The Cure - The Cure (2004)

spijtig genoeg is dit flauwe koek

ze lijken idd uitgeblust

maar wie weet wat er nog komt

2 en een halve ster

tja ik ga toch weer tegen de algemene mening hier in, dit is wel een goed album vind ik!!! nummers als the promise en labyrinth vind ik typische Cure, van mij krijgt hij vier sterren

ik heb dit album vandaag herbeluisterd.

eveneens seventeen seconds

je merkt verschil in de nummers uit beide albums wat toch logisch is na meer dan 20 jaar

echter heb ik de cure met dit album "the cure" toch een betere score gegeven 2,5 naar 3,5

the promise en labyrinth maar ook the end of the world zijn goed te noemen

typisch the cure dus

Heb persoonlijk vreselijk last van een "noch vlees, noch vis" gevoel, telkens ik deze CD beluister...

Ten eerste ben ik niet bepaald te vinden voor de oerkale Ross-Robinsoniaanse ( applausje voor mezelf voor dat schitterende neologisme ) productie, die mijns inziens niet bijster goed bij The Cure past ( sorry, maar die enkele gefilterde mono delay op RS' stem die in elk nummer weer terugkomt werkt soms echt op m'n zenuwen, en dat voor iemand die in z'n muzikale omgeving gekend staat als een reverb- en delay-abuser ). Ik krijg het een beetje op m'n heupen van dat ultra agressieve gepan ( gedistorte gitaar uiterst links, akoestische uiterst rechts, en de balans... tja... die is er niet, dus hangen we maar wat met onze kop naar links te buigen ), zéér kale en agressieve klank, en vooral een gigantische leegte wat lage frequenties betreft. Simon's baswerk is toch wel één van de kenmerken van The Cure, en die komt hier absoluut niet tot zijn recht. En ongetwijfeld ga ik hier naar m'n kop geslingerd krijgen dat ik overdreven lig te vitten, maar sorry, dit is weer zo'n typische CD die gemasterd is om zo luid mogelijk te klinken, wat het geheel alles behalve ten goede komt. Af en toe is de klank zodanig hard gepushed, dat je gekraak hoort, en RS' stem begint te distorten. Schandalig, naar mijn bescheiden mening. Toegegeven dat het nog niet zo erg is als op Depeche Mode's "Playing The Angel", maar we komen in de buurt. Enfin, conclusie: ik houd niet van de klank van deze CD. Bloodflowers klonk een pak beter.

En dan de nummers... Mja... Zoals ik al zei: noch vlees, noch vis. Het begint me daar niet slecht met die Lost en Labyrinth. Eerder aan de repetitieve kant, maar het werkt wel voor mij, en geeft het gevoel dat het betere werk nog moet komen, maar dat ze hun functie als warmmakertjes wel goed vervullen. Dan komt Before Three, wat ik persoonlijk een zeer genietbaar Cure-pop lied vind. T.E.O.T.W. vind ik eigenlijk maar wat aan de magere kant voor The Cure, te gemakkelijk... Anniversary, Us Or Them en Alt.end vind ik alle drie zéér geslaagde nummers, allen met hun eigen karakter, maar toch alle 3 volop The Cure. Het sterkste deel van die album... En dan... Sorry maar... het volgende triootje, I.D.K.W.G.O. + Taking Off + Never, wat moet me dat voorstellen? In die eerste zit RS altijd maar datzelfde zinnetje terug te herhalen, er gebeurt amper iets in de muziek, en het klinkt vreselijk geforceerd en ongemeend, die 2de vind ik maar behoorlijk plat ( en de B-kant van de single is pakken beter dan de A-kant ), en die laatste... die is gewoon slecht. Het refrein kan er nog door met dat lekkere stijgente melodietje, maar over het algemeen is dat nummer nu niet bepaald sterk te noemen. The Promise vind ik een nummer dat klinkt alsof ze zichzelf geforceerd hebben om het toch maar over die 10 minuten streep te trekken, wat ik spijtig vind, want hadden ze dit wat korter gemaakt zou het ongetwijfeld beter overkomen. Live was dit anders wel een knaller! En dat laatste nummer, da's dan weer topklasse, en een mooie afsluiter....

