menu

Judas Priest - Nostradamus (2008)

mijn stem
3,47 (82)
82 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Sony

  1. Dawn of Creation (2:31)
  2. Prophecy (5:26)
  3. Awakening (0:53)
  4. Revelations (7:05)
  5. The Four Horsemen (1:35)
  6. War (5:04)
  7. Sands of Time (2:36)
  8. Pestilence and Plague (5:08)
  9. Death (7:33)
  10. Peace (2:21)
  11. Conquest (4:42)
  12. Lost Love (4:28)
  13. Persecution (6:34)
  14. Solitude (1:22)
  15. Exiled (6:32)
  16. Alone (7:50)
  17. Shadows in the Flame (1:10)
  18. Visions (5:24)
  19. Hope (2:09)
  20. New Beginnings (4:56)
  21. Calm Before the Storm (2:05)
  22. Nostradamus (6:43)
  23. Future of Mankind (8:29)
totale tijdsduur: 1:42:36
zoeken in:
avatar van sinkthepink
4,5
Hij duurt inderdaad te lang, die into's voor elk nummer beginnen te vervelen.
Maar de nummers zijn zeker wel sterk, je moet alleen wel de moeite nemen om je de nummers eigen te maken. En dan blijft het nog een kwestie van smaak natuurlijk maar kwaliteit bezit het wel.

3,5
Prophecy en Nostradamus zijn wel geweldige nummers.

avatar van Sinnerman
Ik heb deze al meermalen beluisterd en kan er maar niet inkomen. Muzikaal zit het snor, de teksten echter....I am Nostradamus kan mij van Hans Teeuwen meer bekoren

Aan de andere kant: Judas Priest heeft mij sowieso nooit echt kunnen bekoren, vond Turbo, Painkiller, Breaking the Law, etc wel goed, maar ja, dat zijn min of meer singles (toch?).

avatar van Eddie
4,0
Het duurde bij mij ook heel lang voor ik deze plaat op waarde kan schatten. Maar geloof me de aanhouder zal winnen. Tekstueel is het niet heel erg sterk, maar dat is nooit een van priests sterke kanten geweest.

avatar van Sinnerman
Eddie, wat zeg jij: in de auto (wegluisteren en wennen) of onder de koptelefoon (bestuderen)?

avatar van Eddie
4,0
Beide, gewoon vaak draaien. Onder de koptelefoon zul je een hoop details gaan horen.

avatar van Edwynn
4,0
Eerst het één dan het ander zou ik zeggen. Alhoewel deze plaat niet heel veel geheimen bevat, hoor. Het is een andere Priest dan we gewend zijn. Met name de sfeer vind ik wel verslavend.

Maar ja, ik ben dan wel een redelijke Priest devoot

In de auto skip ik wel vaak de introotjes.

avatar van Sir Spamalot
3,0
Vandaag nog maar eens opgelegd want ik was een dagje thuis: het blijft voor mij nog altijd slaapverwekkend. Voor zo'n lange plaat gebeurt er veel te weinig. Ik heb niets tegen veranderingen zolang het maar verbeteringen zijn. Hier en daar veer ik nog eens op maar daarmee is ook alles gezegd.

avatar van Eddie
4,0
Ik ben het wel met Sir Spamalot eens dat de plaat inderdaat wat langdradig kan zijn. Wellicht had het beter geen dubbelaar kunnen zijn maar 'gewoon' één cd.

avatar van Sir Spamalot
3,0
Het is een Pavlov-reactie: het gaat eens vooruit en dan kom ik wakker. Voor de rest associeer ik dit album met kabbelend filmmuziek. Pas op, ik was in een jazz-mood vandaag maar toch, je koopt een Ferrari en zit opgescheept met een kleine Fiat. Verdere luisterbeurten zullen de doorslag moeten geven ten Huize Spamalot.

