Suede - Suede (1993)

Samen met Brian Molko van Placebo is Brett Anderson een waardige opvolger van Marc Almond en Morrissey.
Dezelfde sensuele podiumpresentatie en de biseksuele uitstraling.
Met een uiterlijk wat veel weg had van een jonge Jim Kerr.
Terwijl Manic Street Preachers na hun geweldige single Motorcycle Emptiness uiteindelijk een andere weg in sloegen, hoor je bij het debuut van Suede wel nog deze heerlijke gitaarsound.
So Young ademt dezelfde sfeer, en is kwalitatief van een zelfde nivo.
De meerwaarde van een groot gitarist is duidelijk hoorbaar.
Bij beide bands werd het gemis pijnlijk bij het gebrek aan deze.
Al was het bij Manic Street Preachers vanwege een trieste samenloop van omstandigheden.
Bernard Butler geeft met zijn spel ondersteuning aan de zangpartijen.
Een stem die als een verteller van een sprookjesboek invulling geeft aan de verbeelding van de prenten.
Gitaarlijnen die de plaatjes als het ware inkleuren.
Moving en Pantomime Horse klinken als The Smiths songs.
De zweverige sound doet ook aan de oude U2 en Smashing Pumpkins denken.
Het album openbaart zich als een dagboek van een groot romanticus.
Waarbij So Young, Animal Nitrate en The Drowners de pagina’s zijn die niemand mag lezen.
Metal Mickey is geschikt voor in een poëzie album.
Versierd met van die kitscherige roosjes met glitters.
Suede viel een beetje buiten de heersende Britpop sound.
De beat ontbrak, en het was allemaal op een andere manier dromerig.
Frontmannen werden neer gezet als arrogante egocentrische klootzakken.
Niet als gevoelige extravagante dichters.
Een ontwikkeling die zich door zet in Dog Man Star.
Stagneert in Coming Up.

Als ik heel eerlijk ben trek ik de stem van Brett Anderson heel slecht. Ik houd er gewoon niet van. Maar toch is er iets in Suede wat me ontzettend intrigeert, en dat is het prachtige gitaarspel van Bernard Butler. Hij creëert heerlijke melodieën en zijn gitaarspel fungeert als een soort tweede stem. Het is een genot om naar te luisteren. Butler heeft dit in mijn ogen geperfectioneerd op de opvolger van ”Suede”, ”Dog Man Star”. Dat album vind ik dan ook wat beter dan dit debuutalbum. ”Dog Man Star” vind ik qua sfeer mooier, wat donkerder en meeslepender. De stem van Anderson past naar mijn smaak daar dan ook beter bij. Maar ook het debuut ”Suede” vind ik zeer genietbaar. Het is even wennen, maar al snel valt het kwartje. De eerste helft is mysterieus en wat moeilijk te peilen. De tweede helft rockt wat meer en gaat Butler ook af en toe behoorlijk los. Met dit debuut geeft Suede een visitekaartje af dat nogal wat stof deed opwaaien. Niets anders klinkt als Suede. Het onderscheidend vermogen is groot en Suede herdefinieert de Britpop. ”Suede” als album vind ik een dikke voldoende. Er zijn momenten waar ik afhaak, maar over het algemeen vind ik dit een erg fijn album. Ik zie het meer als een opmaat naar het fantastische ”Dog Man Star”. Bij Suede moet ik altijd denken aan die ene slogan: een beetje vreemd, maar wel lekker. Treffender kan ik het niet zeggen.

