Pulp - Different Class (1995)

Ik zit op het moment meer in een This Is Hardcore-fase, maar over een tijdje kan het zijn dat ik deze plaat weer in m'n top-10 gooi. Toplijstjeswaardig is hij zeker, want hij kent weinig zwakke momenten. Maar dat geldt ook voor TIH en H&H. Heer Cocker is dan ook een van mijn allergrootste muziekhelden.

oh wat een fantastisch album!
in het begin vind ik hem wel "aardig" en ergens ook wat lawaaiig, maar naarmate ik hem meer luisterde vind ik hem echt een superalbum.
"I spy" vind ik echt een geniaal nummer, zit van alles in. En de tekst is ook leuk bedacht:
"...You should take me seriously because I have been sleeping with your wife the past 16 weeks, smoking your cigarettes, drinking your brandyyyy..."
"My favorite parks are car parks, grass is something you smoke, birds is somehting you shack..."

Hahaha fantastisch.....ik geef 4,5 ster (5 doe ik niet aan)

edit: echt jammer dat veel mensen hem niet in hun top 10 hebben staan, tis echt een klassieker (werd me ook verteld bij de platenzaak). Maar ja vind sowieso de top 250 hiero overdreven....wat the f*** doet dat album van radiohead op 1??? Ik heb er persoonlijk niets mee maar enfin, ander forum.
edit2: zag dat de teksten al eerder opgelepeld waren, excusez moi

Juistem harribo, dit is typisch zo'n top 250-album. Draag je steentje bij; gooi Keane eruit en zet deze op één . Maargoed, dit album dat staat voor een heel tijdperk, het tijdperk van de Common People. Halverwege de jaren '90 was de koude oorlog afgelopen en de heersende opinie was dat we aan het einde van de geschiedenis zaten, de democratie had gezegevied. Het hippietijperk was voorbij, iedereen leefde in deze superieure bestuursvorm en niemand hoefde meer te vechten voor zijn idealen. Het Groot-Brittannië van die tijd was er één van gelijkgestemden, ofwel: van grijze muizen.

Het über-Britse Pulp, met altijd dat vastgeklonken laagje kitsch op hun composities, wist de feeling van deze tijd in dit album subliem te omvatten. Op het eerste gehoor is dit album één groot feest, maar ergens onder de heerlijke melodieën en de breed uitgewaaierde synthesizers ligt een serieus statement. De maffe dansjes die de slungelige Jarvis Cocker in zijn live-uitvoeringen deed waren dan ook niet bedoeld als gimmick of als act, maar waren een wanhoopsschreeuw, een verwoede poging om te ontsnappen aan de massa.

Tot zover mijn poging de Common People te begrijpen.

Dit blijft toch 1 van allergrootste favorieten, ongelooflijk hoeveel ik hier naar kan luisteren zonder hem ook maar een beetje beu te raken. Misschien is het de donkere maar tegelijk ook poppy sfeer op dit album, soms ingetogen maar ook erg theatraal. Of het zijn die teksten die we hier geserveerd krijgen, die prachtige verhalen met altijd dat vleugje cynisme. Jarvis weet het ook altijd perfect te verwoorden lijkt me, alles lijkt erg poetisch over te komen.

I will take you from this sickness,
dinner parties and champagne, I'll hold your body and make it sing
again. come on - sing again, let's sing again

Of zijn er mensen die dit een fluttekst vinden? Maar het is meer dan de teksten, alles lijkt te kloppen. De eigenzinnige muziek die toch makkelijk in het oor ligt, het zelfvertrouwen waarmee jarvis cocker het podium betrad, de manier waarop hij de tekst influistert op een soms wat venijnige manier,...
Dit is echt zo'n album waar ik alles goed aan vind, dat steeds beter wordt en waarmee ik me haast verbonden voel. Oasis, blur en al die anderen zijn wel leuk maar naar geen enkel ervan grijp ik zoveel terug als different class. Op welke albums vind je ook betere dingen terug dan :

I wrote the song two hours before we met. I didn't know your name or
what you looked like yet. Oh I could have stayed at home and gone to
bed. I could have gone to see a film instead. You might have changed
your mind and seen your friends life could have been very different then
but something changed

Sorry voor alweer zo'n lang bericht maar mijn liefde voor dit album is dan ook zo groot....

