Spock's Beard - V (2000)

The Great Nothing is een belachelijk (te) lang nummer, wel met enkele sterke passages. Mijn luisterervaring:
Pas na ruim 3 minuten wordt het interessant, bij het piano stukje voor het eerste couplet.
Na 6 minuten komt het volgende fragment (akoestische gitaar en dubbele stem) uit de lucht vallen. Beetje saai. Als het orgel invalt en de rest ook wordt het weer leuk. Beetje gefreak, maar wel boeiend.
Gelukkig wordt het nummer nu wat evenwichtiger en is de overgang naar het rustiger stuk veel beter.
We zijn 12 minuten ver, als er weer een typisch Spock's Beard arrangement volgt. Het mooiste stuk van het nummer: 'The Boy has got potential but never had commercial succes.'
Maar 2 minuten later volgt weer zo'n vreemde wending, die ik niet begrijp. Een totaal ander nummer lijkt begonnen, met een eigen opbouw. In die opbouw zit wel weer een mooie gitaar solo in een ander ritme, waarna het 'the boy has got potential' stukje weer kort volgt. Nu lijkt het nummer afgelopen, maar we moeten nog bijna 8 minuten.
Eerdere instrumentale stukjes (akoestische gitaar en het 'freak' ritme) worden weer herhaald, dus we zitten nog steeds in hetzelfde nummer. Enkele (keyboard) solo's volgen en opeens weer een couplet. 'one note timeless came out of nowhere', maar dan veel bombastischer (cymbals op alle tellen van de maat) en gevolgd door een mooie outro achtige gitaarriff. Gaan de heren dan eindelijk afronden na 25 minuten?
Het lijkt erop, maar de laatste 2 minuten worden nog opgevuld met 'sfeervolle' piano klanken en synthgeluiden. 27 minuten pffff, waarom zo lang?? Jammer, want er zit zeker 15 minuten prachtige muziek tussen.

Net als de meeste mensen hier vind ik de opener meteen het hoogtepunt van de plaat, met z'n sterke afwisselende gebruik van akoestische gitaar, elektrische piano, blazers, Hammond en dansende bas, hoewel het geheel enigszins omlaag wordt gehaald door het flauwe refrein, de matige koortjes en de krachteloze zang. Dat laatste blijft eigenlijk de hele plaat zo; op Sola scripture, het enige andere album dat ik van Neal Morse ken, vond ik zijn zang ook al niet best, en hier is het niet anders. In rustiger passages klinkt hij een beetje als Scott Weiland en dan is zijn rafel goed op z'n plaats, maar op bijvoorbeeld het refrein van het toch al niet zo spannende tweede nummer vind ik zijn stem echt tekortschieten. (Bizarre tekst ook : "She's a shifted paradigm... If she's the wind then I'm a fan / Blowing through and changing who I am...") Thoughts (part II) is daarna een tweede hoogtepunt met z'n lekkere gitaarpatronen en rare breaks, hoewel het dan gevolgd wordt door twee nietzeggende nummers die echt te licht zijn voor een album als dit. De afsluiter is ontegenzeggelijk ambitieus, maar bevat naast diverse sterke passages ook stukken waarbij het nummer me even helemaal kwijt is – het is wat veel van het goede met veel variatie maar te weinig samenhang.
        Ik eindig een beetje in tweestrijd : de prog-elementen zijn geweldig, de arrangementen lekker afwisselend en de muzikanten uitstekend, maar de matige zang, die drie rare ballades en de inkakmomenten op The great nothing verhinderen mij toch hier een echt hoge waardering voor te geven. Kennelijk word ik hier te weinig door meegesleept om over mijn bezwaren heen te stappen.

Misschien is het mijn blijdschap omdat ik dit album eindelijk op vinyl heb gevonden en daarmee mijn vinylcollectie van Spock's Beard/Neal Morse compleet heb, maar het opnieuw luisteren van dit album stelt me toch wat milder dan 7 jaar geleden.

All On A Sunday zal nooit mijn favoriet worden en ook Goodbye To Yesterday gooit geen hoge ogen, maar de overige nummers varieren in niveau toch wel van prima tot sterk. Opener At The End Of The Day is een van de beste nummers van SB. The Great Nothing kent fantastische stukken, maar daar staat tegenover dat het door de abrupte overgangen (III - Comu Up Breathing) soms ook een gekunseld plakwerk lijkt. De apotheose van het nummer is wel grandioos!

Al met al een halfje erbij.

Aardige symfo plaat van the Beard, maar niet echt heel goed. Zoals bijna op al hun platen staan er een paar prima songs op, maar ook wat oninteressante tracks. Het openingsnummer is het beste.