Bonnie "Prince" Billy - Lie Down in the Light (2008)

Mijne heeft trouwens maar 12 tracks?

Die van mij ook. titels komen ook niet helemaal overeen. maar in het boekje ook niet geheel duidelijk.Track 2: "You Remind Me Of" en track 3: Something (The Glory Goes) moet worden samengevoegd volgens mij.

EDIT: ondertussen een correctie doorgestuurd.

Klopt als een bus, zo staat het op de schijf zélf gedrukt

Zo onverwacht als ik deze cd op het net tegenkwam, zo onverwacht was het dat deze nog niet toegevoegd was (hij was immers al bijna uit!), nog onverwachter zijn de kritieken die ik lees van de twee stemmers en ook zo onverwacht vonden de heren van de platenzaak deze release toen ik hem afrekende.
Of ik het wat vond vroegen ze me gelijk (ze hadden hem zelf nog niet opgezet). Ach, jongens ik ben er net binnen 1 minuut doorheen gezapt en dat had ik niet hoeven doen. Dit lijkt me wederom wel weer wat, dus haal het maar uit de speler want ik koop het gewoon. En verdomd: wat een heerlijke cd is dit toch geworden.
Heerlijk om het thuis in de cd-speler te stoppen en lekker door de boxen te laten schallen. Want ja, daar leent Bonnie zich ook wel voor moet ik zeggen.
Al bij nummer 1 valt de 'luchtigheid' me op. En ik moet zeggen dat ik een vrolijke grijns op mijn gezicht blijf houden, de hele cd lang.
Of dat nu de bedoeling was kan me niet schelen. In elk geval geniet ik vooral van de schitterende instrumentatie. Subtiel, verwarmend en vooral schitterend aan alle kanten.
Potverdikkeme wat een aangename verrassing is dit zeg! Blijkbaar kan er onaangekondigd een hoop moois uit de hemel komen vallen en daar mogen wij stervelingen wel dankbaar voor zijn.

Ook daar zaten nog wat kleine foutjes in ontdekte ik zojuist: m.b.v het tekstboekje en de import op iTunes kwam ik een heel eind.
Voor diegenen die de onduidelijkheid niet volgen: op de achterkant van de cd staat alleen maar Twelve Songs.
De tijden er ook bij gezet en als het goed is klopt het nu helemaal.
Het grote genieten kan verder gaan

Zag 'm vanmiddag liggen op cd en kon me niet inhouden. Die lp koop ik dan een andere keer wel. Inmiddels onderga ik de eerste luisterbeurt en klinkt allemaal weer erg mooi. Helaas niet helemaal zoals ik had gehoopt op basis van de demo, maar deze gaat soms zelfs al meer richting die Greatest Hits plaat, zit een beetje tussen die en Ease Down the Road in lijkt het wel. Gaat veel draai uren maken de komende dagen.

Pas geleden I See a Darkness in mijn top 10 gezet, valt het enigzins daarmee te vergelijken? Ken verder eigenlijk vrij weinig werk van Bonnie zelf. Maar bijzonder vind ik het wel. Er zijn maar weinig artiesten van zijn kaliber.

En die hoes is echt

Ik ben er na 3 luisterbeurten nog lang niet uit. Lie Down In The Light is een logisch vervolg op de Ask Forgiveness EP, en zoals Bubbachups reeds opmerkte, gaat het soms richting de Greatest Palace Music cd op. Maar dat is niet vreemd met een schijnbaar bekende Nashville producer achter de knoppen.

Ik heb een aantal mooie nummers gehoord (Where Is The Puzzle, Willow Trees Bend), maar ook wat zwakkere coupletten en de algehele tendens is me toch nét iets te oppervlakkig. Daarvoor mis ik échte uitschieters. Ik heb op bijna elke WIll Oldham plaat wel één (en soms 2) nummers die er met kop en schouders boven uit steken. het titelnummer van i See A Darkness, The Brute Choir van Viva Last Blues, of Strange Form of Life van The Letting Go bijvoorbeeld. Zo'n nummer, welke de hele naar een hoger niveau tilt, ontbreekt vooralsnog. En sowieso ben ik meer van de zieke humor, de melancholische klanken en de valse uitbarstingen van meneer Oldham. En daarin is Lie Down in The Light toch wel een beetje 'mat' en 'light'.

