Paul Simon - The Rhythm of the Saints (1990)

Ik was in mijn laatste jaar ook gebuisd op wiskunde, moet je weten.

Afgelopen weekend eindelijk eens gekocht in Den Anvers voor 4.99 euro en met de extra nummers erop en met de Graceland CD voor 5.99 erbij. Nu kan ik eindelijk mijn laatste cassettebandje weggooien.

Na jaren weer eens opgezet en het blijft een geniale plaat in mijn ogen, hypnotiserend van begin tot einde

Voorgaand opmerking onderschrijf ik volledig

Echt een ijzersterke plaat die de laatste tijd erg veel in de CD speler ligt, vaker zelfs dan Graceland. Prachtige combinatie van prima composities met pakkende ritme's, voor mij op het moment net iets beter dan Graceland, maar dat kan ook komen omdat die plaat nogal is uitgemolken. Deze Rhythm Of The Saints ook maar eens op Vinyl zoeken.

Aangenaam verrast...ligt toch behoorlijk ver van zijn s & g werk
Leuk die Afrikaanse invloeden

Volgende halte "Graceland"?

Ja lang niet gehoord

dacht toch echt dat ik "Can't Run But" hoorde ergens in de (aanrader! leuke) film "Can you ever forgive me" maar het tegendeel is waar: de soundtrack rept met geen woord over dit nummer. Laat me in verwarring achter want ofwel beginnende aftakeling dan wel een andere crisis. Hoe dan ook, de film heeft me bij dit mooie nummer gebracht en dito album. Lang niet gedraaid, in mijn herinnering altijd een te lang album met te veel drums maar dat valt alleszins mee. Een mooie symbiose van Simoniaanse melodieën en zuid afmerikaanse ritmes

Oei, dit moet ik anno 2021 toch even verbeteren. Dit album echt in geen jaren meer gehoord en nu kan ik dit veel beter hebben. Iets met wijsheid komt met de jaren En de waardering voor wereldalbums is ook pas iets van de laatste jaren hier. Ik prefereer Graceland nog wel ruim over deze, maar dat album is zo'n beetje de soundtrack van mijn jeugd.

Niet de eerste Paul Simon die je pakt misschien, maar wat een goede plaat. Can't run but.... prachtig.

Bijzondere plaat met Zuid Amerikaanse invloeden.
Vooral de eerste 3 nummers zijn erg sterk, echter weerhoudt de hoeveelheid aan percussie mij van een hogere score.
En is het DE Ringo Starr die gitaar speelt op het nummer Further To Fly?
Staat wat mij betreft wel in de schaduw van magnum opus Graceland.
Mag Paul Simon graag horen en sluit een verhoging van dit album zeker niet uit.

Nee, dat is een foutje in de liner notes:


Rigo Star

Deze alternatieve tracklist vind ik stukken beter, je krijgt dan:

Kant A:
01 The Coast
02 She Moves On
03 Proof
04 Born at the Right Time
05 The Cool, Cool River

Kant B:
06 The Obvious Child
07 Can't Run But
08 Spirit Voices
09 Further to Fly
10 The Rhythm of the Saints

Het siert Paul dat hij niet heeft voortgeborduurd op het gigantische succes van Graceland. Hij wil zich regelmatig muzikaal gebied vernieuwen en vooral leren van anderen. Dit keer van verschillende musici uit de Zuid-Amerikaanse cultuur.

In tegenstelling tot Graceland geeft dit album pas zeer langzaam zijn grote geheimen prijs. En juist daarom vind ik hem dan ook nog juist een tikkie beter. Ook na al die jaren hoor ik nog iedere keer weer iets nieuws.

Grappige bijkomstigheid: als geboren Maastrichtenaar vier ik graag Carnaval. En buiten de vele Zaate Hermeniekes zwerven ook een aantal sambabands door de binnenstad om op hoeken en pleinen kleine, maar wel zeer opzwepende optredens te verzorgen. En hoewel de bands onderling verschillen hebben de meeste The Obvious Child op hun repertoire staan. Nu is het overbekende drumintro afkomstig van het nummer "Madagascar", van de ook bij Paul meespelende band Olodum. De Maastrichtse sambabands spelen dit niet voor niets zo vaak, want succes is verzekerd!

Mijn cd heeft de alternatieve tracklist.

De mijne, zowel op LP als op CD, begint met The obvious child, dus dat is kennelijk de versie die de instemming van de Warner Bros.-platenbazen had. Ik zal bij wijze van experiment eens proberen de CD te herprogrammeren volgens de ideeën van Paul zelf.

