Bonnie "Prince" Billy - Lie Down in the Light (2008)

Bubba, tuurlijk had ik hem in de winkel kunnen beluisteren, maar denk dat het in dit geval niet zoveel uitmaakt of ik hem ff download of in de winkel beluister.

Verder zie ik geen probleem in wat muziekobsessie zegt.
Hij zegt ik heb hem 15x geluisterd en weer weggedaan en ga op naar de volgende want ik vind hem niets. En daarmee geeft hij dat hij hem niet tof vind en hem dus niet koopt. Hij zegt helemaal niet dat ie niets koopt.
Ik zie het foute er niet van in, want hij zegt niets verkeerds.

En als mensen over royalties beginnen te lullen als het gaat over het kopen van platen en cd's dat mag, maar dat wil niet zeggen dat als ik van een artiest 5 albums leuk vind en ik de 6e niet leuk vind dat ik hem dan toch maar moet kopen om die artiest toch te steunen. Dat slaat nl. helemaal nergens op. Goh, laat ik die artiest eens steunen, ook al vind ik het een kut album...
Nee, steek dan het geld in een andere artiest die wel een leuk album heeft gemaakt.
Wat een onzin zeg.


Edit: toevoeging over het luisteren in de winkel. Ze zouden hem nog opzetten in de winkel, maar omdat ik er al 2 uur was had ik het wel gehad en ging ik weer eens verder op pad.

Uhm, je leest het precies zoals ik het dus niet bedoeld had, misschien had ik beter het woordje "immers" in de zin "je had 'm ook in de winkel kunnen luisteren" kunnen gebruiken.

Je hebt wel gelijk in het deel dat ik hem ook in de winkel had kunnen luisteren, maar dat neemt niet weg dat muziekobsessie nergens zegt dat hij nooit iets koopt. En das het enige punt dat ik hier over heb.
En ik hoop natuurlijk dat hij wel koopt, want je moet de artiesten die je leuk vindt wel zeker steunen.

Mijn punt was eigenlijk: wat maakt het uit of je "Lie Down in the Light" nou op internet luistert om te proberen of in de winkel? Ik zie het verschil niet en heb daar ook absoluut geen problemen mee, maar de opmerking van muziekobsessie vind ik zelf van een heel andere orde. Op die manier bedoelde ik deze post dus ook.

Maar goed, genoeg gezeik over downloaden, ik heb "Lie Down in the Light" maar weer eens opgezet en vind dat het eerste nummer een tikkeltje misleidend is. Die zet de toon voor een album dat er eigenlijk niet is, de rest is voor het overgrote deel een stuk minder opgewekt. "Missing One" is bijvoorbeeld wel een fantastisch nummer zeg!

I know that missing you
has just begun
there's years to come

Dus met die vrolijkheid valt het ook wel mee.

Maar over het algemeen vind je inderdaad wel meer een positieve levensopvatting terug in zijn teksten, een soort dankbaarheid, met name richting familie en vrienden, wat hij naar mijn mening juist heel mooi en oprecht weet te verwoorden.

In "What's Missing Is":
What's rhythm is
plenty of things missing
steps taken, lips kissing
new harmony on an awesome cale
meat against meat
under sail



Maar seks was juist natuurlijk één van de dingen die zijn eerdere albums zo'n eigenzinnige draai gaven (voorbeelden te over zoals het heerlijk typische Oldham "and i lick you dry until you're laughing / my finger is in your behind" in "Rich Wife Full of Hapiness"), dus wat dat betreft niks nieuws onder de zon, al omschrijft hij het nu iets netter.

Tuurlijk koop ik ook cd's. Heb er waarschijnlijk meer dan jullie allemaal bijmekaar. En daarnaast ben ik zelf ook muzikant met 2 redelijk goed verkopende platen. Dus heb ik wel recht van spreken. Alleen vind ik dat juist nu de verkeerde cd's te veel gepromoot worden. Terwijl artiesten als Sophie Zelmani, Hobotalk, Stephen Fretwell, Lars Halapi, Hawklsey workman etc. Degene zijn die het geld echt kunnen gebruiken en verdienen met veel betere platen dan deze Bonnie prince van billy!! Echter mojo en oor lullen hier niet over.