Ik herinner me nog goed het moment waarop deze plaat indaalde: ik stond –hoe prozaïsch– op zolder de was op te hangen, en Pantomime horse klonk op het (toen nog) bandje op mijn (toen nog) walkman. Dat langzame intro betoverde me, de ontroostbare stem, het gitaargeluid dat alle kleuren van de regenboog kon aannemen, en halverwege kreeg ik de koude rillingen. Toen kreeg ik een ervaring die ik héél soms heb gehad: ik besefte dat ik luisterde naar een in potentie briljant nummer, maar om die kwalificatie ook echt te verdienen moesten alle details kloppen, moest de solo goed uitgewerkt worden, moest het laatste refrein op de juiste climactische manier gezongen worden, moest de afronding van het nummer niet te zeer voor de hand liggen zonder de impact van het geheel teniet te doen, moest elke seconde logisch volgen op de vorige en daar tegelijkertijd een intensivering van zijn. Je kent het misschien wel, die ogenblikken waarop je denkt "wat zou het prachtig zijn als de solo nou precies dít-en-dít effect gaat bereiken", en zonder dat het voorspelbaar wordt gebeurt dat ook echt. Verduidelijken deze voorbeelden iets, zijn ze herkenbaar? Mijn zwager overkwam het toen hij de pianosolo van That uncertain smile van The The hoorde, en mij was het al eerder overkomen bij de pianosolo in Hey St Peter van Flash & the Pan (maar bijvoorbeeld ook bij de hele opbouw van Waiting for the sun –het nummer wel te verstaan– van de Doors). En ja, ook bij Pantomime horse gebeurde dat, en ik besefte dat ik in the presence of beauty was, een perfect nummer.
        Hoewel deze plaat tamelijk uniek is hoor ik er twee belangrijke invloeden in. De kwetsbaarheid van de Smiths is er één van, Bowie de andere, en dan met name het gitaarwerk van Mick Ronson op Ziggy Stardust. Diens uit duizenden herkenbare toon weet Bernard Butler hier accuraat te kopiëren (de instrumentale brug van Breakdown !, hoewel zo te horen aangevuld met een sax), maar tegelijkertijd doet hij nog zoveel meer: met kleine verschuivingen in nuance weet hij steeds een andere emotionele kleur uit zijn gitaar te toveren, ruig, boos, ingetogen, verdrietig, uitbundig, en dan nog een heleboel andere schakeringen die moeilijk te benoemen zijn omdat ze opgaan in de hallucinatoire verwarring die Brett Anderson soms in zijn teksten lijkt te beschrijven. En ook dat heeft deze plaat gemeen met Bowie: de onduidelijke emotionele gebieden waar de nummers (zowel muzikaal als tekstueel) je mee naar toe nemen.
        Hoewel bijvoorbeeld de twee up-tempo-openers veel aandacht trekken, zijn de mooiste momenten voor mij toch de rustiger nummers, waarbij ik vooral de ingetogenheid en de subtiliteit van de arrangementen bewonder. Sowieso zitten hier veel produktionele laagjes in, en dan niet alleen aan de oppervlakte (zoals de effectieve phasing bij Moving) maar ook de onverwachte kleine geluidjes zoals tijdens "We'll take the tide's [geluidje] electric mind" aan het begin van So young, een geluidseffect dat je misschien niet eens bewust waarneemt (zeker niet tijdens de zóveelste draaibeurt) maar wat de muziek toch een ondefinieerbare maar hoogst indringende atmosferische ambiance meegeeft.
        Zou Brett Anderson hebben geweten wat voor een briljante gitarist hij met Bernard Butler in huis haalde? Natuurlijk doet de produktie van Ed Buller ook heel veel, maar voor het zelfde geld krijg je een jongen die standaard loopjes en voorspelbare poppy riffs inbrengt in plaats van iemand die zoveel verschillende gitaargeluiden weet te produceren en met zoveel inventiviteit speelt. Wat dat betreft doet Butler me wel denken aan John Squire: aan de oppervlakte één herkenbaar geluid, maar volgens mij daarónder nog een heleboel kleine gitaarpartijen die de muziek subtiel bijkleuren zonder dat de luisteraar zich daarvan bewust wordt. (Andere overeenkomst: vier jaar eerder kwamen natuurlijk ook de Stone Roses met een legendarische debuutplaat binnen.)
        Nog altijd indrukwekkend, zeer ambitieus en voor mij qua uitstraling nog altijd met een soort vreemde mystiek omgeven.

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 734 bracht me bij Suede – Suede (1993), een band waar ik al lang benieuwd naar was, maar om de één of andere reden nooit ben gaan ontdekken. Ideaal!

De reden voor de nieuwsgierigheid is dat Suede zowel op Spotify als op Last.fm genoemd wordt als 'Most Similar Band' bij Pulp. En Pulp vind ik fantastisch!

Ik moet zeggen: op basis van dit album, kan ik de vergelijking alvast snappen. Het debuut van Suede ligt qua stijl naar mijn gevoel vooral dicht bij het Pulpalbum 'This Is Hardcore'. Ik kan me dus wel inbeelden dat Jarvis Cocker (mede) beïnvloed kan zijn door dit album. Naast Pulp vind ik Suede, wellicht voornamelijk door het gitaargeluid, ook wel vergelijkbaar met The Smiths.

Qua stijl en geluid past het dus eigenlijk perfect in m'n straatje. Vooral de gitaarriedeltjes vind ik echt lekker! Maar toch raakt het me eigenlijk niet. Ik had gedacht dat het album met wat meer luisterbeurten wel zou groeien, maar dat is eigenlijk niet het geval. Ik kan niet meteen de vinger leggen op wat juist de reden is, maar ik denk dat de zang me niet helemaal aanspreekt. Niet dat ik die slecht vind, maar het weet bij mij toch niet helemaal de juiste snaar te raken.

De catchy up-tempo nummers liggen me het beste. De twee eerste nummers op het album vind ik goed en ook The Drowners, Metal Micky en Animal Lover vind ik goed. Maar als geheel weet het album me eigenlijk niet te overtuigen.

Jammer. Soms hoop je van een band of een album dat het een perfect match gaat zijn en dat was hier zeker het geval. Maar aan het einde van de rit kom ik maar krap aan 3,5*. Wie weet valt ooit het kwartje nog?

Favorieten: So Young, Animal Nitrate, The Drowners

3,5*

Aardig britpop/rock album
Ik vind de vocals bij tijd en wijlen wat weg hebben van Tom Verlaine. Maar kenners spreken -bij later werk- dat Suede beinvloed is door David Bowie. Daar sla ik niet op aan......