Judas Priest - Nostradamus (2008)

Ik denk dat je je moet neerleggen bij het feit dat een heleboel mensen dit gewoon een goeie plaat vinden.

Als je dit echt zo'n goede plaat vind moet je de eerdere platen zeker proberen. (ik zie geen andere Priest-platen in je stemlijsten)

Dan doet deze Disney-metal plaat zeker af voor je. (wees er maar zekers van)

Ik moet bekennen dat ik "Disney-metal" wel een treffende benaming vind voor dit album.
Het album zou inderdaad een sprookje kunnen begeleiden.
Neemt niet weg dat ik het een mooi album blijf vinden.

Sprookjes-metal? Dan liever Helloween!

Ik ken de meeste albums van Priest. Rocka Rolla, Sad Wings, Sin After Sin, British Steel, Screaming for Vengeance, Defenders, Painkiller, Angel of Retribution. En van alle andere albums wel een aantal losse nummers. En toch vind ik dit een zeer goed album en een van de betere van Priest.

Voor mij is het simpel. Volgende plaat moet een gewone heavy metalplaat zijn, zoals we dat van hen gewoon zijn.

"heavy metal is ouderwets, geen kat die er iets aan vind. Laat ze experimenteren, het oude niveau halen ze toch niet"

"onzin" zeg ik dan. Het vorige album, angel of retribution is amper 3 jaar oud, en daar konden ze het toch nog. Old school heavy metal. Wel geen screamende Halford meer, maar toch van een behoorlijk niveau.

Ik wil in de volgende priest-plaat gewoon terug nummers zoals Judas rising op angel of retribution.

Hoewel Priest elk album wel anders klinkt, is dit zeker een verassing.
Dergelijke bombast zouden we bij Priest nooit verwachten.

Daar waar de meeste metal opera's vrolijke voorthuppelaartjes zijn, is Nostradamus wat duisterder van aard.
De songs zijn stuk voor stuk erg sterk. Misschien zijn de gitaren wat ver naar achteren gemixt maar dat dondert eigenlijk ook niet.

Ik ben erg onder de indruk van deze schijf. In tegenstelling tot Angel Of Retribution staan hier ook weer erg gaaf soleerwerk op.

Exiled doet mij trouwens meermaals denken aan Blood Red Skies van Ram It Down.

Dit album is al een tijdje uit en Judas Priest is één van de beste Hardrock / Heavy Metal groepen ooit. Ze hebben een aantal regelrechte klassiekers op hun conto staan maar ook een aantal beschamende stinkers. Tja, het kan niet altijd prijs zijn.
Deze Nostradamus ben ik momenteel een tijdje aan het beluisteren, het is mijn vijfde valabele poging en ik hoop deze keer het album volledig in één ruk te kunnen uitluisteren, want tot nog toe is het niet gelukt en ik vrees er weer voor. Hoe prijzenswaardig het concept ook is en hoe prijzenswaardig deze stap van Judas Priest is, zal ik dit nooit een klassieker kunnen noemen, maar we zien wel binnen x aantal tijd.
Ik vind het album veel te lang: een conceptalbum vind ik op zijn best als die afklokt op één uur (bijvoorbeeld Operation:Mindcrime van Queensrÿche, iedereen zal hiervan een voorbeeld kunnen opnoemen). De bombast vind ik overbodig en het tempo ligt te laag.
Een eerste maal veer ik op bij Pestilence and Plaque, waar ze hun klasse tonen en waar drummer Scott Travis eindelijk meer variatie in zijn spel mag leggen want volgens mij is hij het slachtoffer van dit album: hij moet zich te veel inhouden in dienst van de nummers. Jammer genoeg wordt snel de stekker uit Pestilence and Plaque getrokken en schoffelt men voort op hetzelfde tempo. Een tweede maal veer ik weer op bij Persecution: tempo omhoog, een nijdige Rob Halford en twee gitaristen die de handjes laten wapperen. Persecution vind ik het beste nummer op dit album. Een derde maal veer ik op bij het voorlaatste nummer Nostradamus, domweg omdat het tempo hoger ligt dan op de andere nummers.
Het geluid is dik in orde maar die synthesizers staan te veel op de voorgrond. Of gebruiken ze weer die gitaarsynthesizers van Turbo? Ik vrees dat dit album volgend lot te wachten staat: weliswaar de moeite om te beluisteren – het blijft nog altijd Judas Priest hé! – maar je krijgt de neiging om onmiddellijk erna een Defenders of the Faith, Screaming for Vengeance, Painkiller enzovoort uit te halen, omdat dit albums met ballen zijn en Nostradamus niet.
Afspraak binnen enkele maanden want ik wil dit album zeker niet afschrijven. Oh ja, vijfde poging was de goede poging en ik heb dit album volledig kunnen beluisteren. Tweede oh ja, tijdsgenoten Scorpions hebben in 2007 ook hun conceptalbum op de mensheid gelaten: Humanity Hour I en dat is een dijk van een album geworden.