Ik hecht doorgaans wel aan een sequencing die door de artiest zelf is uitgedacht, al weet ik niet of het in dit geval veel zou uitmaken. Ik vind The obvious child de meest logische single-kandidaat, want het is - misschien naast Proof - het enige nummer dat direct blijft 'hangen' en dus radiovriendelijk is. Ik vind het als openingsnummer een logische (ik zou bijna zeggen 'obvious') keuze.

Kenmerkend voor dit album is dat, in tegenstelling tot Graceland, de songstructuren meer verborgen zitten in de dominante ritmische begeleiding. Het duurt dus wat langer voordat de rijkdom van die songs zich ontvouwt. Ik was hier destijds in eerste instantie door teleurgesteld, maar The rhythm of the saints blijkt een groeiplaatje waarin je steeds weer nieuwe dingen ontdekt. Niet alleen tekstueel of songmatig, maar ook instrumentaal. Daardoor draai ik 'm de laatste jaren vaker dan Graceland, want daar ben ik - hoe goed dat album ook is - inmiddels wel een beetje op uitgeluisterd.

Ik vind het titelnummer trouwens wel een hele mooie afsluiter. Maar zo is-ie kennelijk ook door Simon bedoeld, want zowel in de uiteindelijke als de alternatieve tracklist is dat het laatste nummer.

Vreemd, ik kan mijn versie niet op Discogs terugvinden. Op de achterzijde en in het booklet is overigens de reguliere tracklist afgedrukt. Het is een Amerikaanse persing en gekocht in 1990.

Wat een bazentrack is The Obvious Child toch. Als Paul Simon ook maar een gram woede in een van zijn songs heeft gelegd is het toch deze. Gewoon al door het feit hoe hij zingt ‘I don’t expect to be treated like a fool no more’. Ook de opzwepende percussie is hier geweldig in het nummer verwerkt. Een plaat die samen met Graceland toch een piekperiode was in de man zijn carrière.

Paul Simon wordt wel 1 van de beste songwriters van de twintigste eeuw genoemd. de man heeft vele meesterwerkjes op zijn naam staan. na 25 jaar ben ik nog steeds onder de indruk van wat er destijds aan zijn geniale, creatieve muzikale brein is ontsproten om tot de muziek op dit album te komen. na al die jaren blijft "The Rhytm of the Saints" een muzikale ontdekkingsreis met wellicht niet de makkelijkste songstructuren, maar wat biedt deze muziek een enorme rijkdom met de ene na de andere hemelse melodie.

alle nummers zijn raak op dit album. of het nu de Braziliaanse percussie is op de magistrale opener "The Obvious Child", de ingetogen Afrikaanse gitaarklanken van Vincent Nguini op "The Coast", of het puntige "Proof" met een geweldige blazerssectie, de weelderige prachtmelodie van "Born at the Right Time" met heerlijke backing vocals of de halverwege invallende Portugese stem van Milton Nascimento op het spirituele "Spirit Voices" betreft.

op "The Cool, Cool River" voel je als luisteraar bij wijze van spreken de benauwd vochtige warmte van de Amazone jungle, waarbij op het eind een verfrissende, weldadige duik in de rivier op je wacht.

meer dan de destijds grijs gedraaide voorganger "Graceland" is dit album in de loop van de jaren tot een 5 sterren album uitgegroeid, waarbij de muziek regelmatig koude rillingen veroorzaakt.

Paul Simon schijnt tijdens het opnameproces van zijn albums een enorme perfectionist te zijn en op dit album heeft dit naar mijn mening tot perfecte muziek geleid (wat dat ook moge zijn). het blijft wonderlijk hoe de man tot deze muziek is gekomen, maar wat een cadeau voor de luisteraar.

Na jaren dit album weer eens beluisterd en helaas, ook nu verslapte mijn aandacht al na een paar songs. Slaapverwekkend is het nog net niet, maar wel ben ik snel geneigd even op mijn telefoon te kijken of in de keuken iets te gaan halen. Veelzeggend, want het betekent het dat de muziek me niet weet te pakken.
Daarmee wil ik beslist niet suggereren dat deze plaat slecht is. Technisch, muzikaal gezien zijn er wellicht meer dan voldoende argumenten aan te voeren die "The Rhythm of the Saints" kunnen kwalificeren als tenminste gelijkwaardig aan diens voorganger "Graceland".
Neen, mijn score berust volledig op het gegeven dat ook na herbeluisteren de betrokkenheid volledig uitblijft.

Heb hetzelfde gevoel bij dit album. De opener trekt nog de aandacht maar al gauw verslapt mijn aandacht. Het album kabbelt voort en weet mijn aandacht niet vast te houden.