Nightwish - Wishmaster (2000)

Na het veelbelovende debuut Angels Fall First (1997) en het overweldigende Oceanborn (1998) volgde twee jaar later deze Wishmaster. Dikwijls is het derde album de make-or-break album: ofwel gaat de groep nog een stap vooruit ofwel trappelt men ter plaatse. Is deze een stap vooruit op Oceanborn? Ik vind het nog altijd moeilijk om hierop te antwoorden: opnieuw staan hier pareltjes op zoals She Is My Sin, Wanderlust, Wishmaster (!), Bare Grace Misery, Crownless en Fantasmic. Toch heb ik hier mijn twijfels over Two For Tragedy en Dead Boy’s Poem. Ik heb het op dit album voor de uptempo snelle nummers en dat had ik nu juist niet noodzakelijk voor de voorganger Oceanborn. Klinkt dit logisch? Natuurlijk niet, het is gewoon een gevoel. Toch ben ik blij en blijf ik blij dat deze band het heavy element nooit uit het oog verliest: retestrak, melodieus maar dit blijft pure heavy metal, geen gothic of wat dan ook.

Hamster! A dentist! Hardporn! Steven Seagal! Warrior! This rifle! In me the Fishmaster!

Deze misheard lyrics kan ik nooit meer 'onthoren', maar het maakt voor de waardering van het nummer verder helemaal niets uit. Lekker opzwepende power metal die er tot de dag van vandaag nog steeds goed ingaat. Wel is Wishmaster in vergelijking met Oceanborn een behoorlijk veilig album, waar de poppy kant van de band steeds meer naar voren begon te komen. Songs als Two For Tragedy en Bare Grace Misery (met die verdomd simpele drumpartijen die Jukka op een gegeven moment non stop speelde) doen me zodoende toch beduidend minder dan het toffe The Kinslayer (kippenvel bij die mannelijke stem), de titeltrack of het magische Dead Boy's Poem (waar die kenmerkende toetsenpartijen vandaan komen). Ook het heerlijke up-tempo Crownless en afsluitende FantasMic zijn erg goed. Wishmaster is ook een leuk album, een perfecte instapper, maar ik mis toch net wat van de spanning en creativiteit die Oceanborn dat beetje extra gaven.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Wishmaster
3. Angels Fall First

Waar Nightwish met Oceanborn heel hoog vliegt, lijkt het onvermijdelijk dat de opvolger tegen gaan vallen. Wishmaster is natuurlijk verre van slecht, maar ontwikkelt zich wat mij betreft net wat te hard door. Om te beginnen is dit album niet zo euforisch en episch als de voorganger. Wishmaster is al wat toegankelijker. Geen gekke keuze als je de aandacht van het grote publiek op je wil laten vestigen. De sound blijft verder gewoon dik overeind. De zang en de keyboards blijven overheersen. Nog altijd prima symfonische power metal. Ik heb de 4,5* overwogen, want de eerste drie nummers, de titeltrack en de laatste twee zijn nog altijd erg goed.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Wishmaster
3. Angels Fall First

Ik heb het hier niet zo op de zangpartijen van Tarja Turunen, het is mij net iets te theatraal, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal bovengemiddeld sterk is. Minder bombastisch en wat luchtiger dan later werk van de band, mede door de niet bepaald geweldige productie, maar het kan er mee door. Vooral tegen het einde van het album valt er te genieten van enkele heerlijk aanstekelijke tracks.