Anders dan anders. Dat is het eerste wat in mij opkomt. En dat is in de eerste plaats dapper. Een tweede Painkiller zal er niet meer komen en daarom is er dit.

De orkestrale tapijten die uitgelegd worden lijken zo van een Rhapsody album af te komen. Het grote verschil is dat tussen al die tierlantijnen Priest nog altijd als Priest klinkt. Zo doet Exiled mij meermalen denken aan Blood Red Skies van Ram It Down. De riff in het titelnummer lijkt wel wat op die van het titelnummer van Painkiller.

Het is ook veel minder happy dan de doorsnee powermetalband. Daarom heeft Nostradamus wel meerwaarde. De gitaren hadden wel wat harder in de mix gemogen, maar kniesoor die daar een punt van maakt.

Opvallend is ook dat na Jugulator, Demolition en in iets mindere mate Angel Of Retribution er weer eens ouderwets sterke gitaarsolo's verwerkt zitten in de songs.

Ik kan mij zo voorstellen dat de verstokte Priestfan wat gefronst zal hebben met Nostradamus. Wie verder kijkt ontdekt een fantastisch hoorspel.
Sinds de release vind ik hem steeds beter worden. Ik ben er wel mee in mijn nopjes.

Wie Judas Priest de laatste jaren eens live gezien heeft weet direct dat ze niet meer in staat zijn tot echte metalplaten... de ouderdom eist zijn tol.
Dat moet ik echter direct naspreken, want Angel of Retribution rockte er stevig op los, zoals we dat vroeger wel gewoon waren van Judas Priest.

Dus ook nu moest het mogelijk zijn. Maar ze kozen dus voor een conceptalbum. Na vele jaren in het vak te zitten hebben ze blijkbaar nog niet geleerd dat experimenteren normaal voor jongeren bands is. Maar Halford kennende, die voelt zich nog altijd 21.
Dus even een nieuwe weg in slaan, we kunnen daarna nog zoveel echte heavy metalplaten uitbrengen als we wilen.


Prophecy:
Het begin van dit nummer doet vermoeden dat het een vet nummer zal worden. Die riff beloofd veel. Maar van de moment dat Halford begint te zingen zakt het geheel in mekaar. Het enige wat de hele boel samen houd is de achtergrondbegeleiding.

Revelations:
Het begin duid aan dat er alweer een dode mus in aankomst is. 7 minuten lang... De manier van zingen op die eerste strofen doet mij een beetje aan Hellrider van Angel Of Retribution denken. Met het verschil dat het hier ietswat slomer is.
Merk ook op dat het Glenn Tipton is die het zinkende schip op dit nummer weet te redden door zomaar weer eens een briljante solo uit zijn vingers te slaan. Komt op de volgende nummers ook nog wel enkele keren terug.

War:
Waarom men dit nummer als single genomen heeft zal een van de best bewaarde geheimen van de band blijven. Wat een afschuwelijk nummer. Geeneen gedeelte waar ook nog maar de indruk gegeven wordt dat noch Glenn, noch K.K. en noch Ian Hill aanwezig zijn. De symphonische begeleiding overheerst dit nummer waardoor elke gitaar verbannen wordt naar de achtergrond. Heel het nummer draait rond de zang van Halford, maar die weet nergens iets interessants te doen. Als een slaapliedje...

