16 Horsepower - Low Estate (1997)

Ik heb dit album altijd op het eerste werk van The Waterboys vinden lijken. Als ze ervoor gekozen hadden om de country kant op te gaan, dan hadden ze zo geklonken. Helaas gingen ze de Folk kant op.
Gelukkig was daar opeens halverwege de jaren 90 Sixteen Horsepower.
De perfecte combinatie tussen Country, Roots en Rock. Live zeker een sensatie.
Low Estate dan ook gekocht vanwege de geweldige live versie van For Heaven’s Sake in de Effenaar in Eindhoven die op de cd single van Coal Black Horses staat. De studio versie is helaas een stuk minder spannend. Als dit hele album als live album uit gevoerd zou worden, dan was dit een 5 sterren album geweest.
David Eugene Edwards vraagt dan namelijk het uiterste van zichzelf. En ik ervaarde het dan ook als een soort van rituele duiveluitdrijving. Het assortiment van instrumenten waarvan gebruik wordt gemaakt is meer dan indrukwekkend te noemen.
Verdere hoogtepunten zijn wel de opener Brimstone rock ( die dus ook beter klinkt op de cd single), en het slepende Low Estate.
De cover van Leonard Cohens The Partisan had voor mij achterwege mogen blijven.

De volgorde van de tracks is bij mij iets anders maar dat doet niets af aan het feit dat dit een sterk tweede album is van Sixteen horsepower.Ook een veelzijdig trouwens want in de sound komen zowel Country,Blues,Gospel,Folk en Rock elementen terug.Bij het geweldige Free spirit moest ik overigens meteen aan de Gun club en dat bleek achteraf ook grappig genoeg een cover van de desbetreffende band te zijn.
David Eugene Edwards blijkt hier overigens erg goed overweg te kunnen met de zanglijnen van de voor mij toch wel legendarische Jeffrey Lee Pierce.
Andere nummers die er voor mij uitspringen zijn Sac of Religion,Ditch Digger en het titelnummer al moet ik erbij bij zeggen dat de kwaliteit van de andere nummers in vrijwel alle gevallen ook hoog is.
Prima plaat derhalve al is dit niet het Magnum opus van de band ; de opvolger Secret South deed er nog een schepje bovenop..

Hoera, een nieuwe Sixteen Horsepower, dacht ik bij het verschijnen van Low Estate. Hierboven las ik enkele verhalen in de trant van 'niet zo goed als het debuut'. De voorbije twintig (?) jaar heb ik de groep in de cd-kast laten staan, andere muziekjes vroegen mijn aandacht. Nu ik hem echter de voorbije vier weken terug hoorde, was ik opnieuw blij verrast door de sterke composities, de grote variatie in stijlen, ritmes, tempo's en instrumenten én de unieke combinatie van in doomwave gedrenkte roots-blues-country.
Alsof dat niet afwijkend genoeg was, verwoordde frontman David Eugene Edwards zijn ontzag voor de Schepper in ongewone teksten: "Just as sure as by evil you are torn, the sky will open up, an' an angel blow his horn, an' down come Jesus lookin' so fine, just as sure as that girl she is mine...." zingt hij bijvoorbeeld in Coal Black Horses. Zelfs in kringen van de "betere popsmaak" viel dit goed, buiten die van de christelijke wereld - voor wie de muziek in de meeste gevallen te bizar zal zijn geweest.

De groep was inmiddels uitgebreid met violist/gitarist/cellist/organist Jeffrey Paul. Zijn bijdragen verrijken het geluid, dat baadt in de warme productie van John Parish. Na zovele jaren valt me op hoeveel muziek in mijn brein was opgeslagen, inclusief breaks, tekstflarden of de vervreemdende piano in Phyllis Ruth.
Dan kan ik favorieten gaan noemen, maar opnieuw bleek dat ieder nummer wel een favoriet is. Juist door de enorme variatie in muziek, grote passie in voordracht en troostvolle teksten van een zanger, die gelijktijdig getormenteerd overkomt. Met liefde geef ik opnieuw de volle vijf sterren.

In de maanden erna kocht ik de EP's Coal Black Horses en The Partisan. Ze maakten mijn fascinatie alleen maar groter.
Ik kocht Low Estate dus bij verschijnen en die heeft een afwijkende tracklist dan MuMe heeft. Ik denk toch echt dat de mijne de oorspronkelijke is met onder meer Coal Black Horses als reguliere track. Vijfsterrenalbum.