Paul Simon - The Rhythm of the Saints (1990)

Dit was inderdaad een flinke tegenvaller na meesterwerk Graceland. Het enige nummer wat me echt kan boeien is The Obvious Child. Prachtig opgebouwd lied met een heerlijke climax.

De rest van het album kwakkelt een beetje voort zonder echt te boeien. Jammer. 2*

Toch ook een geweldig sterk album. Supergoede slagwerkcomposities, het swingt heerlijk.en wat een mooie albumhoes. Dit album bevat een totaal andere sfeer dan Graceland. Waar je bij Graceland meer de savanne voorstelt waan je je hier echt in de amazone. Mooie geluiden, zwoele zang .. nee hij doet zeker niet onder voor Graceland. Waar bij Graceland toch de studiomuzikanten overheersen is dit album totaal gewijdt aan de Zuid Amerikaanse muzikanten. En inderdaad Madjack71 blof komt niet tot de enkels van Paul Simon maar daar heb ik al een betoog over gegeven bij Umoja.

Zonder meer te prefereren boven Graceland, welke toch vooral geheel naar de donder is gedraaid. Vooral ten tijde van het verschijnen van Graceland was het absoluut not done ook maar iets van kritiek te uiten...sommige chagrijnigen verkozen Remain In Light van Talking Heads als de ware samensmelting van westerse en Afrikaanse muziek, en niet Graceland van Paul Simon. Die werden al gauw de mond gesnoerd. Dingen die bij verschijning al gebombardeerd worden tot Magnum Opus van deze of gene artiest, wakkeren bij mij een groot wantrouwen; De tijd zal het immers leren...

Dat geheel in tegenstelling tot Rhythm Of The Saints. Deze plaat werd met name genegeerd. En hoe onterecht, want met name vanaf trackt 5 neemt Simon een vlucht die in zijn gehele voorgaande en opvolgende carrière zijn weerga niet kent. Hij dreigt zelfs de eigen grenzen van de westerse songstructuur los te laten (Further To Fly, The Cool, Cool River). Ik heb nl. altijd het idee gehad dat Paul Simon - en velen met hem - een omlijnd idee hebben hoe een 'goede' song moet klinken. Hier verlaat hij dat veilige pad, en verdwaalt langzaam maar zeker in dit zinderende muzikale oerwoud. Interessante wending in zijn ontwikkeling dus. Helaas bleef het bij deze opleving. Na 1990 bleef het bij Simon saaiheid troef.

Het siert Paul dat hij niet heeft voortgeborduurd op het gigantische succes van Graceland. Hij wil zich regelmatig muzikaal gebied vernieuwen en vooral leren van anderen. Dit keer van verschillende musici uit de Zuid-Amerikaanse cultuur.

In tegenstelling tot Graceland geeft dit album pas zeer langzaam zijn grote geheimen prijs. En juist daarom vind ik hem dan ook nog juist een tikkie beter. Ook na al die jaren hoor ik nog iedere keer weer iets nieuws.

Grappige bijkomstigheid: als geboren Maastrichtenaar vier ik graag Carnaval. En buiten de vele Zaate Hermeniekes zwerven ook een aantal sambabands door de binnenstad om op hoeken en pleinen kleine, maar wel zeer opzwepende optredens te verzorgen. En hoewel de bands onderling verschillen hebben de meeste The Obvious Child op hun repertoire staan. Nu is het overbekende drumintro afkomstig van het nummer "Madagascar", van de ook bij Paul meespelende band Olodum. De Maastrichtse sambabands spelen dit niet voor niets zo vaak, want succes is verzekerd!

Paul Simon wordt wel 1 van de beste songwriters van de twintigste eeuw genoemd. de man heeft vele meesterwerkjes op zijn naam staan. na 25 jaar ben ik nog steeds onder de indruk van wat er destijds aan zijn geniale, creatieve muzikale brein is ontsproten om tot de muziek op dit album te komen. na al die jaren blijft "The Rhytm of the Saints" een muzikale ontdekkingsreis met wellicht niet de makkelijkste songstructuren, maar wat biedt deze muziek een enorme rijkdom met de ene na de andere hemelse melodie.

alle nummers zijn raak op dit album. of het nu de Braziliaanse percussie is op de magistrale opener "The Obvious Child", de ingetogen Afrikaanse gitaarklanken van Vincent Nguini op "The Coast", of het puntige "Proof" met een geweldige blazerssectie, de weelderige prachtmelodie van "Born at the Right Time" met heerlijke backing vocals of de halverwege invallende Portugese stem van Milton Nascimento op het spirituele "Spirit Voices" betreft.

op "The Cool, Cool River" voel je als luisteraar bij wijze van spreken de benauwd vochtige warmte van de Amazone jungle, waarbij op het eind een verfrissende, weldadige duik in de rivier op je wacht.

meer dan de destijds grijs gedraaide voorganger "Graceland" is dit album in de loop van de jaren tot een 5 sterren album uitgegroeid, waarbij de muziek regelmatig koude rillingen veroorzaakt.

Paul Simon schijnt tijdens het opnameproces van zijn albums een enorme perfectionist te zijn en op dit album heeft dit naar mijn mening tot perfecte muziek geleid (wat dat ook moge zijn). het blijft wonderlijk hoe de man tot deze muziek is gekomen, maar wat een cadeau voor de luisteraar.