Pestilence and plague:
Alweer staat 'verteller' Halford centraal in dit nummer. Op de solo na is hier niets positiefs over te vertellen.

Death:
Het eerste lichtpuntje in de eindeloos lijkende tunnel is dit nummer.
Een zeer slome maar zeer heavy riff, die wel degelijk gedomineerd wordt door de gitaren, en waarbij de symphonische begeleiding naar huis gespeeld wordt. Afgewisseld met Halford die hier en daar nog eens hoog probeerd uit te halen. Eerste keer dat de metalgod mij weet te boeien op deze plaat. Het gedeelte met de solo is priest als vanouds. Mocht wel wat langer duren.
Ben ik de eerste die hier een remixfout op merk? De overgang van het gedeelte met de solo naar de laatste strofen verloopt toch niet echt vlot.

Conquest:
'Conquest and fire'. Maar waar zit het vuur in dit nummer? De solo? ja!

Lost Love:
Is geen echt nummer. Maar ik wil er over kwijt dat deze 'intro' 4:30 duurt! Waar is dat in godsnaam voor nodig? De plaat vullen zodat ze zeker aan een dubbelalbum kwamen?

Persecution:
That's what we want. Als het hele album vol stond met nummers als deze zat het wel goed.
Het eerste up-tempo nummer waar alles goed vooruit gaat en er nogenoeg geen invloed is van symphonische begeleiding.
Rob die bepaalde strofen hoger zingt. Let er op dat die tekst dubbel opgenomen is. De lagere zangstem, en dan de hogere achtergrondstem die wat schreeuweriger over komt. Ik vind het heerlijk.

Exiled:
Op dit album worden de gitaren ook geminimaliseerd. Maar in tegenstelling tot de eerdere nummers is het dan toch Halford die het nummer red. Wat een prachtige stem heeft die toch op bepaalde momenten.

Alone:
De ballad op dit album. Als je de kitcherige synths en andere vervuilende actergrondgeluiden weg laat een enkel de ruwe gitaar en Halford neemt zou dit nummer veel beter op zijn poten komen. Mogen ze van mijn part eens akoestisch brengen.
Geen hoogvlieger dit nummer, maar ik mag het wel.

Visions:
Ook hier zit de gitaar voor mij wat te veel op de achtergrond. Ik vraag me af of met dit nummer niet meer aan te vangen was dan wat e rmaar met gebeurd is. Ik hoor een hoop goede ideen die eigenlijk niet volledig tot uiting komen op dit album.

New Beginnings:
En op elke priest plaat hoort een Anthem-achtig nummer. Dus ook hier. Snel de tekst veranderen en Halford terug laten zingen zoals dat vroeger het geval was en het komt goed. Zijn stem is echt deprimerend op dit nummer.
Alé soit, instrumentaal gezien een zeer tof nummer.

Nostradamus:
Het titelnummer en direct ook het beste nummer op de plaat. Up-tempo en kick-ass vanzodra die intro gedaan is. (vind het nogal plechtig klinken met Halford die voor de verandering eens goed zingt en die achtergrondmuziek, precies het Te Deum)
Die scream in het begin die ie uit zijn longen scheurd zijn echt om je vingers van af te likken. Die mag hij zeker meer doen.
En de solo hierop is dan ook direct de beste van de hele plaat.

Future of Mankind:
Alsof het album in fasen gemaakt is en men op het einde geen goesting had op die verdomde symphonische bucht en alsof Halord denkt: “ nu wordt het toch wel een tijd om wakker te worden”. De meeste symfonische dingen en synths weg gegooid enkele nummers geleden, en ook dit nummer is weer typische priest met die opzwepende momenten.



We mogen concluderen dat het een lange zit is. 1u42min
Tegen wanneer je het album wil uit zetten en ver weg in de kast wil plaatsen begint het uiteindelijk toch interessant te worden.
Van de individuele prestaties onthouden we vooral het gitaarwerk van KK Downing... maar vooral van Glenn Tipton.

Disc 1: 1,5/5
Disc 2: 3,0/5
--
2,25/5 --> 2,5

Volgens mijn informatie is dit wel degelijk een echt nummer. Het staat in hoofdletters op de achterkant.

