Suede - Suede (1993)

Tja, wat kun je zeggen over dit album... een ware Britpop classic. Titan heeft wel een punt in zijn eerste bericht. Oasis en Blur mogen wel gezien worden als DE ultieme Britpopbands, maar Suede was ze toch echt voor inderdaad. Al ik 'So Young', 'Animal Nitrate' of het schitterende 'She's Not Dead' weer hoor denk ik toch weer: waaauw, dat was nog eens klasse muziek. Briljant!

Hoewel ik een echte Britpopfan was in de jaren '90 heb ik nooit iets van Suede gekocht.. Waarschijnlijk omdat ik nooit, of niet bewust in ieder geval, enige muziek van ze gehoord had. Ik ben het nu aan het goed maken, deze c.d. heb ik samen met Dog Man Star voor een tientje bij bol.com gekocht.

Gisteren deze c.d. een paar keer gedraaid. Het spijt me wel dat ik ze nu pas ontdek...

ik vermoed dat deze een van veel bands waren in de jaren 90 dat gewoon door NL radio genegeerd was?

stem verhoogd want deze debut is zeker een 7.5 uit 10 waard dus naar boven afgerond hier op MuMe

Wat een geweldige c.d!! Vier ****, maar hij is (later) vast meer waard. Die stem van de zanger is echt heerlijk.

Favorieten zijn op dit moment So Young, Metal Mickey en The Drowners.

So Young heb ik inmiddels al tienduizend keer gedraaid. Ook zelf met eigen band(jes) gespeeld. Een perfecte single van een bijna perfect album. Omdat het een debuut is krijgt het album van mij de volle mep, maar eigenlijk is het iets minder dan opvolger Dog Man Star.

Heb deze CD inmiddels meer dan 15 jaar in mijn collectie en draai ik nog steeds zeer regelmatig. Die eer is slechts enkele andere van mijn 2000 CD's gegund..,.

Ik blijf het inderdaad ook maar draaien. Meesterlijke plaat, ik verhoog ook mijn aantal sterren.

Op basis van dit album was de lauwe reactie op Suede buiten de UK gerechtvaardigd. Een aantal uitschieters (So Young, Animal Nitrate), voor de rest weinig originele songs en veel geposeur met sexualiteit. Pas op de opvolger wist Suede de hype waar te maken door een volstrekt eigen geluid te ontwikkelen. Helaas voor hun niet op het juiste ogenblik: Oasis en Blur kwamen op (no pun intented).

vind je?
deze is een stuk lekkerder te behappen dan die tweede vind ik hoor.

Je hebt wel gelijk dat dit album lekkerder te behappen is dan de tweede. Maar ik vind desondanks DMS geslaagder en meeslepender, omdat veel nummers op dit album inwisselbaar lijken. Ook hebben ze op DMS duidelijk hun eigen stijl ontwikkeld, terwijl dit toch meer een typische, met bisexualiteit flirtende, Britpopplaat is. Geen slecht album, dat zeker niet.

Ik vond Dog Man Star juist een heel fikse tegenvaller.
Het niveau van deze eerste plaat hebben ze niet meer gehaald (steeds net iets te veel "filler" op de volgende albums).

En je moet je niet te blind staren op de singles.
Pantomime Horse, She's Not Dead en The Next Life... fantastisch.

Ik ben totaal verslaafd aan deze muziek en draai al weken weinig andere c.d.'s. Ik verhoog 'm naar 5 sterren.

Lekker dramatische rock met een flinke vleug Bowie. Ondanks het wat overgeproduceerde geluid wel erg lekker om zo nu en dan nog eens flink hard op te zetten. Hoogtepunten: Moving, Pantomime en Sleeping pills

Mijn grootste miskoop ooit

Het artwork dekt de lading toch wel (broeierig, decandent, (bi)seksueel). Wat verwachtte je dan?

Ik zie en hoor net Animal Nitrate min of meer voor het eerst en dit is precies wat ik nu mis in dit decennium. Een band die zichzelf zo dapper voor de leeuwen durft te gooien. Zo'n schop onder de kont van de muziekindustrie.

Hm, ik zie toch nog wel dappere bands in dit decennium, maar inderdaad geen nieuwe Suede. Maar een nieuwe Suede zou dan ook niet bestempeld worden als dapper, maar als een nieuwe Suede .

The Next Life is een klassieker....

En een behoorlijk moeilijke band voor mij, soms briljant maar vaak frusterend(die eeuwige Bowie echo in Brett's stem). Maar goed, wel een onmisbaar hoofdstuk in de gescheidenis van Britse indierock hoe het nu is.

Tja, wat ik bedoel is een band die hits schrijft, echte liedjes, in-your-face, en waarvan tegelijkertijd iedereen afvraagt hoe dit op de radio kan verschijnen. Oasis en Suede (misschien Nirvana) waren de laatste bands die onder deze criteria vallen voor mij.
Oftewel; een echt goede mainstreamband. Die zijn er voor mij momenteel niet.