Dat positieve/ hoopvolle heeft hij naar mijn mening in alle albums wel verwerkt, dat is ook wat ik er zo goed aan vind. Ik denk niet dat ik dat storend ga vinden aan dit album.

Gewaagde opmerking in een topic waar zowel Bubba als ik aan het posten zijn, heel erg gewaagd (let wel wat ik hier in de collectie heb staan is verre van alles...iemand nog zin om wat albums toe te voegen )

Maar uhh, show me the money

als jullie me nodig hebben, geef een seintje.

Ja, nu heb je onze interesse gewekt.

http://www.musicmeter.nl/forum/2/1028/

Laat de obsessie geen frustratie worden. Ik stel voor dat we het weer over dit album gaan hebben.

Gelezen in een recensie van The Independent:

'Lie Down in the Light' marks the arrival of BPB's "nothing left to prove" phase: it's a 'New Morning' rather than a 'Blood on the Tracks'.

Ik heb 'm overigens nog steeds niet binnen, ben zeer benieuwd.

Er zijn ook muziekliefhebbers met hele andere prioriteiten. Daar staat een Bonnie zeker niet bij.
Mijn collectie is de meest kleurrijke.

Prima plaat als je het mij vraagd. En wel een groeier. Al heb ik méér dan genoeg kritiek om een pagina te vullen (maar dat zal ik wel laten). Neem nu de lyrics van het openingsnummer. Vertaal ze naar het Nederlands en laat een levenslieds-zanger het zingen, en half musicmeter zal vallen over het quasi-filosofische 'leven doe je met je beste vrienden en famillie' thema.

Ook zwakt de plaat halverwege wat af, en mis ik de pit. maar die 3,5* is toch dik verdient.

'You Want That Picture' is de moderne 'Paradise by the Dashboard Light'

Dát wil ik niet horen.



Op zich wel waar. Het is allemaal niet zo verfijnd als eerder werk, ik heb het idee dat het heel ontspannen in elkaar gezet is en dat geeft een goed album, maar niet zijn beste.

Dat heeft ons allervlijtigste Will weer mooi in elkaar gestoken. Een aantal dingen zijn in de tussentijd wel duidelijk geworden:

1) Hij heeft eindelijk een artiestennaam gevonden waarmee hij zich goed voelt. Om eerlijk te zijn had ik daar toch nog aan getwijfeld.

2) Hij zingt steeds beter. Het heeft me even gekost om zijn stem te herkennen, zo zuiver zingt hij (bij momenten).

3) Vrolijker of niet, het klinkt weer fris. En in mijn oren toch ook weer wat vernieuwd, heerlijke nummers die mooi in elkaar steken en toch vaak met een kantje voorzien zijn.

Bij dit album van de Bonnie prins kost het me opvallend veel moeite om te blijven luisteren. (zeker vergeleken met de andere albums van hem, die me moeiteloos meetrokken in zijn bizarre wereld)

Ik heb deze plaat nu voor de helft goed beluisterd. Het eerste nummer Easy does it is één van zijn beste en ook de de nummers 2 en 4 zijn erg fijn. Meer moeite had ik met So Everyone, maar dat refrein sleept me inmiddels ongenadig mee.

Other's Gain en You want that Picture kosten beduidend meer moeite.

Aan de opgewektheid ligt het niet, deze is fris en oprecht. En de details in de begeleiding zijn heerlijk, die fiddle en clarinet en andere geluidjes die door de songs zwieren. Er is inderdaad duidelijk gelet op de zang en dat past mooi op de sfeer van het album. Over de zangeres ben ik, zo op het eerste gehoor, minder te spreken.

Ik heb de helft van het album nu gehoord en er zitten zeker mooie nummers tussen, maar ook een paar missers. Misschien hebben die wat meer tijd nodig. Wel is duidelijk dat Will Oldham (met welke naam dan ook) zich blijft vernieuwen.

