beter en wordt in loop der tijd alleen maar mooier. 'N Groeidiamant!!!

Niet echt mijn genre, maar de opener en afsluiter zijn toch wel heel erg mooi.

Heerlijk ritmisch, meer zelfs als Graceland als je het mij vraagt. Further To Fly is hypnotiserend mooi.

Ik vond hem vanaf bet begin al iets specialers hebben dan Graceland. Graceland kwam vanuit het niets met iets totaal vernieuwend, maar ik denk dat de tijd zal leren dat Rythm of the Saints muzikaal beter in elkaar zit. ( Voor mij in ieder geval)

De laatste jaren is het wat stil rondom de grote Paul Simon. Graceland schijnt het ijkpunt te zijn waar het latere werk allemaal aan gerefereerd word.
Dit album altijd een beetje over het hoofd gezien, terwijl hij toch al ruim 5 jaar in de kast staat.
Nu voor het eerst eens goed geluisterd en volume open gedraaid. Waar ik dan op getracteerd word is allerzins slecht en bevalt me meer dan prima.

Ik zou zelfs zo willen stellen dat dit album zeer zekers niet onder hoeft te doen voor de alom gelauwerde Graceland.
De sfeer op dit album, het ritme, gitaar, alles lijkt in prima balans te zijn. Kan het gewoon niet laten om mee te dijnen, hypnotiserend bijna.

Met een dijk van een opener The Obvious Child, die op mijn cd, maar ruim 4 minuten duurt, maar dat terzijde. Is heerlijk. Blof zou hier een lesje van kunnen leren, hoe je andere muziek uit de wereld, integreert in je eigen muziek. Maar ja Blof is geen Paul Simon, hell no. Waar Blof op Umoja binnen de veilige marges blijft, neemt Paul risico's, zoekt de uitersten op, maar weet alles tot een coherent geluid te maken, waar eenieder zijn rol heeft en de hand van de meester bewaard blijft.

De welhaast spirituele Can't Run But geeft een heerlijk tegengeluid t.o.v de energieke opener. Vanaf daar ben ik betrokken, laat ik me meevoeren en staat mijn nek niet meer stil.
Prachtige ritmes, tegen elkaar ingaand, maar toch vloeiend en telkens maar weer die sfeer. Zijn relaxte stem, subtiele ondersteuning, jazzy welhaast, maken mijn hoofd leeg en doet mij denken aan de Celestijnse Belofte...hoewel ik die nooit gelezen heb, misschien toch maar eens doen, met dit album op.

Slap aftreksel...dacht het niet...dit is een zeer rechtmatig op zichzelf staand album, dat door gebrek aan commercieel succes in de schaduw van Graceland lijkt te staan, maar kwalitatief net zo sterk is, of misschien zelfs wel wat beter uitgewerkt en meer in balans.

The Rhythm of a Saint, want Simon is een van de veelzijdigste artiesten die er zijn...samen met Bowie dan.
Dit zou wel eens een album kunnen worden, die ik ga koesteren.

Toch ook een geweldig sterk album. Supergoede slagwerkcomposities, het swingt heerlijk.en wat een mooie albumhoes. Dit album bevat een totaal andere sfeer dan Graceland. Waar je bij Graceland meer de savanne voorstelt waan je je hier echt in de amazone. Mooie geluiden, zwoele zang .. nee hij doet zeker niet onder voor Graceland. Waar bij Graceland toch de studiomuzikanten overheersen is dit album totaal gewijdt aan de Zuid Amerikaanse muzikanten. En inderdaad Madjack71 blof komt niet tot de enkels van Paul Simon maar daar heb ik al een betoog over gegeven bij Umoja.