avatar van Sinner
1,5
Ook mij doet het na bijna drie jaar helemaal niets. Veruit één van de mindere platen uit het oeuvre van de band. 'Slaapverwekkend' is inderdaad ook de term die ik er op zou plakken. Er staan hier en daar wel een paar aardige momenten op maar daar vul je nog geen EP'tje mee. Afzonderlijke nummers blijven me (buiten Prophecy) al helemaal niet bij. Aangezien ik me niet kan voorstellen dat er nog ooit een JP studio album volgt na Downing's vertrek (of dat ik daar uberhaupt nog enige interesse in zou hebben) vind ik dat erg jammer. Ook opvallend hoe al die grootse plannen (eg. het album in zijn geheel met buhne-show opvoeren - een theatrale bewerking etc etc..) nooit zijn doorgegaan - veel interesse zal er dus ook wel niet zijn geweest vanuit de fangemeenschap.

avatar van Sir Spamalot
3,0
Wat hun plannen achteraf waren, daar lig ik nog niet van wakker. Het album biedt voor mij niet wat het belooft. Maken ze een conceptalbum waarin alles kan en niets moet, dan verknallen ze het. Hier kon toch veel meer gebeuren. Zo'n legendarische groep, zulke goeie muzikanten en... het komt er niet uit.

avatar van Sinner
1,5
...en het zal er wellicht ook nooit meer uitkomen. Vandaar dat het voor mij dus jammer is dat de cariere van zo'n supergroep in mineur eindigt. Of lijkt te eindigen. Wat het hoogtepunt in Priest's loopbaan had kunnen zijn is voor mij een dikke teleurstelling gebleken. Helaas. Toch straks maar even Painkiller, Defenders of Sad Wings weer opgooien om de vieze smaak weg te spoelen.

avatar van Eddie
4,0
Wat!!!! geen KK Downing meer, dat had ik niet mee gekregen. Ik had me juist zo verheugd om op wacken dit jaar Tipton en downing samen aan het werk te zien. Het is en blijft toch een geniaal gitaar tandem.
Nu is hij vervangen door de gitarist van Lauren Harris haar band, die heb ik een aantal keer live gezien, en ik kan me niet herinneren dat ik er erg van onder de indruk was.

Ook wel een beetje sneu en kort door de bocht van KK, na ruim 40 jaar ben je met je laatste toer bezig en dan verlaat je de band. De laatste plaat was voor veel fans al een beetje een domper, en nu tijdens de laatste tour verlaat een van oer leden de band, dan gaat 40 jaar priest toch een beetje uit als een nachtkaars.

avatar van Spock2011
4,5
Gelukkig heb ik ze al een paar keer gezien dan, want dat is uiteraard jammer dat KK weg is. Ik ga ze volgende week op Graspop zien, maar gelukkig is Tipton, die ik stukken vetter vind, nog steeds van de partij. Ik vind Nostradamus op zich een prima plaat, een zeer gewaagde zet van Priest, maar desondanks geslaagd. Het begint heel onheilspellend met Dawn of Creation en barst dan keihard los in Prophecy. De korte intro's maken je rustig klaar voor het volgende. Revelations blijft mijn favoriet op deze plaat. Vervolgens krijgen we een verhaaltje over de vier Ruiters van de Apocalyps. Death blinkt daarbij echt uit, met een prachtig rustig tempo en heerlijk gitaarspel. Persecution is een lekker vlot nummertje. Op disc twee gaan we mooi verder met Exile, een andere favoriet. De keyboardmelodie van dat nummer is werkelijk prachtig. Alone, ook zo'n sterk nummer, met een heerlijk gitaarspel. Visions is wederom een lekker heavy metalnummer. New Beginnings vind ik persoonlijk de enige misser op de plaat. Nostradamus zelf is ook vrij aardig, maar de afsluiter i nog stukken beter. Een heerlijk nummer dat heel steady doordraaft met een fantastische Rob Halford, heerlijk gitaarspel en een prachtig outro in het Frans. Voor mij heeft Priest met deze zet bewezen dat ze nog steeds nieuwe muziek kunnen maken zonder in herhaling te vallen. Want dat is een van de dingen die ze met deze plaat niet hebben gedaan.