Jaaa... deze CD stelt me niet teleur, maar kan me ook niet helemaal overtuigen. Dat het nieuwe platencontract met Geffen er voor iets tussenzit, daar ben ik zeker van ( dat dit op verschillende vlakken invloed heeft gehad op het finale product bedoel ik dan ). Ik heb de indruk dat alle opties nog open staan voor de nieuwe van The Cure, maar deze nieuwe moet duidelijk gaan stellen of The Cure nog volop in actie en in topform is, of ofdat het er stiekem eigenlijk wat mee gedaan is, en de volgende platen eerder contractuele verplichting zijn, eerder dan echt oprecht Cure werk... Als grooooot Cure-fan doet het me pijn aan het hart het zo te moeten zeggen, maar ik vrees dat dit wel de waarheid is.

3,5*.

Het platencontract met Geffen zal er zeker iets mee te maken hebben. Op de homesite van de cure beklaagd Robert Smith zich toch wel enigzins over platenmaatschappijen in het algemeen en Geffen in het bijzonder. Smith wil de nieuwe cd als dubbelaar uitbrengen (tegen normale prijs) maar vreest dat Geffen daar niets in ziet. We wachten maar af tot oktober.
Dit album vind ik trouwens toch wel met stip het allerslechtste Curalbum, ondanks een paar goede nummers. Maar het heeft geen enkele sfeer, terwijl de Cure het daar juist van moet hebben.

tja dan snap jij niks van The Cure!!!!! ik begrijp echt niet dat hier in dit kikkerland NIEMAND dit album kan waarderen? maar het zal wel aan mij liggen? probeer zelf eens een album te maken van een dergelijk nivo,alvorens je gal erover te spugen!! Ik vind dit een typisch Cure album,

Ik word hier "gedistort" van. Ik vind deze The Cure ook goed!
Dat kan natuurlijk wel aan mijn geluidsinstallatie liggen, want ik heb slechts links een "aan" en "uit" knop. En rechts een knop voor "hard" en "zacht"!

dat ligt gewoon aan je goeie smaak Alicia!!

dit is achteraf toch wel een goed album

4 sterren deze

Jean Maurice, wat ben jij kinderachtig voor je leeftijd ' '

Had je nog iets over deze plaat, of is dat alles wat je kwam melden?

het album begint zo goed, met lost, een liedje dat heel hard aankomt, de invloed van ross robinson is meteen hoorbaar want nooit klonk the cure zo heavy.
voor mij is het het hoogtepunt van deze gelijknamige cure-plaat.

de rest is jammer genoeg een stuk minder.
before three, the end of the world ,taking off en going nowhere zijn typische cure-songs, en ze zijn leuk om af en toe te luisteren maar ze kunnen niet tippen aan het eerdere cure-werk.

labyrinth en us or them zijn ook vrij hard voor cure begrippen maar duren net als the promise veels te lang.
ik zeg dat bij the cure, een band die bekend staat om lang uitgesponnen nummers.
maar deze zijn niet spannend genoeg om zo lang te duren, het herrinert je alleen aan de tijdloze pracht van disintegration.

dit geldt ook voor de andere nummers, de teksten zijn verder oke, maar anniversary en never hebben geen leuke hook en geen sfeer. het herkenbare gitaargeluid is ook ver te zoeken.
alleen in going nowhere komen die vertrouwde chorus-reverb-delay klanken nog eventjes terug.

behalve de paar middelmatige songs is het grootste punt van kritiek , en het is al eens gezegd, het ontbreken van sfeer.
dit voelt niet aan als een album maar meer als een verzameling nieuwe cure-liedjes.

en ik vrees dat the cure deze lijn zal voortzetten op het aankomende album(robert smith had al verteld dat het een kiss me3x achtige plaat zal worden),en dat er nooit een album zal komen die je volledig inzuigt net als disintegration.

ik hoop wel dat ik het mis heb of dat het volgende eclectische album tenminste alleen maar top-nummers bevat.

een matige 3* voor ''the cure'' helaas.