Graceland sloeg in als een muzikale bom en was commercieel een groot sukses, maar Rhythm Of The Saints toch beter. Waarschijnlijk oomdat er naast afrikaanse er ook zuid-amerikaanse invloeden bijkomen. En de mix van die 2 stijlen is overdonderend. Ik heb het voorrecht gehad het 'live'concert in Ahoy mee te maken. Dat vergeet ik nooit, echt nooit meer. Wat een sfeer. Een band van een man of 15 met daarvoor een klein manneke in een oud colbertje, Paul. Ik stond er nauwelijks 10 meter vandaan. Maar dat optreden leek wel een carnavalsfeest. Wat een ritmes.!!! Het water stond in mijn schoenen. Zoiets maak ik nooit meer mee, denk ik. Paul Simon, een kleine man, maar een heel groot musicus!!!

Dat moet echt geweldig zijn geweest om daar bij te zijn. The Born at the right time tour. De cd van concert in the park vind ik een van de beste live cd's ooit. Ook op dit album zijn het de zuid amerikaanse muzikanten en vooral slagwerkers die het album geweldig maken. op de Born at the right time tour had hij die slagwerkers bij zich en zij vormde samen met steve gadd de beste slagwerkgroep ooit.

Man, wat kunt gij dat goed formuleren! Jij verwoordt precies wat ik er ook van denk, makkelijk dat bespaart me werk!

Ik zit het beste van Paul Simon te rippen naar de i-tunes voor die i-pod, deze gaat er integraal in, super plaat!
Hij is niet meer van deze tijden, but I don't give a shit about deze tijden!!

Haha

Ik moet hem maar weer eens opzetten ik luister veels te veel jazz de laatste tijd. Hij gaat er vanavond aan geloven met een biertje erbij als ik terug uit de stad kom

Zonder meer te prefereren boven Graceland, welke toch vooral geheel naar de donder is gedraaid. Vooral ten tijde van het verschijnen van Graceland was het absoluut not done ook maar iets van kritiek te uiten...sommige chagrijnigen verkozen Remain In Light van Talking Heads als de ware samensmelting van westerse en Afrikaanse muziek, en niet Graceland van Paul Simon. Die werden al gauw de mond gesnoerd. Dingen die bij verschijning al gebombardeerd worden tot Magnum Opus van deze of gene artiest, wakkeren bij mij een groot wantrouwen; De tijd zal het immers leren...

Dat geheel in tegenstelling tot Rhythm Of The Saints. Deze plaat werd met name genegeerd. En hoe onterecht, want met name vanaf trackt 5 neemt Simon een vlucht die in zijn gehele voorgaande en opvolgende carrière zijn weerga niet kent. Hij dreigt zelfs de eigen grenzen van de westerse songstructuur los te laten (Further To Fly, The Cool, Cool River). Ik heb nl. altijd het idee gehad dat Paul Simon - en velen met hem - een omlijnd idee hebben hoe een 'goede' song moet klinken. Hier verlaat hij dat veilige pad, en verdwaalt langzaam maar zeker in dit zinderende muzikale oerwoud. Interessante wending in zijn ontwikkeling dus. Helaas bleef het bij deze opleving. Na 1990 bleef het bij Simon saaiheid troef.

zeer goed album van paul simon die na graceland ( afrika ) nu overschakelt naar brazil, veel percussie maar ik vind de songs van graceland wel mooier ,

Ik zat al een hele tijd tegen de aanschaf van dit album aan te hikken, maar omdat ik The Concert in the Park al had (waar veel nummers van dit album opstaan) kwam het er nooit van. Ik had hem ooit wel geleend in de bieb en op een bandje staan, maar nu is de cd dus in mijn bezit.

Het is wel een beetje schrikken als je het begin van deze thread doorleest. "slap atreksel", "flinke tegenvaller", "kwakkelt voort zonder echt te boeien", "Dat het van mindere kwaliteit is dan Graceland is waar". Ik vraag me af welk album ik aan het luisteren ben, want ik kan me hier totaal niet in vinden.

