The Vapors - Magnets (1981)

De tweede van The Vapors. Op het debuut staan een top 3- en een top 50-hit, op dit een jaar later (maart '81) verschenen Magnets staat slechts de bescheiden hitsingle Jimmie Jones. De single over sekteleider Jim Jones kwam in juli '81 tot een Britse #44. Het was hun laatste hit, de elpee flopte en de groep zou niet veel later de stekker eruit trekken.

Dat nummer en het daarop volgende Spiders zijn weliswaar aangenaam, pas écht leuk wordt het met Isolated Case, waar gitarist Edward Bazalgette plotseling met gitaarakkoorden en -lijntjes komt die doen denken aan hetgeen John McGeoch in diezelfde periode bij Magazine, Visage en Siouxsie & The Banshees deed. Bazalgette doet dat vaker op dit album: op kant 1 bij Live at the Marquee en op kant 2 bij Daylight Titans, Johnny's in Love (Again).
En ook op kant 2 bij Lenina, gejaagd én melodieus als waren dit de Buzzcocks, het weemoedig stemmende Silver Machines en het dik zes minuten durende Magnets, dat met akoestische gitaar begint en fraai is opgebouwd.

Ze maken dat de sfeer op dit album donkerder is dan op het debuut; niet dat ik dat meteen in de gaten had maar vaker draaien wordt beloond, zeker omdat de aangename nervositeit in de stem van David Fenton daardoor opbloeit.
Dan zijn er buitenissigheden: in Civic Hall zit prominent een blokfluit en in Live at the Marquee een xylofoon - het werkt! Overigens duurt Spiders op streaming een dikke minuut korter dan Discogs vermeldt en dat is prima; liever de postpunk van die andere nummers.

Gebrek aan steun van de platenmaatschappij leidde ertoe dat The Vapors uit elkaar vielen. Bazalgette werd tv-regisseur, Fenton muziekjurist. Bassist Howard Smith en drummer Steve Smith gingen ook door: de eerste begon een platenzaak, de tweede de groep Shoot! Dispute. Die kreeg in 1984 steun van radio-dj John Peel, maar kwam verder niet tot grote verrichtingen.
Vanaf 2016 worden The Vapors echter weer actief, waarna en 2020 en '25 twee albums met nieuw werk verschijnen. Inmiddels ben ik nieuwsgierig genoeg om ook daar binnenkort aandacht aan te besteden. Ze staan op MuMe maar er is tot dusver zelfs nog niet op gestemd: Together en Wasp in a Jar.

Bovendien vervolg ik mijn reis door de new wave van 1981. Ik kwam vanaf het debuut van The Producers en omdat ik het (over)bekende Ghost in the Machine van The Police al besprak (single Every Little Thing She Does Is Magic staat op mijn afspeellijst), vervolg ik bij de postpunks van Gang of Four en hun tweede album Solid Gold.