Ik vind ddeze plaat toch echt geslaagd. Met Angle of Retribution heeft JP haar echte Heavy Metal periode eigenlijk afgesloten. En wat wil je, na dertig jaar. Ze hebben al zoveel platen gereleased dat het ook wel eens tijd werd voor iets anders, voor hunzelf, maar ook voor de fans. Ik vind het een gewaagde, maar wel een geslaagde zet. Om na al die jaren een symphonisch album te releasen. Uiteraard niet hun beste, zeker niet. Maar wel interessant om erbij te hebben.

Het is verassend hoe goed Judas Priest hier met een concept album op de proppen komt. De band staat nu eenmaal niet bekend om haar diepgravende teksten. Qua muziek tapt men uit verschillende vaatjes, waarbij vooral de meer symphonische stukken opvallen. Deze vormen een mooi contrast met de nummers die lekker doorrollen. Het grootste minpunt is de speelduur. 100 minuten was voor mij genoeg geweest.

...het zijn dus die volledige 2 min en 36 seconden die het hem doen...

Was ik net ook aan het denken. Ben je zeker dat je niet iets anders bedoelde, notsub?

Rekenfoutje ...... ik bedoel eigenlijk dat er wel een minuut of 20 geschrapt had kunnen worden.

Nostradamus!! Ik ben hem aan het luisteren. En van alles wat ik gehoord heb ben ik positief verast!

ik ben in Judas Priest zijn geval altijd wel in voor een experiment en ik vind een rock opera wel een tof idee! de nummers Prophecy, Death, Nostradamus klinken alvast geniaal!

Let vooral ook op Revelations, Persecution, Exiled, Alone, Visions en Future of Mankind. Geen plaat voor de conservatieve Priest-dinosaurus, maar als je hem gewoon objectief benadert zul je uiteindelijk waarschijnlijk tot de conclusie komen dat het een dijk van een plaat is, of in ieder geval dat het niet slecht is. Judas Priest laat zien dat het meer in huis heeft dan gewone klassieke heavy metal en ook uitgesponnen muziekstukken kan maken. Luister je een beetje door de symphonische elementen heen, dan zul je bovendien merken dat er echt nog genoeg typische Priest-momenten inzitten. Zodoende vind ik dat deze plaat op dit moment een veel te laag gemiddelde heeft.

Hij is erg ondergewaardeerd geworden. Als een andere band dit had gereleased was hij stukken beter ontvangen. Het is dat vele mensen verwachten en willen dat Priest gewoon Priest blijft, mensen willen niet dat hun band evalueerd. Ik houd zelf wel van een symphonische metalplaat. En dit is er zeker geen slechte van, integendeel. Hoeveel van die afwijkende platen heeft Priest nu gehad? Ik vond Turbo, Ram it Down en Jugulator gewoon ronduit verschrikkelijk. Deze plaat bied echter kwaliteit, maar je moet de motivatie hebben om in te kunnen zien dat een band niet eeuwig in haar klassieke periode kan blijven.

Dit is een echte groeiplaat. Hij is hier meerdere malen gedraaid en nog ken ik hem niet goed genoeg. Nostradamus is beter dan Angel of retribution, dat staat in elk geval vast. A.O.R. kon je na 2 tot 3 keer draaien wel beoordelen. Nostradamus heeft veel meer tijd nodig, en dat is een goed teken. De plaat ligt minder goed in het gehoor dan A.O.R. Soms is het net alsof Nostradamus teruggrijpt op die unieke Sad wings of destiny sfeer. Nostradamus is heel geschikt om achter de computer te draaien. De cd is echter ongeschikt om bij de afwas te draaien. Je kan er niet zomaar even bij weglopen. Dus je stopt er bijvoorbeeld Killing machine in omdat die toegankelijker is en opgewekt voor hun doen.Vervolgens draai je Turbo & Point of entry en voordat je het weet wordt Nostradamus Tijdenlang niet gedraaid, want je wil een andere band horen. Rush & Loudness bijvoorbeeld. Nostradamus krijgt eerst een fatsoendelijke waardering en als hij uitgegroeid is wordt die wel aangepast. Heel goed werkstuk van Priest.