Score komt later wel, ik denk dat de zon weer moet gaan schijnen, en ik weer eens verliefd wil worden, net zoals ten tijde van het ontdekken van The Letting Go. Dat lanceerde die cd naar 5*. Nee, de nieuwe is gewoon leuk.

vanmorgen wakker geworden, richting de Plato gegaan, deze plaat tegen het lijf gelopen, meegenomen en niks anders meer gedaan als deze continu draaien ! Prachtige plaat. Ik moet zeggen dat The Letting Go me helaas een beetje ontgaan is, maar het is heerlijk dat er weer een nieuwe BPB plaat is om van te houden

Met The Letting Go is nou net de beste van ome Will je ontgaan Ik ben verder vrij (blij) verrast te zien dat er weer een nieuwe van 'm uit is, benieuwd in welke stijl Bonnie met dit verder is gegaan...

Oneens!

Kan moeilijk een favoriet van deze man noemen, maar The Letting Go zal niet bovenaan eindigen

Op deze plaat vind ik vooral So Everyone en Keep Eye On Other's Gain erg tof. Verder weet ik het nog niet zo.

Ai steeds meer mensen hebben 'm, enthousiaste verhalen en ik moet nog een weekend zonder de nieuwe Bonnie Prins...

Is besteld, maar nog niet binnen, balen

En ik ben blij dat ik hem gisteren niet gewoon blind heb gekocht.

Eerste luisterbeurt krijg ik bij veel nummers toch een naar gevoel.
Het klopt niet, veel te vrolijk, veel te vol, voor een Will Oldham plaat gewoon pure bombast bij vlagen (vergeleken dus met zijn andere werk). Nee hier kan ik niet veel mee.

Ga het nog wel een paar keer proberen, maar verwacht niet veel verandering in mijn gevoelens.

Ook ik ben na een paar luisterbeurten nog niet overtuigd. Er werd hierboven gerefereerd aan het meesterwerkje 'Ease Down The Road', maar het geluid van die plaat hoor ik nog niet echt terug. Het is inderdaad een stuk vrolijker; dat stuit me toch wel tegen het borst. Ik wil de treurwilg Bonnie horen! Enfin, dit weekend laat ik de plaat nog even goed op me inwerken...

Zou Bonnie van bil geweest zijn?

xD

Vind 'm toch beduidend minder dan The Letting Go. Hij begint wel sterk maar weet de aandacht echt niet vast te houden. Beter downloaden 15x luisteren, verwijderen en niet meer over lullen en op naar de volgende leuke band(bijvoorbeeld de nieuwe Hobotalk!!!(waarom staat deze band trouwens niet op deze site??? Homesick for nowhere- aller beste plaat van 2007))

Voeg maar toe

moet haast wel, en met het licht aan begrijp ik

Dat moet ie maar niet meer doen dan...

Dit vind ik nou behoorlijk a-sociaal gedrag. Wel downloaden en 15x luisteren, geen royalties naar de artiest. En dat dan nog promoten ook! Zeker bij dit soort artiesten die relatief weinig verkopen en op redelijk onafhankelijke labels zitten vind ik dit schrijnend.

Verder lees ik vrij veel negatieve reacties op het feit dat Will Oldham wat vrolijker klinkt. Ten eerste vind ik dat zelf wel meevallen, alhoewel ik zelf goedgehumeurd raak van zijn zangkunsten op deze plaat. Ten tweede lijkt het er soms op dat vanwege het feit dat hij niet diep in de put zit en daar over zingt deze plaat snel wordt afgeschreven. Zonde hoor!! Tot nu toe heb ik deze plaat voor de korte tijd dat ik hem heb vaak gehoord (8-9 keer) en iedere keer ontdek ik weer nieuwe dingen! Neem nou bijvoorbeeld die prachtige sfeer die opeens opduikt in nummer 4 wanneer die clarinet zich er mee gaat bemoeien. Wat een vondst in al zijn eenvoud!

Het zit je diep heh?