avatar van The_CrY
4,0
New Beginnings is inderdaad de misser van de plaat... wat een misselijk slechte melodie en cliché is het toch.

avatar van herman
Berichten over Graspop verplaatst naar Judas Priest

PriestMaiden
Rocka Rolla, Turbo, Jugulator en Demolition worden algemeen als de zwakke Priest platen beschouwd. 'k Vind die allemaal wel nog goed. Deze daarentegen vind ik het minste en saaiste werk van Priest ooit. Deze stijl ligt Judas Priest niet zo vind ik.

4,0
Metalopera op hoog niveau!

4,0
Ik ben kennelijk een van de weinige die Nostradamus een geweldige plaat vind, maar dat komt dan vast omdat ik een koerswijziging niet al te snel veroordeel en bovendien niet vies ben van filmmuziek.
en daar heeft dit nog wel eens van weg.
Nostradamus is grotendeels wat meeslepend en lijkt de weg verder te hebben gevolgd die op het eind van: Angel Of Retribution al te horen was met het nummer Loch Ness.

toch effe 4 sterretjes aantikken zo meteen..

avatar van Kronos
4,0
Dit album onlangs aangeschaft. Het valt me redelijk mee maar af en toe wordt het toch wat te drammerig. De gitaarsolo's klinken erg lekker. Dat kan minder gezegd worden van de stem van Halford, die is er hier al wat op achteruit gegaan.

avatar van AstroRocker
3,5
Moeilijk album om te beoordelen. Het is een wat rustig Judas Priest (dubbel) album geworden. Is het daarom slecht: neuh, toch niet. Het is een sfeervol album geworden, maar niet één die je opzet als je aan het werk bent. Je moet er echt voor zitten en naar luisteren. Dit i.t.t. bijvoorbeeld het magistrale Defenders of the Faith, Painkiller of Unleashed in the east.
Er is genoeg te beleven, goede nummers zijn bijvoorbeeld Prophecy, Revolution, Death, Persecution, Vision en het afsluitende Future of Mankind. Echt slechte stukken staan er niet op (alhoewel ik the four Horseman en Lost liove wat zwakjes vind), wel soms wat langdradig. De sfeer past echter uitstekend bij dit album.
3,5 ster.

avatar van Rockfan
4,0
Echt een luister-Priest album. Ga ervoor zitten ( zet wel even je metalpriest-bril af.) en geniet.

Prima album van onze metalen vrienden. Het is weer eens wat anders.

avatar van vdbmalmsteen
3,5
Een gewaagde cd voor Judas Priest, niet slecht maar slechts half geslaagd want:

1. Te lang. Dit had een ijzersterke cd kunnen zijn als ze selectiever waren geweest (geen dubbelcd).
2. De verhouding stevigere songs vs midtempo/rustig is wat scheefgetrokken.
3. Te veel intro's die de vaart eruit halen. Hadden ze dit slechts een paar keer gedaan dan was het super geweest nu is het te veel van het goede waardoor het niet meer verbaasd.

Desondanks luister ik er wel graag naar, met de skipknop in de buurt. Mooi digipack trouwens.

avatar van Sir Spamalot
3,0
2016 zijn we ondertussen en ik heb hem onlangs dan toch maar gekocht, om de collectie te vervolledigen en omdat de prijs op Dodax.nl mij heel schappelijk leek. Van mijn initieel negativisme tot mijn tussentijdse lauwheid ga ik over tot een “niet hun beste, maar verre van slecht”. Ik mag ook van gedacht veranderen hoewel de koppigheid sterk is bij West-Vlamingen (en zeker in mijn familie).

