Camel - Dust and Dreams (1991)

Het wordt ook wel eens tijd voor een berichtje bij dit album. Dit album (geïnspireerd op Grapes of Wrath van John Steinbeck, over de vlucht van de inwoners van de Dust Bowl naar Californië) markeert min of meer de come back van Camel. En hoe; naar mijn mening één van de beste Camel-albums.

Euh.. qua muziek behoort het zeker tot een van de beste alleen jammer van die elektronische (nep) drums.. hoewel het hier toch nog minder stoort dan op de opvolger Harbour Of Tears.

Als muzikaal verhaal is het echter een meesterwerkje. Heb wel een zwak voor albums die geinspireerd zijn door literaire werken.

Zeer goed album. Ik vind vooral 'Rose of Sharon' en 'Mother Road' prachtig. Wat zijn jouw favoriete nummers?

Ik moet hem echt weer eens goed beluisteren. Dat is het leuke van deze discussies, dat je weer eens goed gaat nadenken over muziek. Ik heb dan ook gisteren Moonmadness en The Single Factor sinds lange tijd weer eens gedraaid. Binnenkort even naar deze en Harbour of Tears luisteren. Ik heb dus op dit moment geen antwoord op je vraag.

Rose of Sharon, Milk n' Honey, Cotton Camp/Broken Banks/Sheet Rain (eigenlijk het hele stuk vanaf Rose of Sharon, omdat het bijna naadloos in elkaar overgaat).

De drums hebben me trouwens nooit echt geïrriteerd, Chris. Ze komen sowieso niet zo heel veel voor op dit album, maar ik begrijp wat je bedoelt.

Tja, voor zo'n groep als Camel is het altijd moeilijk om een goede drummer te vinden.

Euh... Andy Ward, Paul Burgess, Dave Stewart en Denis Clement zou ik niet "geen goede drummers" durven noemen. Ze hebben er feitelijk nooit moeite mee gehad om ze te vinden.

Wat lastiger was in de jaren van Dust And Dreams en Harbour Of Tears om de drums op te nemen in hun eigen studio. Men heeft daarom gekozen voor de makkelijke, elektronische weg.

Ben hem aan het draaien en toch 1 van hun betern hoor.
Van af nummer 6 is die toch helemaal subliem em eigenlijk staan hier ook geen zwakke nummers op.
Mooi dat gitaarspel ook in de iets ruigere nummers zoals nummer 9.

Mijn eerste kennismaking met Camel destijds. Geweldige sfeervolle CD die mooi in balans is.

mijn favo album van Camel, prachtig ingetogen werkje.

Dust and Dreams. Een behoorlijk onbekend Camel album. Nu kan sowieso gezegd worden dat Camel niet heel bekend is, maar elke zichzelf respecterende prog-liefhebber heeft ongetwijfeld wel eens Mirage, Music Inspired by the Snow Goose, Moonmadness of Nude gehoord. Na Nude verschenen er nog twee albums, The Single Factor en Stationary Traveller. Daarna ging de band op een hiatus.

6 jaar later. De heren van Camel komen weer bij elkaar om toch weer opnieuw te beginnen. Een jaar later komt het album Dust and Dreams uit. Dat dit album er kwam is niemand opgevallen. Spijtig. Dust and Dreams klinkt als een nieuwe frisse start, van een meer dan uitstekende band. Sterker nog: Dust and Dreams overtreft elk ander Camel album. Waarom? Daar ga ik nu wat meer over vertellen.