Samen met Brian Molko van Placebo is Brett Anderson een waardige opvolger van Marc Almond en Morrissey.
Dezelfde sensuele podiumpresentatie en de biseksuele uitstraling.
Met een uiterlijk wat veel weg had van een jonge Jim Kerr.
Terwijl Manic Street Preachers na hun geweldige single Motorcycle Emptiness uiteindelijk een andere weg in sloegen, hoor je bij het debuut van Suede wel nog deze heerlijke gitaarsound.
So Young ademt dezelfde sfeer, en is kwalitatief van een zelfde nivo.
De meerwaarde van een groot gitarist is duidelijk hoorbaar.
Bij beide bands werd het gemis pijnlijk bij het gebrek aan deze.
Al was het bij Manic Street Preachers vanwege een trieste samenloop van omstandigheden.
Bernard Butler geeft met zijn spel ondersteuning aan de zangpartijen.
Een stem die als een verteller van een sprookjesboek invulling geeft aan de verbeelding van de prenten.
Gitaarlijnen die de plaatjes als het ware inkleuren.
Moving en Pantomime Horse klinken als The Smiths songs.
De zweverige sound doet ook aan de oude U2 en Smashing Pumpkins denken.
Het album openbaart zich als een dagboek van een groot romanticus.
Waarbij So Young, Animal Nitrate en The Drowners de pagina’s zijn die niemand mag lezen.
Metal Mickey is geschikt voor in een poëzie album.
Versierd met van die kitscherige roosjes met glitters.
Suede viel een beetje buiten de heersende Britpop sound.
De beat ontbrak, en het was allemaal op een andere manier dromerig.
Frontmannen werden neer gezet als arrogante egocentrische klootzakken.
Niet als gevoelige extravagante dichters.
Een ontwikkeling die zich door zet in Dog Man Star.
Stagneert in Coming Up.

Ja, dat is inderdaad interessant. Want hoewel Suede constant als eerste britpopband en als grondlegger van het britpopgeluid wordt bestempeld, verschilde het geluid nogal van bijvoorbeeld de typische 'lad-rock' van Oasis.

Andere bands combineerden opkomende house en rave elementen in het geluid van bands uit de jaren 60.
Suede combineerde wave met glamrock.
Marc Bolan en David Bowie meets The Smiths.

Als tiener Head Music gekocht, maar dat vond ik maar een middelmatig album. Het is nooit in me opgekomen toen om meer albums van Brett en co te beluisteren. Tot ik een paar weken geleden deze dan toch besloot te checken.

En wat een geweldig album is dit! Wegdroomnummers van het zuiverste water, zoals bijvoorbeeld Pantomine Horse en Sleeping Pills, afgewisseld met geweldig catchy stampers als Animal Nitrate en Metal Mickey. Hier kan ik voor het moment naar blijven luisteren, en dat word beloond met een bescheiden plekje in mijn top 10. We zullen zien hoelang ie blijft boeien...

En nu snel achter Dog Man Star aan, die is nog een stukje beter wat mij betreft (en gezien het aantal top 10-noteringen ben ik niet de enige die dat vindt).

Dat was het plan

Ik kan nog steeds enorm genieten van de geweldige aparte stem van Brett Anderson.
Coming Up vind ik net nog wat beter, maar dit is ook een dijk van een album.

Ik hoor er ook wel een wat grungy/Dinosaur Jr. achtig geluid in.

Lang geleden dat ik dit album van Suede gehoord heb. Klinkt ook nu nog steeds niet slecht, hoewel dit debuut van Suede voor mij maar drie echte uitschieters heeft: So Young, Animal Nitrate en vooral het stevig klinkende Metal Mickey. De rest is gewoon goed, niet meer dan dat
Oh ja, sorry dat ik het moet zeggen maar die poster vind ik helemaal niks.

4,0*

Gisteren de documentaire Seven Ages of Rock gezien van de BBC en deze episode ging over Britse Indie muziek. Dit was een feest van herkenning voor mij.
Ik heb in die tijd heel erg bewust de opgang van de Britse Indie scene en overgang naar de Britpop periode meegemaakt. Ik las iedere week de NME en Melody Maker (gratis bij de V&D in mijn lunchpauzes). Ook de Q en Select werden met enige regelmaat gelezen. Ja, ik was goed op de hoogte...
Indie muziek, in feite een 2e rangs markt in de Britse muziekindustrie ging over in het topsegment van de Britse muziekindustrie. Oasis en Blur scoorden nummer 1 hits, Oasis trad op in Knebworth voor 250,000 man.
Suede zat precies in deze overgangsfase. In de documentaire is te zien dat Suede de eerste Indie band was die genomineerd werd voor de Brit Awards mede door een opgezette campagne van de NME.
Ze mochten dus op deze gala avond optreden. En waar normaal gesproken de creme de la creme van de Engelse popmuziek optreedde stond daar nu ineens Suede.
Ze speelden Animal Nitrate, een nummer met veel sexuele lading, en provoceerden de zaal vol galajurken en smokings. Het nummer werd rauw gespeeld en gezongen en Brett wiegde met zijn heupen alsof zijn leven er vanaf hing met een blouse die wijd openviel zodat zijn ene tepel constant te zien was. Na de laatste noten smeet hij zijn microfoonstandaard op de grond en liep Suede linea recta van het podium. Er werd nauwelijks geapplaudiseerd en de camera liet de verbouwereerde gezichten van het elitaire publiek zien.
Geweldige registratie en toverde jaren na dato een grote glimlach op mijn gezicht.
Brett verteld daarna dat hij zich nog nooit zo 'niet op zijn plek' had gevoeld als toen.

De jaren daarna sleepte, met de regelmaat van de klok, menig Britpop band Brit Awards in de wacht.