Het is eens iets anders en bij een overzicht van de carrière van Judas Priest valt die variatie op, op de individuele albums zelf maar ook op hun globale discografie. Van oeverloze herhaling kan je hen niet beschuldigen. Pas nu valt me op dat ene Don Airey de toetsenpartijen heeft ingespeeld. Als korenhalmen die het maaiveld overstijgen noteer ik onder andere Revelations, Pestilence and Plague, Persecution en Nostradamus. Ik mis hier en daar nog altijd een flinke injectie tempo en nijdigheid, wat het titelnummer overduidelijk wel heeft.

avatar van Kronos
4,0
Het afwijkende lettertype voorspelt verandering. De inspiratie die een dubbelaar vereist lijkt helaas te ontbreken. Een episch bedoeld album dat sfeervol is maar ook gezapig en pretentieus overkomt. De zuivere zang van Halford vind ik niet altijd fijn klinken. Toch een handvol goeie nummers. En heerlijke gitaarsolo's.

71/100

avatar van Kondoro0614
3,5
Pff, Nostradamus was een veelte lange zit waarvan ik toch niet altijd even veel van genoten heb. Ik moet nog een paar albums en dan is mijn JP marathon afgelopen, en ik moest en zal dan ook 'Nostradamus' moeten luisteren om een voldaan gevoel te geven aan mijn marathon en dan heb ik ook daadwerkelijk alles geluisterd wat Judas Priest mij te bieden heeft in de reguliere albums.

Nostradamus duurt te lang, de midtempo's werden soms vervelend aangezien ze slecht onderverdeeld waren en de introductie stukjes van één a twee minuten werden verveeld saai en haalde het goeie tempo van de eerste paar nummers er snel uit. Het idee van de dubbel CD vond ik niet geslaagd en als ze de top nummers uit deze album gehaald zouden hebben, min de meeste intro nummers dan was hij een stuk beter.

Toch hebben nummers als 'Prophecy', 'Revelations' en 'Nostradamus' waren leuk maar deze halen het niveau van de plaat niet omhoog, en dan zit er toch niks anders op om te zeggen dat deze cd me toch minder geslaagd is als ik gehoopt had, en de Judas Priest pit vond ik er een beetje uit.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Turbo
10. Killing Machine
11. Nostradamus
12. Point of Entry
13. Rocka Rolla
14. Demolition
15. Ram It Down
16. Jugulator

avatar van RuudC
4,0
Beetje nukkig deze plaat ingegaan, omdat ik helemaal geen zin heb ik albums van langer dan een uur. En dan duurt deze verdomme meer dan honderd minuten! Toch ging die tijd sneller voorbij dan verwacht. Ik moest er een beetje in komen, maar uiteindelijk is dit album toch wel erg genieten. Een groots opgezette metalopera. Het klinkt totaal niet zoals je van Priest zou verwachten. Het doet me heel erg denken aan de wat meer orkestrale power metalbands van rond 2000. orkestraties, piano's, veel slepende songs. Ik geef toe dat Priest soms de plank behoorlijk misslaat, maar halverwege de eerste cd komt dat niet meer voor. Twee missers op ruim twintig songs is natuurlijk verwaarloosbaar.

Ik geniet ervan hoe ambitieus de band hier is. En dan is het niet alleen groots opgezet, maar Priest switcht moeiteloos tussen Italiaanse opera en onvervalste metal. De verwijzingen naar Queen zijn ook erg duidelijk soms. Skeptisch bij aanvang, maar uiteindelijk toch heel veel genoten van dit epos.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Nostradamus
5. Ram It Down
6. Angel Of Retribution
7. Stained Class
8. Screaming For Vengeance
9. Turbo
10. Painkiller
11. Rocka Rolla
12. British Steel
13. Demolition
14. Killing Machine
15. Point Of Entry
16. Jugulator

avatar van lennert
5,0
Ik ga hiermee vast de grootste sprong maken vanuit de huidige Judas Priest-fans-consensus, maar potverdomme wat ben ik dol op dit album. Ik 'voel' dit compleet, maar ben dan ook een sucker voor conceptalbums van bands als Genesis, The Who, Pink Floyd, Virgin Steele, Blind Guardian en Iced Earth. Het is in dat opzicht ook toch niet vreemd dat ik een sucker ben voor dit album? Een enorme sucker zelfs? Klaag me maar aan: dit is mijn favoriete Judas Priest, een van de meest on-Judas Priest albums ooit.