Het album begint met een korte intro, Dust Bowl om vervolgens over te gaan in Go West. Er klinkt slechts een atmosferisch achtergrondgeluidje en de zanger zingt op een ijzingwekkend mooie manier. Stilte, slechts die ijzingwekkende zang… Dust and Dreams begint ongetwijfeld met een hoogtepunt.
Go West gaat dan met een prachtig piano-stuk over in Dusted Out, een kort nummer dat opeens de rust naar een wat ongemakkelijker gevoel brengt. Mother Road, het nummer dat volgt, klinkt dan weer wat hard-rock achtig. Veel gitaarwerk en weer die ijzersterke vocalen. Het nummer doet sterk denken aan de stijl van David Gilmour, alleen het klinkt beter en catchier. Op de tweede helft van het nummer komt dan eindelijk voor het eerst het klassieke Camel-geluid het album in: een overtuigende gitaarsolo die niet misstaan zou hebben op The Snow Goose. Het einde klinkt opeens weer erg somber en er is opeens enkel alleen weer een achtergrondgeluid te horen. Op dit moment introduceren een synthesiser en een mondharmonica het volgende nummer, Needles. Weer een kort nummer, maar absoluut niet minder sterk daarom.
Het hoogtepunt van het album, Rose of Sharon, wordt ingeleid met één van de vreemdste en één van de meest ijzingwekkende pianoloopjes ooit. Kippenvel! Dit thema blijft zich het hele nummer door herhalen, terwijl er een vrouwenstem over heen begint te zingen. Het instrumentale deel van het nummer klinkt onheilspellend, maar de zang klinkt alsof het de luisteraar gerust wil stemmen. Het gevoel dat je bij dit nummer krijgt is gewoon lastig te omschrijven, behalve dat je voelt alsof je in emoties uit elkaar getrokken wordt. Hier kan wat mij betreft een nummer als Lady Fantasy op Mirage nog geen eens tegenop. Het einde klinkt dan weer wat vredelievender dan de rest van het nummer. De eindsolo herhaalt het thema van Dusted Out.
Denk je net van dat onheilspellende thema af te zijn, begint opeens Milk ’n Honey. De octaafhoogte zorgt voor een nog veel onheilspellender gevoel. Dan zwakt het thema af, en komt er weer een ander onheilspellend thema, om vervolgens weer het eerdergenoemde onheilspellende thema naar voren te halen. Deze twee toch behoorlijk duistere thema’s komen om de beurt aan bod: de één met synthesizers, de ander met een zware bas (of wat voor instrument het ook is). Milk ’n Honey eindigt vervolgens opeens weer met het thema van Dust and Dreams, wat we ook in Dusted Out en Rose of Sharon gehoord hebben, alleen nu met een mondharmonica, gevolgd door een orkest.
Met End of the Line begint voor het gevoel het tweede deel van het album. Een rustig, relaxed nummer, met enkel een piano, cello en zang in de coupletten en een duidelijke synthesizer in het refrein. Op de tweede minuut komt er een typisch prog-element om de hoek kijken: plots worden er drums, een synthesizersolo en een gitaarsolo uit de hoge hoed getoverd. De heren van Camel weten deze solo’s met de perfecte timing te brengen, dus erg is het absoluut niet. Het zou me niks verbazen als dit nummer als single was uitgebracht: een rustig, relaxed, aangenaam progrock nummer.
Storm Clouds drukt ons dan weer heel hard met de neus op de feiten. Om te ervaren hoe het nummer aanvoelt, moet je het vooral zelf luisteren. Ik kan me alleen goed iets voorstellen bij de titel: een vaag, duister, deprimerend, naar de keel grijpend nummer.
Cotton Camp borduurt voort op de duisterheid van Storm Clouds, maar er komt wel weer een hoop aangenaam gitaarwerk om de hoek kijken met prachtige drums. Als het nummer nog maar een minuut bezig is, schiet de gitaar het Dust and Dreams thema in, om daarna weer over te gaan in het wildere, duistere thema waarin het nummer begon. Vanaf 1:45 komt het Dust and Dreams thema als een geweldige, geïmproviseerde gitaarsolo aan bod
Cotton Camp gaat met actief, akoestisch gitaarspel over in Broken Banks. Ook dit mini-nummer concentreert zich weer op het Dust and Dreams thema, alleen nu klinkt er hoop door, wat toch niet echt te merken was op Cotton Camp.
Met Sheet Rain weet Camel wederom met een ijzingwekkend synthesizerloopje de luisteraar in zijn ban te krijgen. Er wordt op allerlei verschillende manieren ‘gespeeld’ met dit loopje. Op het ene moment breidt een gitaar het thema uit, dan een orkest, gevolgd door een mondharmonica. Aan het einde komt er een fluit aan bod en wordt de mondharmonica weer gebruikt om een nieuw somber thema in te zetten.
Met een viool (prachtig!) komt Whispers aan bod. Een aangenaam nummer waarin geconcentreerd wordt op de viool.
In Little Rivers And Little Rose proeven we een spanning naar het einde toe. Steeds dezelfde pianonoot die gespeeld wordt, waar een thema zich langzaam omheen uitbreidt. Ook dit nummer eindigt weer met die prachtige mondharmonica.
Plots worden we opgeschrikt door bijzonder hardscheuren gitaren, een wild thema dat een hartinfarct bezorgd. Hopeless Anger doet bijna metal achtig aan en is zonder twijfel Camel’s meest agressieve nummer. De drukte bouwt naar het einde toe af en er zetten langzaam maar zeker hoopvolle gitaartjes in. En ja hoor, weer dat Dust and Dreams thema. En ik weet niet hoe Camel het flikt, maar om de een of andere reden klinkt het deze keer weer anders dan de voorgaande keren dat ik dit thema heb gehoord en weet het goed te boeien. Weer een perfecte timing. Daarna wordt het nummer weer onrustiger met bijna alle instrumenten die we op het album gehoord hebben: gitaren, piano’s, cello’s, fluit….alleen de mondharmonica hoor ik hier eigenlijk niet compleet uit zijn dak gaan. Het nummer sluit af met een geniaal riff. Hopeless Anger doet haar naam eer aan.
Whispers in the Rain. Het allerlaatste nummer. Het voorspelbare is dat het Dust and Dreams thema te horen is. Het niet voorspelbare is, is dat dit erg traag te horen is en absoluut op een niet al te vrolijke manier. De eindsolo klinkt om een of andere reden, ondanks alle bombasme, somber, alsof er iets niet helemaal in orde is. Erg mooi einde.

