The Cure - The Cure (2004)

Heb persoonlijk vreselijk last van een "noch vlees, noch vis" gevoel, telkens ik deze CD beluister...

Ten eerste ben ik niet bepaald te vinden voor de oerkale Ross-Robinsoniaanse ( applausje voor mezelf voor dat schitterende neologisme ) productie, die mijns inziens niet bijster goed bij The Cure past ( sorry, maar die enkele gefilterde mono delay op RS' stem die in elk nummer weer terugkomt werkt soms echt op m'n zenuwen, en dat voor iemand die in z'n muzikale omgeving gekend staat als een reverb- en delay-abuser ). Ik krijg het een beetje op m'n heupen van dat ultra agressieve gepan ( gedistorte gitaar uiterst links, akoestische uiterst rechts, en de balans... tja... die is er niet, dus hangen we maar wat met onze kop naar links te buigen ), zéér kale en agressieve klank, en vooral een gigantische leegte wat lage frequenties betreft. Simon's baswerk is toch wel één van de kenmerken van The Cure, en die komt hier absoluut niet tot zijn recht. En ongetwijfeld ga ik hier naar m'n kop geslingerd krijgen dat ik overdreven lig te vitten, maar sorry, dit is weer zo'n typische CD die gemasterd is om zo luid mogelijk te klinken, wat het geheel alles behalve ten goede komt. Af en toe is de klank zodanig hard gepushed, dat je gekraak hoort, en RS' stem begint te distorten. Schandalig, naar mijn bescheiden mening. Toegegeven dat het nog niet zo erg is als op Depeche Mode's "Playing The Angel", maar we komen in de buurt. Enfin, conclusie: ik houd niet van de klank van deze CD. Bloodflowers klonk een pak beter.

En dan de nummers... Mja... Zoals ik al zei: noch vlees, noch vis. Het begint me daar niet slecht met die Lost en Labyrinth. Eerder aan de repetitieve kant, maar het werkt wel voor mij, en geeft het gevoel dat het betere werk nog moet komen, maar dat ze hun functie als warmmakertjes wel goed vervullen. Dan komt Before Three, wat ik persoonlijk een zeer genietbaar Cure-pop lied vind. T.E.O.T.W. vind ik eigenlijk maar wat aan de magere kant voor The Cure, te gemakkelijk... Anniversary, Us Or Them en Alt.end vind ik alle drie zéér geslaagde nummers, allen met hun eigen karakter, maar toch alle 3 volop The Cure. Het sterkste deel van die album... En dan... Sorry maar... het volgende triootje, I.D.K.W.G.O. + Taking Off + Never, wat moet me dat voorstellen? In die eerste zit RS altijd maar datzelfde zinnetje terug te herhalen, er gebeurt amper iets in de muziek, en het klinkt vreselijk geforceerd en ongemeend, die 2de vind ik maar behoorlijk plat ( en de B-kant van de single is pakken beter dan de A-kant ), en die laatste... die is gewoon slecht. Het refrein kan er nog door met dat lekkere stijgente melodietje, maar over het algemeen is dat nummer nu niet bepaald sterk te noemen. The Promise vind ik een nummer dat klinkt alsof ze zichzelf geforceerd hebben om het toch maar over die 10 minuten streep te trekken, wat ik spijtig vind, want hadden ze dit wat korter gemaakt zou het ongetwijfeld beter overkomen. Live was dit anders wel een knaller! En dat laatste nummer, da's dan weer topklasse, en een mooie afsluiter....

Jaaa... deze CD stelt me niet teleur, maar kan me ook niet helemaal overtuigen. Dat het nieuwe platencontract met Geffen er voor iets tussenzit, daar ben ik zeker van ( dat dit op verschillende vlakken invloed heeft gehad op het finale product bedoel ik dan ). Ik heb de indruk dat alle opties nog open staan voor de nieuwe van The Cure, maar deze nieuwe moet duidelijk gaan stellen of The Cure nog volop in actie en in topform is, of ofdat het er stiekem eigenlijk wat mee gedaan is, en de volgende platen eerder contractuele verplichting zijn, eerder dan echt oprecht Cure werk... Als grooooot Cure-fan doet het me pijn aan het hart het zo te moeten zeggen, maar ik vrees dat dit wel de waarheid is.

3,5*.

Het begin is een hoop geschreeuw, maar daarna volgen geslaagde songs als The End Of The World, (I Don't Know What's Going) On en Taking Off. Het ontgaat mij altijd waarom artiesten geen inspiratie voor een albumtitel hebben.

Slecht vind ik het niet. Het klinkt sinds een paar platen juist wel weer erg bevlogen. In dat opzicht dan een compliment aan Ross Robinson om dit eruit te persen. Robert Smith jankt en schreeuwt weer als vanouds. De muziek is weer wat somberder geworden en de productie is erg goed: erg dynamisch. Toch haalt dit het net niet bij de albums uit de hoogtijdagen en dat komt puur en alleen doordat de songs wat minder boeiend zijn. Verder kan ik er niet onderuit dat het artwork echt spuuglelijk is en dat ik blij ben dat deze marathon bijna ten einde is.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. The Cure
8. Three Imaginary Boys
9. Wild Mood Swings
10. Bloodflowers
11. The Top
12. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Toch knap hoe de band op dit moment nog met zo'n energiek en vol klinkend album op de proppen kwam. Smith's zang is nog praktisch hetzelfde als in de jaren '80 qua bereik en kracht, maar de productie is echt beduidend voller. De band klinkt bijna zwaar onder de geluidsmuur. Het levert wederom een fijjn album op, waarbij er met Anniversary, Us Or Them en The Promise de beste nummers geleverd worden. Langzaamaan begint me wel het gevoel te bekruipen dat de band niet heel veel meer te vertellen heeft, zodoende vind ik het ook geen ramp dat ik nu nog maar een enkel album te gaan heb. Maar ondanks dit gevoel klinkt deze s/t nog steeds prima.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Bloodflowers
8. The Cure
9. Wish
10. The Top
11. Three Imaginary Boys
12. Wild Mood Swings