Matig plaatje van een band die zich tot zeker de 100 invloedrijkste ever mogen rekenen. Gewoon stoppen, en dan een mooie plek in de muziekgeschiedenis. Ik zal nog vaak naar hun mooiste momenten terugluisteren en denken, en dan mag het boek dicht!
Doorgaan heeft geen zin, als nostalgie de enige drijfveer is begint de ooit zo bijzondere Robert wel heel erg op Mick te lijken en dat wil ik niet!

Als ze zouden stoppen wordt het concert van volgend jaar door mijn neus geboord, heb ik geen zin in Live nog steeds een erg goede band namelijk! Ik vrees ook het ergste voor nieuw materiaal, maar zolang dat redelijk low profile wordt uitgebracht (deze plaat kreeg ook niet zoveel aandacht) vind ik dat nog altijd dragelijker dan die bombarie en poeha rondom The Stones of U2, die platen uitbrengen die nog een stuk bedenkelijker zijn dan deze laatste van The Cure..

Waar het om U2 gaat ben ik het niet met je eens, wel waar het om The Stones gaat. Hoewel ik denk dat ook U2 ooit moet eindigen. En ook ik ben er volgend jaar, want zijn blijven live goed, maar te lang doorgaan kan op een gegeven moment een trieste aangelegenheid worden, en dat gun ik ze niet, ze verdienen alle eer. Afscheid zal moeilijk zijn, ook voor mij, maar dat is beter dan nog jaren dementeren.

Tja, nu ik hem soms terug luister, is het inderdaad een beetje aan de zwakke kant. Aan het nummer (I Don't Know What's Going) On heb ik trouwens wel bepaalde herinneringen...

Ik vind dat er een aantal geweldige nummers opstaan, zoals taking off, end of the world, alt. end, never en lost. Verder is het misschien wat slappe hap, maar dat hoeft nog niet te zeggen dat het nieuwe album niks wordt:)

Als de rest slappe hap is geef je potverdikke toch geen 5* ???

The Promise is toch een HEEL goed Cure liedje hoor! Als je dit album vaker luistert dan stijgt het toch echt uit boven de platen die The Cure in de jaren negentig heeft gemaakt. Ik vind het op sommige punten zelfs beter dan Bloodflowers! En wat dacht je van Us or Them? Hier schreeuwt Robert letterlijk de idiotie van deze tijd van zich af!!

Eén van de betere Cure albums.Vooral Labyrinth,The end of the world en Us or them.Ik kijk nu al uit naar het volgende album en het concert.

al andere cure-albums gehoord?

Voor mensen uit de meer metalhoek (of steviger muziek) kan ik me voorstellen dat deze plaat best in de smaak valt DonDijk Het is tenslotte door een nu-metal producer gemaakt (die van Limp Bizkit) en dat hoor aan de klank zeker af..

Bij tijd en wijlen lekker giftig. Eindelijk, zou ik durven stellen.

Voor de rest een beetje onevenwichtig misschien....maar ik ben alvast blij met deze laatste telg uit het Cure-geslacht...

3.5

@ DonDijk, alles gehoord en kaartjes voor de show!

Vandaag nog eens beluisterd en ik vind hem lang niet zo slecht. Er zitten songs tussen die van het beste zijn van wat ze de laatste jaren gemaakt hebben. Beter dan Bloodflowers om eerlijk te zijn.

Helemaal mee eens!

Ben dit album weer eens aan het beluisteren. En ik denk dat dit album voor mij steeds beter wordt naarmate ik het vaker draai, net als destijds bij Pornography. Robert Smith is hier zo lekker boos! Het zware gitaargeluid is ook wel lekker. Schitterende come-back van het naar mijn gevoel toch authentieke oude The Cure geluid!

Robert boos is Robert op z'n best!

Geef mij maar depressieve Robert, als op The Figurhead, Last Dance en The Same Deep Water As You... Niet dat Boze Robert slecht is, maar Depri Robert is gewoon nòg beter!

mee eens