Dust and Dreams is een te onbekend meesterwerk van Camel. Dit is bijzonder spijtig te noemen, want dit album heeft alles. Het varieert van momenten waarop er traag slechts één instrument te horen is tot momenten dat er een compleet orkest ergens staat te spelen. Het varieert van momenten die sterk doen denken aan post-rock tot aan momenten die doen denken aan metal. Zelfs in de instrumenten is er een variatie van hier tot Tokyo te zien: van mondharmonica tot stevige elektrische gitaren. Er is een droevige en toch hoopvolle sfeer. De sfeer is grotendeels op het album erg rustig, maar wel op een geweldig mooie manier uitgewerkt. Alle emoties komen bij mij bij deze plaat los. Er zit dan ook weinig anders op dan Marbles naar de tweede plek te doen schoppen in mijn top 10. 5 dik verdiende sterren. Ik wou dat het mogelijk was om in dit geval er 6 te geven.

Hoogtepunten: Go West, Mother Road, Rose of Sharon, Milk 'n Honey, Hopeless Anger

Door bovenstaand verhaal is mijn interesse opgewekt, heb zelf alleen Moonmadness, Pressure points en ik heb de band in Rijssen live gezien en vond dit super, net zoals Colin Bass ooit in Hellendoorn die met een Poolse band speelde. Ben wel een symfo-liefhebber.

Kan niet anders zeggen dat deze plaat de beste plaat is van Camel. Overigens was deze plaat nog wel redelijk succesvol in Nederland ondanks het feit dat het in eigen beheer is uitgebracht.

@Kasperbert: mooi verhaal maar een cello is op deze plaat echt niet te horen hoor

Prachtig conceptalbum en is een hoogtepunt in het Camel oevre.
De grotendeels instrumentale songs stralen een perfecte sfeer uit die volledig aansluit in het verhaal.
In 1992 voerden ze het hele album in zijn geheel uit in Paradiso Amsterdam.Ik was er bij en heb zelden zo'n geconcentreerd publiek meegemaakt.Het was muisstil in de zaal.
Een teken dat dit album boeit.Waarschijnlijk hun meest symfonische stuk.Er is veel zorg aan besteed en is absoluut een aanrader.
Overigens triest dat deze groep rond Andy Latimer altijd wat onderschat is gebleven.Als gitarist en songwriter is Latimer in dit genre een topper.Als vocalist vind ik hem een stuk minder,maar dat zit op deze plaat niet in de weg.

Ik heb het laatste Camel concert beleefd in Het Paard in Den Haag in '97 als ik me niet vergis. Het zal de Harbour Of Tears tour zijn geweest. Hier werd van Dust And Dreams een flink aantal stukken gespeeld. Ik vind dit samen met Nude hun allerbeste. End Of The Line haalt de vaart er wat uit maar geeft goed weer hoe uitzichtsloos de situatie in het verhaal is.