Ik kan me natuurlijk vergissen maar op het eerste zicht zet deze CD nu niet bepaald de sterke punten van Will Oldham in de verf ('t klinkt me allemaal net iets te vol, te rijkelijk). En plus heb ik hem ook al gewoon sterkere songs weten te schrijven. Enfin, misschien ben ik te conservatief en sta ik dus gewoon te weinig open voor de lichtere toets die onmiskenbaar over deze plaat hangt, maar dit is nu niet direct de Bonnie 'Prince' Billy die ik wil horen.

http://www.pitchforkmedia.com/article/record_review/50884-lie-down-in-the-light

Pitchfork is sinds lange tijd weer eens enthousiast over een Oldham plaat. En dat raak ik ook steeds meer (niet naar aanleiding van PF hoor ). Ik durf zelfs het stapje naar 4* te zetten.

Volgens mij waren ze anders ook best enthousiast over de vorige twee reguliere Oldhams (The Letting Go en Superwolf) hoor, ook iets van een 8,5 ofzo toch? Alleen Master & Everyone kwam er destijds vreemd genoeg niet zo goed vanaf, terwijl ik die juist beter vind dan zijn latere werk. Maar goed, jij loopt dus achter Pitchfork aan...

grr

Daar staat me ook iets van bij. Waar het The Letting Go betreft wel terecht, Superwolf vond ik toch een tikje minder. Met Master & Everyone kan ik zelf trouwens ook weinig. Maar goed, met Pitchfork net zo goed.

Pitchfork positief, dan moet het wel bagger zijn toch








sorry kon het niet laten.
Maar ben eruit, album kan mij niet bekoren en krijgt een 3.

[weegditniettezwaar] Pitchfork haters [/weegditniettezwaar]

Saillant detail: Alle albums die in Sietse zijn top 10 staan die ook op Pitchfork gerecenseerd zijn (6 stuks) hebben minimaal een 8 of 9 gekregen.

tenminste iemand die op let

hahaha

(ik wist dit al vrij lang, heb het voor de lol ook wel eens na gekeken, laagste is een 8 voor Pan American)

Is Will Oldham oprecht vrolijk, of is het een poging om de beerput van ellende en absurdisme af te schermen? Dat waren mijn gedachten bij het horen van albumopener Easy Does It. Nu, precies twee weken later kan ik zeggen dat die vraag helemaal niet relevant is. Lie Down In The Light is over de gehele linie een stuk positiever dan inktzwarte platen als I See A Darkness en Arise, Therefore, maar tussen de vrolijke harmonieën van het openingsnummer en de religieuze lofzang van I’ll be Glad zitten weer genoeg stijlbreuken om me tevreden te stellen. Ik wil dan ook direct terugkomen op mijn eerste indruk, dat de spanning en sfeer veel te homogeen was.

De samenzang met de zangeres wiens naam me even ontschoten is (was het Ashley Webber?), bereikt hele mooie momenten. Vooral So Everyone is een parel, waarbij intens wordt gezongen over orale seks op publieke locaties (I kid you not). En de instrumentenkeuze (Bluegrass settings, de klarinet, het orgel) dragen bij aan de mooie, veelal breekbare maar toch positieve sfeer. En de refreinen zitten roestvast in mijn hoofd. Het is géén Viva Last Blues, geen I See A Darkness en ook geen The Letting Go, maar het is wél erg goed. Welverdiende 4*

Prima cd !! maar t voegt weinig toe aan zn oevre .

inmiddels ben ik erachter waar ik die bespottelijke hoes ook weer van kende ...

De opener vind ik niet te verteren en er staan wel meer nummers op die me (nog) niet kunnen bekoren. Nu heb ik altijd wel even nodig om een Oldham-album volledig te laten bezinken.

Track 2, 4, 6 bevallen me in ieder geval en het gaat op kant A dus nogal om en om. Kant B kwam bij de eerste paar luisterbeurten wat consistenter over.

De plaat heeft duidelijk nog wat tijd nodig bij mij (of andersom), maar voorlopig zet ik 'm op 3,5.