Nightwish - Wishmaster (2000)

he, dat is niet waar. once is ook best leuk. ik ben overigens niet schyzofreen ofzo, ik herstel de reactie.

Net zoals Oceanborn een sterk album.

Los van de overduidelijke toppers een matig plaatje.

Wishmaster het liedje is Nightwish ten top, de rest is eigenlijk middelmatig binnen het Nightwish genre.

Nightwish vind ik geweldig en Tarja is en blijft voor mij Nightwish want toen zij vertrok vond ik Nightwish geen zak meer aan

Deze cd krijgt een 5,0

Eerste plaat die ik van Nightwish gehoord heb en blijft toch mijn favoriet.

Misschien wel de mooiste Nightwish hoes naar mijn mening!

Verder is Wishmaster voor mij één van de minste liedjes op dit album. Op de één of andere reden vindt ik het gewoon net iets teveel bombast op een negatieve manier (normaal ben ik gek op bombast). De nummers als She is my Kin, Dead Boy's Poem en the Kinslayer zijn fantastisch!

Dit is absoluut mijn favoriete Nightwish album van de pre-Hietala periode. Wat minder wisselvallig dan Oceanborn en nog volop oude stijl met lekker veel power metal invloeden. Vooral 'Wanderlust' steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit. Een epic in de vorm van 'Fantasmic' laat ook al zien wat de toekomst gaat brengen voor de band. Enkel 'Two for Tragedy' doet me niet heel veel, maar de rest mag er zijn. Favorieten zijn het eerdergenoemde 'Wanderlust', 'Deep Silent Complete' en 'She Is My Sin'.

Ik vind het maar een moeilijk album. Natuurlijk zocht de band de weg naar de consolidatie nadat met Oceanborn de deur naar internationale bekendheid wijd open kwam te staan. Begrijpelijk. Maar damn, wat een tamme, futloze bedoening is het hier en daar.

Het album opent vlotjes met het sterke She's My Sin. De riff die hand in hand gaat met een soepele toetsenlick houdt het nummer gemakkelijk staande.
Vervolgens gaat het hard mis met The Kinslayer. Tarja Turunen blijkt ondanks haar typerende stemgeluid niet in staat om de agressieve houding van het nummer weer te geven. Een duffe staccato strofe die 'on and on' gaat is het jammerlijke gevolg. Deze eendimensionale zang nekt het album op meerdere plekken.

Oplevingen zijn er ook: het rappere Wanderlust en het scherpe titelnummer mogen er meer dan zijn. Net als de epische finale. Uiteindelijk kan ik hier best naar luisteren. In de algehele discografie vind ik Wishmaster verreweg de zwakste worp van de band.

Hamster! A dentist! Hardporn! Steven Seagal! Warrior! This rifle! In me the Fishmaster!

Deze misheard lyrics kan ik nooit meer 'onthoren', maar het maakt voor de waardering van het nummer verder helemaal niets uit. Lekker opzwepende power metal die er tot de dag van vandaag nog steeds goed ingaat. Wel is Wishmaster in vergelijking met Oceanborn een behoorlijk veilig album, waar de poppy kant van de band steeds meer naar voren begon te komen. Songs als Two For Tragedy en Bare Grace Misery (met die verdomd simpele drumpartijen die Jukka op een gegeven moment non stop speelde) doen me zodoende toch beduidend minder dan het toffe The Kinslayer (kippenvel bij die mannelijke stem), de titeltrack of het magische Dead Boy's Poem (waar die kenmerkende toetsenpartijen vandaan komen). Ook het heerlijke up-tempo Crownless en afsluitende FantasMic zijn erg goed. Wishmaster is ook een leuk album, een perfecte instapper, maar ik mis toch net wat van de spanning en creativiteit die Oceanborn dat beetje extra gaven.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Wishmaster
3. Angels Fall First

Waar Nightwish met Oceanborn heel hoog vliegt, lijkt het onvermijdelijk dat de opvolger tegen gaan vallen. Wishmaster is natuurlijk verre van slecht, maar ontwikkelt zich wat mij betreft net wat te hard door. Om te beginnen is dit album niet zo euforisch en episch als de voorganger. Wishmaster is al wat toegankelijker. Geen gekke keuze als je de aandacht van het grote publiek op je wil laten vestigen. De sound blijft verder gewoon dik overeind. De zang en de keyboards blijven overheersen. Nog altijd prima symfonische power metal. Ik heb de 4,5* overwogen, want de eerste drie nummers, de titeltrack en de laatste twee zijn nog altijd erg goed.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Wishmaster
3. Angels Fall First

Waarmee ze in 2000 meededen aan Euroviisut om mee te dingen naar het Songfestival dat jaar. Is ze helaas niet gelukt. Nina Åström ging toen met een veel suffer nummer.

Ik heb het hier niet zo op de zangpartijen van Tarja Turunen, het is mij net iets te theatraal, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal bovengemiddeld sterk is. Minder bombastisch en wat luchtiger dan later werk van de band, mede door de niet bepaald geweldige productie, maar het kan er mee door. Vooral tegen het einde van het album valt er te genieten van enkele heerlijk aanstekelijke tracks.