In januari 2004 had oude platenmaatschappij Fiction afscheid genomen van The Cure met de indrukwekkende box Join the Dots, waarna in juni het titelloze debuut bij I Am Records volgde. Het label van de Amerikaanse producer Ross Robinson, fanatiek fan van The Cure sinds zijn jeugd en er diep van overtuigd dat hij een spirituele missie had om hun nieuwe album te produceren. Hij stalkte Smith met e-mails en backstagebezoeken na afloop van optredens in Europa, waarna deze zijn plannen voor een soloalbum maar weer eens in de vriezer legde. De Amerikaan die een grote naam was geworden dankzij zijn producties van de nodige namen in nu metal, won het. Smith had het debuut van Korn en was nieuwsgierig geworden.

In de special over The Cure van tijdschrift Uncut (2018) kom ik bij dit album veel vermakelijks tegen. Robinson werkte in de Londense Olympic Studios namelijk anders dan de Engelsen gewend waren. Bij binnenkomst werd eerst gepraat: Smith moest uitleggen wat zijn teksten betekenden, waar de anderen hem nooit vragen over stelden. Het werden psychologische sessies met de nodige tranen tot gevolg. Hier had niemand zin in, Smith al helemaal niet. Toch ging hij mee, omdat hij nieuwsgierig was naar het resultaat van deze aanpak.
Toetsenist Roger O’Donnell kreeg hoogoplopende ruzie met Robinson, omdat die eiste dat alle instrumenten door analoge versterkers zouden worden gehaald. Bassist Simon Gallup sloeg bijna Robinson in het gezicht, toen deze het waagde op zijn gitaar te tikken terwijl hij speelde.
De producer stond erop dat de plaat The Cure zou heten, omdat de groep tot zijn kern zou komen. Twintig nummers werden opgenomen, maar geleidelijk verzette Smith zich tegen de Amerikaan: niet alles moest woest klinken en bovendien moest het album niet te lang duren.

Het album telde in 2004 vier versies, waarover later meer. Op mijn cd staan twaalf nummers. De eerste twee zijn zoals Robinson het wenste: woest en scheurend met veel ruimte voor de huilende wahwah-gitaren van Perry Bamonte en de potten en pannen van drummer Jason Cooper. Niet “mijn” Cure.
Alhoewel de gitaren en vooral drums op Before Three nog altijd onstuimig zijn, wint de melodie het toch, net als op The End of the World.
Toetsen spelen tot dan een ondergeschikte rol, wat verandert met Anniversary dat dreigend en onheilspellend is, zonder drukke gitaar- en drumpartijen; sterker nog, de drums zijn digitaal, geprogrammeerd door Jesse Canon. Een groeibriljantje.
In Us or Them is Smith boos op de politiek, ondersteund door Coopers drukke spel. In vergelijking met het geweld tot dan toe is alt.end bijna lieflijk, met een heerlijk herkenbare baslijn van Gallup.

Op (I Don’t Know What’s Going) On klinkt dan eindelijk een toetsentapijt, wat ik onbewust heb gemist. De melodie is bovendien sterk én romantisch. Robert was nog altijd verliefd op zijn Mary! Toetsen klinken nog prominenter op Taking Off, de richting die Smith tegen de zin van Robinson in propageerde: “Als het album The Cure heet, dan moet het de diverse kanten van onze muziek laten horen,” luidde diens onweerlegbare argument.
Never kent de meest scheurende gitaren bij The Cure tot dan toe; het klinkt meer punk dan het debuut van de groep uit 1979. The Promise is ook al heftig, maar bouwt wel fraai op naar een climax. In de Amerikaanse editie was dit het slotlied, wij Europeanen kregen het rustieke Going Nowhere als besluit, kort maar dromerig.

Eveneens in 2004 verscheen deze Britse cd-editie met dertien tracks: nummer 4 is hier Truth Goodness & Beauty, een rustiger lied. Wie de dubbelelpee kocht (maar vinyl was passé in die jaren) kreeg als bonusnummer het slepend-melancholieke This Morning.
Wat op niet één versie verscheen (want veel te persoonlijk vond Smith, hij huilde tijdens de opnamen) is het autobiografische The Boy I Never Knew, dat een ware cultstatus kreeg. Momenteel op YouTube te vinden dankzij Poolse inbreng.
The Cure ging op The Curiosa Tour met onder meer Interpol en Mogwai als supportbands. Nog geen jaar later kregen zowel Bamonte als O’Donnell onverwacht hun ontslag, de reden hiervoor werd nooit publiek gemaakt. In juni 2005 keerde gitarist en Smiths zwager Porl Thompson terug als gitarist, in juli speelde de groep als kwartet in Parijs op het Live 8-festival.

Deze Cure is er één als een nieuwe collega, die een ruw type lijkt. Leer je echter de mens erachter beter kennen, dan blijkt deze over zachte eigenschappen te beschikken. Niet zo lief als de kindertekeningen van het boekje doen vermoeden (maar liefst zestien kinderen ontvangen wellicht een jaarlijkse toelage hiervoor, waaronder neefjes/nichtjes van Smith), maar veel toegankelijker dan de openers Lost en Labyrinth doen vermoeden.