Prachtig ironisch album. Zeker een van mijn favoriete Britpop albums/acts. Jarvis is een en al charisma. Feeling called love is mijn favoriet. Mooie plastische song

Dit album was ik ten onrechte vergeten en vorige week aangeschaft (dankzij MuMe) en meermaals beluisterd. En wat blijkt? Een fantastisch album waarmee Pulp op gelijke voet staat met Oasis en Blur, de Britse topbands in 1995.
Alle 12 songs, en niet alleen de reeds gekende nummers "Common People" en "Disco 2000" zijn ijzersterk : pakkende melodieën, prachtige ironische of cynische teksten die je na enkele luisterbeurten mee kan zingen, en de functionele zang van Jarvis Cocker en dito begeleiding met de nodige kitsch erbij, alles klopt als een bus. Een ondergewaardeerde klassieker in de Britpop.

Bij deze....snap nu pas hoe die top250 werkt:)

Disco 2000 en natuurlijk Common People, HEERLIJK!

Hmm ik zie dat ik hier nog geen bericht bij heb staan... Ik heb er nota bene al maanden geleden een 4½*-beoordeling aan gegeven! Hoe verzeil ik dan nu ineens weer bij dit album?
Nou, ik had hem in eerste instantie gewoon gedownload - tja, cd's kopen daar deed ik eigenlijk niet aan - maar ik kwam laatstelijk tot de constatering dat de gedachte dat ik op die manier over 20 jaar geen enkele tastbare cd in m'n kast heb staan waarbij ik met een zweem van nostalgie kan wegdromen op een kille winteravond of zwoele zomeravond of elk ander willekeurig moment van de dag. En die gedachte was onverteerbaar. Zo nam ik het radicale besluit dat ik vanaf nu mijn geld ging verbrassen aan muziekschijfjes in plaats van aan andere, nuttelozere dingen. Maar goed, genoeg over mijn download vs. koop-overwegingen...
Gisteren liep ik hier in het Zweedse Uppsala - waar ik tot januari op uitwisseling ben - de uiterst sympathieke en gezellige 'skivbörs' binnen. (Voor de niet-Zwedofielen: dat is de platenzaak.) Na een kort praatje met de eigenaar - duidelijk een echte liefhebber, want hij voorziet elk plaatje waar je hem naar vraagt van een smeuïge anekdote - liep ik weer eens naar het rek met de cd'tjes die hij 'nieuw' binnen had gekregen. Veel daarvan is tweedehandswerk, maar in zeer goede staat. Mijn oog viel op de overbekende zwarte hoes met de huwelijksfoto: Different Class van Pulp! Eén blik op het prijskaartje vertelde me genoeg: inpakken en wegwezen; voor omgerekend amper 5 euro laat je een klassieker als deze niet liggen.

Dit moment van pure toevalligheid heeft me eensklaps in een nieuwe Pulp-hoogconjunctuur doen belanden, want ik luister het album nu weer aan één stuk door! En wat zijn al die nummers toch nog altijd onverwoestbaar sterk zeg...
Ja, Cocker en z'n band hebben hier absoluut een meesterwerkje afgeleverd. Common People is voor mij toch wel het hoogtepunt, maar vooral Something Changed en Underwear mogen zich toch ook absolute topnummertjes noemen. Daarmee overigens niet gezegd dat de andere nummers zwak zijn, want ik kan eigenlijk géén zwak nummer op dit album aanwijzen.
Wellicht dat hij ooit nog eens in m'n Top-10 binnenkomt, hij hikt er in elk geval tegenaan!

Onverminderd - onvermeerderd ook - 4½*!

Absolute topplaat. Pulp maakte absoluut de beste britpop wat mij betreft, met 'I spy' als hoogtepunt van deze plaat.
Verder houd ik het bij een bloemlezing, geen nut om opnieuw te schrijven wat al door anderen goed is verwoord:

Is this the light of a new day dawning?
A future bright where you can walk in?
No! It's just another monday morning!
DO IT ALL OVER AGAIN!

Geweldig nummer is dat ook .

Heb deze plaat afgelopen zomer in Amerika op de kop kunnen tikken voor een niet al te astronomisch bedrag; vervolgens heeft hij werkelijk uren in de cd-speler van onze huur-auto gezeten, want wat is dit een goede plaat.

Op zoveel verschillende lagen is 'Different Class' een plaat die er echt tussenuit springt. Allereerst vallen de melodieen op die zo makkelijk in het gehoor liggen; enorm toegankelijk en de drang om mee te neurien is amper te onderdrukken. De instrumentatie wordt vervolmaakt met de stem van Jarvis Cocker, die semi-theatraal ons in planeet Pulp slingert. Uiteindelijk kom ik dan uit bij de teksten, wat mij betreft het punt waar deze plaat het meest in excelleert.