Maar serieus, ik heb hem ook gedownload voordat ik hem gewoon blind ging kopen. Dit omdat ik had gelezen dat het "anders" zou zijn dan de vorige platen. En achteraf ben ik heel erg blij, want die 16 euro die hij kost bij mijn favo winkel kan ik nu aan een andere artiest besteden die het in mijn geval met zijn of haar nieuwe album wel verdiend.

En fijn dat jij kunt genieten van de voor Will Oldham standaard vrolijke liederen, maar mij kan het gewoon niet bekoren. Daarnaast vind ik de nummers, naast het vrolijke karakter, gewoon niet pakken. Er mist iets en tegelijk vind ik de muziek te vol (dus het zal wel de stilte zijn die ik mis).

Ik vind ook niet dat Oldham hier vrolijker of wat dan ook klinkt dan veel dingen van zijn eerdere werk. Het behoort wel tot zijn best geproduceerde platen, misschien dat men dat verward met vrolijk, in de stijl van zijn Greatest Hits album, maar dan wel een tikkeltje soberder. Zelf had ik eerlijk gezegd gehoopt dat deze plaat juist wat méér zou afwijken van zijn vorige werk, daarom was ik ook zo enthousiast na het horen van die demo, maar na drie luisterbeurten vind ik het wel weer een erg mooie Oldham geworden.

Zijn reactie vond ik wel terecht hoor, downloaden om te proberen is opzich prima, je had 'm ook in de winkel kunnen luisteren om tot dezelfde conclusie te komen, maar wat die andere gast zegt te doen is wel even van heel andere orde. Alleen maar nemen en niet geven, dan ben je geen echte muziekliefhebber in mijn ogen.

Ik heb deze plaat gedownload en zal hem straks eens aanzetten. Al vind ik hem geweldig, ik zal hem in de nabije toekomst niet kopen. Primaire levensbehoeften gaan voor. Geldgebrek maakt iemand nog niet geen muziekliefhebber... Is iemand die alles koopt dat ie maar tegenkomt, maar er niet naar luistert dan wel een echt muziekliefhebber in jouw ogen?

Het is gelukkig wel iets genuanceerder dan dat. Je zegt het zelf, je koopt 'm niet vanwege geldgebrek, dat heeft niets met wel of geen muziekliefhebber zijn te maken natuurlijk. Het ging mij met name om zijn houding en de argumentatie die hij gebruikt om 'm niet te kopen.

Mijn 1ste kennismaking met deze artiest en ik ben wel overtuigd. Blijkbaar een beetje tegenvallend voor sommigen maar op mij maakt het een goede indruk.
De plaat klinkt eerst en vooral charmant, de instrumenten komen oprecht over omdat er weinig effecten of ander producerswerk is bijgekomen en dit zorgt voor een sfeer die me wel bevalt. Het gitaarspel lijkt ook wel perfect bij de stem te passen, mooie kampvuurachtige melodieen met daarbij een eerlijke (en breekbare stem). Na de 1ste luisterbeurten beginnen ook de kleine dingetjes op te gaan vallen zoals het vrolijk pianospel in Easy Does It of het prachtige blazerswerk in For Every Field There's a Mole. Het is door dat soort inventieve ideetjes dat het album iets speciaals krijgt.
Of zijn vorig werk nu beter zou zijn, kan me niet echt schelen want ik vind dit een echt aangenaam en sfeervol plaatje waar ik nog heel wat luisterplezier zal beleven. 4* en we zien wel of het er nog meer worden.

Volgens mij heeft niemand gezegd dat een echte muziekliefhebber per definitie veel koopt en niet luistert. Een echte muziekliefhebber geniet van de muziek, of dat nou veel of weinig is. En een echte muziekliefhebber zorgt er voor dat hij in de toekomst ook nog van muziek kan genieten door degene die hij waardeert ook enigszins te steunen door een cd te kopen in plaats van alleen maar gratis te downloaden.

Ik zet de plaat nog een keer op! Wat is 'For Every Field There's a Mole' toch een wonderschoon nummer!

Hee Bart, idd. Werkelijk fabelachtig. Mooiste nummer van deze plaat vind ik.