Hughes / Thrall - Hughes / Thrall (1982)

Vooral op het laatste nummer hoor je toch wel een erg schreeuwerige Hughes. Op het Sabbath album Seventh Star klinkt Hughes beter, wat toch enige jaren na dit album opgenomen is. En Thrall klinkt hier matig. Na Hendrix mag je de lat toch vrij hoog leggen meen ik.

@spinout het is zoeken naar spijkers op laag water, als je over het laatste nummer begint.
Man Glenn is altijd al een topzanger geweest, maar jij weet dat niet op zijn juiste waarde te schatten helaas. Als dit product met een 2.5 waardeert............
Gewoon heel jammer dat deel II nooit is gekomen

Neal Peart schreef:


Net zoals jij "Gary Moore's "Still got the blues" niet op waarde weet te schatten?

Kan duidelijk nog wel een halfje bij. Geweldig album dit.

Voor mij als geheel toch ook wel vrij duidelijk het beste wat Glenn heeft gedaan denk ik.

En zo denken er nog wel meer schijnbaar.

Ben sowieso erg blij met de de man en zijn output, voor mij is hij een voorbeeld en inspiratie.

Zou graag eens een van zijn shows mee willen maken.

En ja, de gitarist doet het ook alleraardigst. Afgezien van een enkel nummertje en riff op die plaat verslaan ze hiermee vrij gemakkelijk zelfs Tony en zijn Seventh Star album.

Ze weten vooral gewoon een bijzonder treffend geheel te creëren, van heerlijk lichtvoetig en ietwat poppy zoals de eerste paar nummers tot prachtig sfeervol als Coast to coast.

En alles dus even rauw en raak gezongen, zoals we gewend zijn van Glenn.

Prachtig album met Who will you run to als mijn absoute topfavoriet. Heerlijk refrein heeft dat nummer toch.

Goeie plaat zeg, dit. Ik ben nooit onverdeeld enthousiast over Hughes. Hij heeft een geweldige stem, maar ik haat het als hij begin te gillen of teveel in zijn Stevie Wonder-trip zit. Dat blijft behoorlijk beperkt hier. Samen met de uitstekende gitarist levert hij hier gewoon een stevige AOR-plaat die mijn inziens zijn tijd zelfs wat vooruit was. Beetje '80s, maar das soms wel lekker. Zeer positief verrast.

De muziek waarin Hughes kan uitblinken. Prettige songs waar hij niet hoeft te vechten voor zijn ego, het draait immers allemaal om hem. En een beetje om Thrall (waar ik zonder dit project nooit van gehoord zou hebben). Naar mijn idee had hij het nog veel meer in de poplike songs moeten zoeken zoals Robert Plant deed, so to speak

Hughes heeft wel eens aangegeven dat de samenwerking met Thrall uitstekend beviel maar dat beide heren flink in de verboden poedertjes zaten en de drank wel een erg grote vriend werd. Beide mannen maar met name Hughes vervielen in labiel en onbetrouwbaar gedrag (interview in het magazine Watt van 1993). Een reden waarom deze samenwerking geen vervolg kreeg. Hughes is naar mijn mening op zijn best als hij soul en funk implementeert op zijn platen maar zijn gegil achterwege laat. Op deze plaat is Muscle and Blood voor mij de absolute prijspakker, wat een groove! Coast to Coast is een lekker relaxed nummer, Who Will You Run To een stevig up tempo AOR song, en zo is dit een heel degelijk plaatje. Niet alles is even sterk en een remaster van deze schijf is ook welkom, desalniettemin genietbaar voor Hughes liefhebbers.

ooit zou hier een vervolg komen, maar helaas is - die samenwerking - dat uitgebleven. Jammer want hier spat echt de energie van de nummers af!

Op het album Feel van Glenn Hughes hebben Pat Thrall en Glenn toch weer sporadisch samen gewerkt.

Er is een tweede album opgenomen, maar na tien uitstelgedrag van Pat Thrall, heeft Hughes voor de duidelijkheid een paar jaar geleden gemeld dat het album er niet komt helaas.

blijft jammer, samenwerking op dit album is super

2 of 3 erg sterke songs, de rest is mij te lawaaiig en rommelig geproduceerd. Bovendien kan ik Hughes' theatrale, stemacrobatiek maar matig waarderen soms.

Hold Out Your Life, The Look In Your Eye en Who WIll You Run To vind ik gaaf, de rest beduidend minder.

"Waarom ieder jaar een nieuwe cd" De meest voor de hand liggende reden is dat het in het contract staat van de platen maatschappij. Het kan ook een keuze zijn van de desbetreffende band of artiest. Maar het is speculeren, in de zeventiger jaren maakten bands als Judas Priest en Kiss zelfs 2 albums in 1 jaar. Maar dat was in het vinyl tijdperk, de speelduur was in die tijd krap aan 35 minuten of iets meer. Kiss en Judas Priest schreven zoveel nummers dat het niet op 1 lp paste. Merkwaardig genoeg kozen ze ook niet voor 1 dubbel album. De dubbelalbum was niet echt populair er was in die tijd veel meer live dubbelalbums dan studio dubbelalbums, dit terzijde. Gevolg is wel dat de albums Destroyer en Rock and Roll over van Kiss en Stained Class en Killing Machine van Judas Priest elkaar niet echt ontlopen. Een Band als Boston is weer het andere uiterste : tussen 1976 en 2002 slechts 5 albums. Waarvan de eerste en 2e album 2 jaar tussen zit en daarna alleen maar 8 jaar tussen album 2 & 3, 3 & 4 en 4 & 5. Gevolg is wel dat die albums onderling absoluut niet te vergelijken zijn. Overigens wel goeie albums, alhoewel Corporate America een iets minder album is, dit terzijde. Heb zo net even op Spotify het album van Glenn Hughes Hughes/Thrall beluistert. Neal Peart is erg enthousiast over dit album. Ik voeg er nog een aantal luisterbeurten aan toe. Maar dat ligt aan het perfectionisme van deze 2 gasten. Denk vrijwel zeker dat het kwartje wel gaat vallen, voorlopig 3 sterren.

Nog steeds een heerlijk plaatje, hoewel de blikkerige productie niet naar mijn smaak is, maar het past wel een beetje bij de lichte sound die de plaat muzikaal heeft. Doet me soms denken aan de eersteling van Stone Fury.
Wat ik wel fijn vind aan de plaat is dat het een beetje experimenteert, dat ben ik wel met iggy eens, dat doet Hughes soms te weinig… daarom kan ik ook weinig met een plaat als From Now On klinkt wat geforceerd. Liever hoor ik hem zoals hier en Play Me Out (ZALIG!), Feel en First Underground Nuclear Kitchen. Soul en Funk, gemixed met Rhythm And Blues/Rock dan is de man op zijn best. Niet alleen vocaal, maar ook qua componeren.
Veel favorieten hier zoals “Where Did The Time Go” (subtiel). “Beg, Borrow Or Steal” (speels) en de krachtige knaller “First Step Of Love”. Ook het AOR getinte “Who Will You Run To” mag ik graag laten bulderen door mijn huis!
Top plaatje, blikken geluid, maar een top plaatje!