Ik moet toegeven, Judas Priest heeft mij nooit echt geboeid. Ze hebben een aantal tijdloze klassiekers, maar albums als British Steel of Screaming For Vengeance lieten mij maar koud. Maar toen kwam Nostradamus uit. In één keer heeft Priest zijn hele sound omgegooid naar een symfonische en enigszins progressieve. Juist voor dit lef prijs ik de plaat en daar komt nog bij dat de composities allemaal zeer goed zijn. Hoogtepunten zijn Pestilence & Plague, Exiled en Alone. Maar ook Visions, Prophecy en Persecution mogen er wezen. Ofschoon ik er reeds van overtuigd ben dat Rob Halford zijn stem kwijt is, weet hij mij hier te verbazen en zet toch nog een overtuigend optreden neer. Geweldige plaat.

Het album haalt het niet bij de Nostradamus-interpretatie van Hans Teeuwen. Die is qua tekst heel wat meer to the point: "Zijn naam was Nostradamus, hij kon heel goed voorspellen. Daar kon je hem bij wijze van spreken midden in de nacht voor bellen". Heel wat heaviër ook. En korter vooral.

Toen deze plaat net uit was heb ik hem niet gekocht, ik had hem gedownload maar vond hem tegenvallen, destijds verwachtte ik een hoop eerste klas beukers net als op Angel of Retribution, tsja dan valt het mischien wel wat tegen. Vandaag was ik in Amsterdam en zag ik hem voor een tientje liggen bij Fame, nu ik hem voor het eerst weer eens openminded luister valt me op dat het gewoon een ijzersterke plaat is. Het is een lange zit maar de opbouw is goed en sfeervol. Ik heb de plaat nog niet weer helemaal gehoord maar hij valt me nu al voor 100% mee.

Nostradamus is een moeilijke plaat om een score aan toe te kennen, het heeft vele zeer goede nummers (Nostradamus, Persecution, War, Death,...) maar het heeft ook 1 zeer groot probleem. Het duurt veeeeeel te lang, na een tijd begint het album dan ook te vervelen. Als dit 1 album was geweest had het zeker een 4-4,5 gekregen maar nu krijgt het max een 3,5 gewoonweg omdat de lengte mij zeer parten speelt, jammer!

Ik vind Nostradamus net wat te rustig, te bedacht, te lang...

Wel goed dat onze good old leather-rel-nicht Robbie weer back on the chaingang is...

Omdat dit een conceptalbum is dacht ik te moeten proberen de beide CD's van het begin tot het einde te draaien, maar dat viel niet mee.
Af en toe is het wel aardig.
Het is niet allemaal metal zoals op veel eerdere albums. Soms lijkt het wel gothic.

2 jaar geleden vond ik het 3 keer niks en ging ie al gauw aan de kant. Nu ik de laatste tijd weer het nodige Priest en Halford aan het draaien ben heb ik ook Nostradamus weer een nieuwe kans gegeven. Moet zeggen dat ik iets te rap met mn oordeel was; een en ander steekt toch best aardig in elkaar en luistert aardig weg. Gaat van 2 -> 3,5.

Tot dezelfde conclusie als die van ozwald ben ik vanavond (nog) niet gekomen. Ik blijf vooralsnog bij een 2. Er staan best aardige songs op (Conquest, Lost Love en Persecution) maar daar staat te veel middelmaat en onder de maat tegenover. Het tempo ligt te laag en ik mis bezieling. Alsof ze met weinig inspiratie de studio zijn ingedoken en dan toch een dubbelaar uitgepoept hebben. Judas Priest heeft eigenlijk in de laatste 29 jaar maar 1 echt goed album gemaakt en dat is best wel een triest feit, zeker als je te boek staat als de Metal Gods.

1 goed album in 29 jaar is geen feit, dat is wat jij zelf ervan vindt, natuurlijk.

en Defenders of the Faith dan?

Maar snap je punt, het uiteindelijke resultaat van een lange carrière oogt vrij pover. Daarnaast kent iedere plaat van Priest helaas zijn zwakkere nummers. Zelfs op 'mijlpaal' Painkiller staan nog 3-4 doorsnee nummers.