Weezer - Weezer (2008)

Pork and Beans vind ik best een leuk nummertje, dus het hele album van deze oude helden eens een kans gegeven...

... maar lieve mensen, wat een treurigmakende, deerniswekkende plaat is het geworden. Inspiratieloze songs als Troublemaker en Heart Songs worden afgewisseld met saaie waterige soepnummers a la Cold Dark World, en als klap op de vuurpijl (of liever gezegd het weigerende rotje) is er de mislukte grap Greatest Man dat bij dezen de titel slechtste song van 2008 krijgt opgespeld.

Brrr. 1*.

Tja Weezer..
Sinds de Green Album presteren ze ondermaats, met als dieptepunt 'Make Believe'.

En dan is er deze Red Album. Ik heb hem nu een tijdje in bezit, en ik moet zeggen dat het frustrerend is om naar deze plaat te luisteren. Aan de ene kant hoor ik tenenkrommende of nietszeggende nummers als 'Heart Songs', 'Everybody Get Dangerous' en 'Automatic'. Aan de andere kant hoor ik leuke(re) nummers die erop zouden kunnen wijzen dat Weezer weer een stap in de goede richting zet: 'Pork & Beans', (gedeeltes van) 'The Greatest Man That Ever Lived', 'Dreamin' en 'The Angel & The One'.

De bonus cd voegt overigens weinig toe: 'Miss Sweeney', 'Pig' en 'The Weight' zijn wel aardig, 'Spider' en 'King' zijn van redelijk bedroevend niveau.

En waarom moeten de andere bandleden zonodig op 1/3 van de nummers de leadzang op zich nemen? Het is goed dat ze eens iets anders proberen maar dit pakt meestal niet erg gunstig uit.

Is deze plaat nu beter dan 'Make Believe'? Nauwelijks helaas. Toch geven 'Pork & Beans', 'Dreamin' en 'The Angel & The One' me net dat kleine beetje hoop dat het nog ooit goed kan komen met Weezer. Daarom krijgt deze plaat toch een halfje meer dan 'Make Believe'.
3*

De band Weezer heeft een woelige geschiedenis achter zich liggen. Na een triomfrijke beginperiode namen de bandleden een pauze van een aantal jaar, om vervolgens begin deze eeuw terug te keren met een resem albums die echter niet konden tippen aan het succes van midden jaren negentig. Over and out, dacht iedereen dan, maar kijk: drie jaar later zijn de vier olijke rocknerds uit Los Angeles er alweer met een nieuw album. Het is een titelloos plaatje dat bijgevolg mag worden aangesproken met de kleur van de hoes, dat maakt dan ‘The Red Album’. In het verleden hebben ze ons dat nog al twee keer geflikt, met de blauwe en de groene. Gelukkig is de muziek iets spannender dan die monotone buitenkant.

Het nummer Pork & Beans kent u zeker al. Als het niet is van de videoclip waarin ze talloze Youtubehits parodiëren, dan wel van Studio Brussel, waar het bescheiden zomerhitje de laatste tijd veel te horen was. Dit stukje tekst springt er trouwens uit naar voren: ‘Timbaland knows the way to reach the top of the charts, maybe if I work with him I can perfect the art’. Simpel en gevat, en daarin lijkt Weezer wel te volharden: ongecompliceerde radiorock met een vleugje ironie en maatschappijkritiek, zoals dat dan zo mooi heet. Ook Thought I Knew en de opener Troublemaker zijn van dat aangename, bescheiden kaliber.

Maar er is zeker afwisseling. The Greatest Man That Ever Lived is, zoals de titel doet vermoeden, licht bombastisch, terwijl het meer gematigde Heart Songs een ode vormt aan de muzikale jeugdhelden van zanger Rivers Cuomo. Verder valt er een vleugje punk te bespeuren tijdens Everybody Get Dangerous. Wie goed luistert hoort ook dat Weezer hier en daar een aantal kleine nieuwigheidjes geïntroduceerd heeft. Zo duiken geluiden op als politiesirenes, handengeklap en sprinkhanengetsjirp, en laat Cuomo af en toe de andere bandleden een paar regels meezingen. In het afsluitende The Angel and the One is er zelfs een opbouw naar een climax aanwezig, maar in mijn oren heeft het meer weg van een (weliswaar zeer verdienstelijke) poging tot.

Conclusie is dat op The Red Album oude Weezeringrediënten gecombineerd worden met een stel kleine experimentjes. Die beschrijving klinkt als de ideale plaat, maar dat is de rode lang niet. Allemaal leuk en zo, dat zeker, maar toch verre van perfectie.

Dit is het eerste Weezer-album dat me echt heeft teleurgesteld, en tot nu toe gelukkig ook het enige. Het is niet eens zo dat er echt slechte of mislukte nummers tussen zitten, maar veel composities zijn gewoon niet leuk of spannend: Troublemaker, Everybody get dangerous, Dreamin', het is allemaal niet echt om over naar huis te schrijven. En The greatest man that ever lived heeft natuurlijk een fraaie basismelodie, maar die is absoluut niet interessant genoeg om het nummer als geheel bijna zes minuten lang boeiend te houden (hoewel die falset op 2:17 wel erg imposant is).

De nummers die door de andere bandleden zijn geschreven zijn gelukkig niet slecht – Thought I knew is dankzij dat zeurende tussendoorgitaar zelfs een persoonlijke favoriet, en Cold dark world klinkt mooi somber (hoewel ik altijd pijn aan m'n tanden krijg van dat refrein: "Angel girl in a cold dark world / I'm gonna be your man / I'll make you understand", dat dúrf je toch gewoon niet op te schrijven?). Maar al met al zit er toch te weinig vlees aan deze plaat. Slechts twee nummers vind ik echt ouderwets goed, de single Pork and beans en het daarop volgende Heart songs (vast en zeker de liedjes die hij ook al In the garage draaide), en de rest hangt een beetje tussen niet onaardig en saai in. Zelfs de aangrijpend bedoelde afsluiter The angel and the one doet me niet veel, en de cover van The weight (op mijn CD de enige bonustrack) is totaal overbodig.