Die beschrijvingen van Jan Modaal die uitgaat in het weekend, vervolgens doordeweeks het liefst zich wil verschuilen in zijn kantoorbaan van 9 tot 5 en fantaseert over het buurmeisje aangezien de seks met zijn vrouw zo 'normaal' is. Voor mij is ''Different Class'' een pleidooi voor het leven; Ga eropuit, doe de dingen die je echt wilt doen. ''Wees verschillig!'' om het in VARA termen uit te drukken. Leve het leven

Ik ken dit album alleen tot en met nummer 12 en heb hem al sinds dat ie uitkwam. Het is zo mooi! Het is net een boek. Alles klopt. De muziek, de prachtige teksten, verhalen. Heerlijke melodieen. De hoes en het boekwerkje erbij. Prachtig! Ik draai het album al 13 jaar lang regelmatig en geniet er elke keer weer van. Het is er 1 uit de categorie "Begin tot eind top!"

Het is moeilijk aan te geven en misschien is het morgen anders maar op moment van schrijven vind ik "I Spy", "Sorted for E's & Wizz" en "Feeling Called Love" de uitschieters op dit meesterwerk.

Nu ik dit zit te tiepen en eraan denk snap ik eigenlijk ook niet dat ik er niet meteen een 5 op stemde. Dus why the hell not, een VIJF!

hoppa laat je gaan

En terecht overigens

Bij deze eindelijk een plek voor deze fenomenale plaat in mijn top 10 vrijgemaakt. Man, man, man.. wat is dit geniaal.

De teksten op dit album zijn echt ongelofelijk scherp. Die verborgen verlangens, die meewarige observaties, de situatieschetsen. Het is allemaal zo herkenbaar. Onze maatschappelijke conventies worden op ongelofelijk scherpzinnige wijze door Jarvis Cocker te kijk gezet; we vervlakken en stompen af voor onze behoeften en wensen.

Ik vind het lastig om hier een enorm pleidooi aan te wijden, aangezien de teksten eigenlijk al voor zichzelf spreken. Wanneer dit alles ook nog eens gecombineerd wordt met een overdadigheid aan heerlijke melodieen, mag er gerust gesproken worden van een wereldplaat. Eigenlijk zijn alle twaalf de nummers van nagenoeg eenzelfde kwaliteit; ik krijg het gevoel dat het ene nummer niet zonder het andere nummer kan, het is net als een puzzel die alleen gelegd kan worden wanneer alle puzzelstukjes aanwezig zijn.

Laat ik vooral de levenskracht die dit album uitstraalt voor mij niet vergeten te vermelden. Ik krijg regelmatig meer zin in het leven als ik Different Class opzet. Be yourself is all you got to do.

Op naar de beste 250 met deze top-CD .

Moeten er nog wel even wat top 10 noteringen bij. Hij heeft nu als ik snel tel 148 punten, de nummer 250 heeft er 195. Schande natuurlijk

aan mij ligt het niet

Welles! Hij moet minstens op drie

ow in dat geval ligt het wel aan mij

Misschien lag het aan de videoclipjes van Common people en Disco 2000 die zo bijzonder leuk waren dat ik deze plaat goed vond/vind.
Nu ik 'm na lange tijd nog eens hoor, heeft ie niets aan kracht ingeboet.
Frisse pop-muziek, heerlijke teksten.
Soms wil een mens toch niet meer?

Stiekem was Different Class toch de beste britpop plaat van de jaren '90. Maar alle aandacht ging naar het bekvechten van Oasis en Blur. Misschien had Jarvis Cocker ook moeten ruzieën met bijvoorbeeld Radiohead en continue op de covers van roddelmagazines moeten staan om alle aandacht voro zijn band op te eisen.

Tijd om één van die Oasis platen in je top 10 om te ruilen dus!

Volgens mij klopt hier niks van. Dit nummer gaat eerder over klasseverschillen.

klopt maar tussendoor ook over een onbereikbare liefde uit een andere klasse.

Ik hoor er geen liefdesliedje in hoor.

But she didn't understand, she just smiled and grabbed my hand!

Heel erg duidelijk.

Duidelijk geen liefdeslied

Volgens mij beweer ik ook niet dat het een liefdesliedje is

Zoals iedereen weet maakt Pulp nu eenmaal geen liedjes met teksten zoals "i love you, you're so beautiful. I love you just the way you are" e.d.