Bij Graceland had ik de kritiek dat het net een beetje vuur mist dat je bij Afrikaanse muziek om het een echte topper te maken. (Hij staat nu op de score zeer goed oftewel 4 sterren). Eigenlijk is dat bij dit album nog meer het geval maar alle percussie, (achtergrond)zang, gitaar en blazers zitten zo bloedmooi verweven in de nummers dat het hier eerder een pre is.

Mijn kennis van de muziek van Paul Simon beperkt zich tot bovenstaande drie albums, een verzamelaar en het grootste gedeelte van de Simon en Garfunkel nummers maar ik ga toch maar eens op zoek naar andere solo albums.

Erg lekker ritmisch en sfeervol album. Maar helaas minder melodisch dan het andere bekende project, Graceland. Vooral het titel nummer en het eerste nummer zijn erg noemenswaardig.

Lekker album.

Eerlijk gezegd viel dit album me wat tegen, gezien de laatste (stuk of 20) recensies hierboven.

Ik prefereer toch duidelijk Graceland, als ik dan toch zou moeten kiezen.
Meer mijn portie muziek.

The Obvious Child steekt hier met kop en schouders bovenuit.
Daarnaast zijn She Moves On, Proof en Born At The Right Time ook nog wel aardige tracks.

Ik kom net aan 3 sterren.

Graceland is een meer toegankelijk album. De mix tussen Afrikaanse en Amerikaanse muziek levert een mooie mix op.

The Rhythm Of The Saints is meer ingetogen, de mix tussen Zuid- en Noordamerikaanse muziek levert vooral spectakel op in de ritmes. Het album heeft een meer hypnotische kwaliteit en de liedjes blijken veel meer diepgang te hebben dan een eerste indruk vrijgeeft.

Graceland was lang mijn favoriete Paul Simon album, maar Rhythm Of The Saints is gegroeid tot een album dat ik tegenwoordig misschien nog wel liever hoor omdat ik er nog veel meer in te ontdekken vind.

Aardige opvolger van Graceland,maar over de hele linie genomen minder sterke liedjes.Wel goed gedaan van Simon om de Zuid-Amerikaanse ritme's in deze plaat te verwerken,maar soms komt het op mij over als te gekunsteld.Ik draai hem dan ook zelden.

Ja OK Graceland is natuurlijk geniaal goed!! En ook ik hoor dat Graceland beter is wanneer ik ze achter elkaar draai.. maar The Rhythm of the Saints mag er ook zeker wezen. Laten wij dan ook niet hoeven kiezen mensen. Ik koop altijd blind het werk van Paul omdat ik weet dat het goed is. Advies: wil je ontspannen muziek.. geen zorgen aan je hoofd, draai The Rhythm of the Saints én wil je tinteling dan draai je Graceland!

En zo heb ik dan de 7 eerste reguliere Simon albums
in hun rerelease bij Legacy voor een kleine 45 euro in huis gehaald.

Non album tracks Thelma en Stranded in a Limousine zijn her en der als bonus toegevoegd.
Zo niet de single versie van Slip Slidin' Away (wel een demo) zodat dit nummer ontbreekt.

Dan denk je bij jezelf. Koop ik er gewoon de nieuwe verzamelaar bij
die ook uit remasters is samengesteld. Alleen ... daar ontbreekt Slip Slidin' Away ook.
Een punthoofd krijg ik van de "politiek" achter dergelijke heruitgave programma's.

Heb je de kans om alles netjes heruit te geven en laat je één song liggen.

Foei.

Ik ben wel eens benieuwd hoe deze Rhythm of the Saints vandaag klinkt.
Moet 25 jaar geleden zijn dat ik die nog in zijn totaliteit beluisterd heb.

Direct na Graceland valt het misschien wat tegen.
Maar na jaren weer eens luisteren valt op dat het wel een goede cd is.

Dat is erg bijzonder, de plaat is 21 jaar geleden uitgekomen