Dit album was door een vriend van mij op een cassettebandje gezet dat ik onlangs na jaren weer eens draaide. U kent het probleem vast nog wel van die 90-minuten bandjes met op elke kant één album: op de ene kant staat muziek waarin je je interesse verliest (in dit geval de plaat Louise Brooks van Timelock) en daar moet je dan weer helemaal doorheen luisteren om de interessante kant weer te kunnen draaien. (of je moet 'm elke keer terug willen spoelen natuurlijk.)
Ik was bijna vergeten wat voor een prachtige muziek er op de B-kant stond. Toch maar eens op zoek naar de CD.

Al vele jaren deze CD in mijn bezit, ook regelmatig beluisterd. Wel altijd een zeer aangename CD gevonden, maar nooit op de werkelijke waarde ingeschat. Gewoon een geweldig album, voor vele momenten, zowel als achtergrond en om intens te beluisteren.

Ben zelf niet echt een Camel-fan en vind veel van de muziek die ze gemaakt hebben eigenlijk te onopvallend, leuk voor de achtergrond maar niet om echt goed naar te luisteren. De eerste uitzondering hierop is voor mij The Snow Goose, de tweede is dit album.

Het zal er wel mee te maken hebben dat ook ik houd van muziek die in gebaseerd op literaire werken, zeker als het gebaseerd is op een meesterwerk als The Grapes of Wrath, al jaren mijn favoriete werk uit de Amerikaanse literatuur.

Fantastische plaat een van de betere van Camel. Het enige nadeel is dat de cd nogal oud klinkt met andere woorden hij moet eigenlijk gauw geremasterd worden.

Hij zou wat warmer mogen klinken en de drums zijn nogal steriel opgenomen . Maar als concept is het een geweldige cd .
Ik draai eigenlijk meer de live-versie uit 1992 van de cd Never Let Go .
Camel speelt het perfect en de drums live zijn natuurlijker .

Het gevoel en het spel op deze plaat zijn uitstekend... Het concept is ook goed uitgewerkt, ik vind het net een stukje beter dan Nude, alleen de productie is inderdaad wat té digitaal...

De drums lijken uit een doosje te komen...
De synthpartijen zijn wel warm, wat het geheel wel goed luisterbaar maakt... Ook staat de gitaar van Andy goed in de mix...

Live (op Never Let Go) komt Dust and Dreams beter uit de verf...

Camel een klasse appart! Zo ook dust and dreams. Een cd die sfeer uitademt en die de moeite waard is om regelmatig nog een keer uit de kast te halen. Zo juist nog een keer geluisterd. De geluidskwailiteit blijft inderdaad wat achter bij wat we heden ten dage gewend zijn. Desondanks 4 sterren!

Ik heb hem al jaren in huis, gelijktijdig met harbour of tears aangeschaft. Het verschil vond ik erg groot, wellicht dat ik hem toch nog maar eens moet beluisteren na al deze positieve reacties.

Hij staat bij deze op mijn lijstje van nog aan te schaffen. Na het lezen van bovenstaande reacties.
Ik was eigenlijk op zoek naar het volgende Camel album na het supertrio Mirage, the Snow Goose en Moonmadness. Die heb ik alle drie vorig gekocht en sindsdien ben ik helemaal verkocht. Wat een band.

Nou, dit is toch wel een andere Camel dan die van de door jou genoemde albums hoor.

Daarbij moet dan wel gezegd worden, dat deze zeker niet slecht is, maar ook goed is. Maar anders dan eerder genoemde albums.

Het is vast al vele malen gezegd.

De muziek is waanzinnig, het concept ook en het spel is zeer goed.
Maar het is zo'n digitaal eindproduct dat ik liever de live-versie van deze plaat op zet.

Maar toch een hoge eindscore omdat het gewoon zo tergend goed is.

Ik nam aan dat ik die disclaimer niet hoefde te leveren door mijn 4,5*

Eerst maar eens luisteren dus....

En, mocht je de productie niks vinden, dan raadt ik de livedubbelaar Never Let Go aan... Want daar wordt deze plaat integraal live gebracht...