Ik heb Halford nog nooit zo goed horen zingen. Ja, hij gilt beduidend minder en weet je? Dat zie ik als een positief iets. De beste man gaat hier moeiteloos de meest sfeervolle passages af en neemt mij bij de hand in een goed lopend concept dat qua opbouw nog best wel wat wegheeft van een Italiaanse opera. De muziek mist dan wel de up-tempo kracht van een Painkiller, Exciter of The Sentinel, maar de enorme afwisseling tussen orkestraties, jaren 70-prog, heavy, doom en powermetalpassages is zo groots en overweldigend, dat ik er helemaal in opga. Zelfs op een Hope/New Beginnings, waar veel mensen ongetwijfeld allang zijn afgehaakt, hoor ik een prachtige combinatie van Genesis en Queen waar ik helemaal in weg kan zinken. Goed, op Nostradamus (de song) kunnen de mensen die meer houden van hard schreeuwen en zuipen misschien iets meer van de oude Priest terughoren, maar de toetsen van Don Airey zorgen alsnog voor een vervreemdende klank die ik eerder bij King Diamond zou verwachten.

Het is 2008 en Judas Priest is volwassen geworden. Ik ben nu helemaal een blij man en wacht de boze reacties af op waarom ik dit album boven (insert willekeurige klassieker) plaats. Ik vergeef ze zelfs het 'fire/desire'-rijmschema op Conquest.

Voorlopige tussenstand
1. Nostradamus
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Sad Wings Of Destiny
7. Angel Of Retribution
8. Turbo
9. Screaming For Vengeance
10. Demolition
11. Painkiller
12. British Steel
13. Rocka Rolla
14. Jugulator
15. Killing Machine
16. Point Of Entry

avatar van Lau1986
3,5
Meestal ben ik erg huiverig als het om lange albums gaat. Ik moet echter toegeven dat Judas Priest het uitstekend doet. Het wordt mooi opgebouwd en eigenlijk is het de hele duur van het album boeiend. Rob is prima bij stem en vertolkt de nummers uitstekend. Er komt van alles langs en het laat zien dat Judas Priest niet alleen maar teert op het verleden en ook nieuwe stappen durft te maken. Een gewaagd album dat prima uitvalt.

avatar van namsaap
4,0
TJa, om mijn vinylverzameling van Judas Priest compleet te krijgen heb ik enige tijd geleden dit album ook aangeschaft. Ik kan me nog herinneren dat ik in 2008 erg onder de indruk was van het titelnummer van dit album, maar ik zodanig teleurgesteld was na verdere beluistering in de platenzaak dat ik het album destijds niet heb aangeschaft.

Ruim tien jaar verder moet ik bekennen dat hetgeen Judas Priest laat horen op dit album toch een stuk beter bevalt nu. Wellicht ook omdat ik nu pas goed de tijd neem om dit album goed te beluisteren. Dit is immers geen album dat bij vluchtige beluistering prijsgeeft. Het titelnummer blijft nog steeds een uitstekend nummer, maar nummers als Prophecy, War, Pestilence and Plague, Death en Persecution zijn ook niet te versmaden.

Helaas halen de vele intermezzo's iets teveel het tempo uit het album. Met iets meer focus op de nummers was de score voor dit album nog een stuk hoger uitgevallen. Nu teken ik voor 4 sterren.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:17 uur

geplaatst: vandaag om 18:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.