Pulp - Different Class (1995)

, altijd heel erg dubbelzinnig.

Wat is daar dubbelzinnig aan? Lijkt me heel duidelijk wat er bedoeld wordt.

Ben het verder met Vigil eens: Common People gaat over klasseverschillen, het liefdes-element staat hier in dienst van.

Ja idd, om de plaat niet te langdradig/ zwaar en dus wel aangenaam te maken voor te beluisteren.

Common People was niet zo lang geleden ook gebruikt in MIke Leigh`s laatste film, Happy-Go-Lucky ... (in de scene toen ze met z`n alle naar de disco/club uit gingen)


Happy-Go-Lucky (2008) - Soundtracks - imdb.com

Normaal vindt ik cocker's teksten best dubbelzinnig.

Dat bedoelt hij ook niet, het is ook dubbelzinnig het is enkel overduidelijk wat hij gewoon beduilt. Seksistisch dus

ja dat wel.

Twee luisterbeurten achter het oor. Ik vind de eerste 5 nummers best aardig, maar betrap mezelf erop dat ik dan iets anders op wil zetten en ik denk dat het door de stem komt. Nee, ik weet het zeker! Misschien moet ik eraan wennen.

Ik moet zeggen dat ik de tweede helft - inmiddels, na vele jaren - wel beter vind dan de eerste. Al heb ik I Spy en Live Bed Show aangekruist.

Same here, de tweede helft raakt me meer. Ik heb zelf 4, 7 en 8 aangekruist.

Ach beter is maar relatief bij dit soort kwaliteit muziek

Begin dit al wat meer te waarderen en er staan zeker een aantal pareltjes op. Maar 50 minuten naar die stem luisteren is me vaak net iets te lang.

Een van de beste albums ooit IMHO. De slimme teksten en ditto aflevering van Jarvis Cocker, de catchy hooks en riffs, de tijdloosheid van de sound, de melancholie in sommige nummers. Dit was britpop op z'n best van, in mijn ogen, de beste britpopband. Pulp is de band voor mensen die houden van witty lyrics. En hoewel his 'n hers zeker ook verdienstelijk is, is dit toch het hoogtepunt. Hopelijk komen ze ooit nog eens samen.

Ik kon me al niet indenken dat iemand die zich Oscar Wilde noemt dit niet kan waarderen. Ben je ook fan van The Smiths? - (The Smiths namelijk wel van jou!)

Inderdaad, ik zie wel de gelijkenissen tussen de heer Cocker en de heer Wilde, vooral het talent om hun omgeving en de maatschappij haarfijn te observeren en te analyseren en dat dan in slimme zinnen te gieten. Morrissey heeft inderdaad ook die lyrische sterkte, maar dan ietsje minder met die arrogante touch die Cocker wel heeft. En als je zelfs ziet dat Julias Casablancas van The Strokes zijn soloplaat baseert op de epigrammen van Oscar Wilde

leuk plaatje niks meer niks minder , goeie teksten , leuke deuntjes , de zang is veel minder !

fenomenaal nummer dat "Underwear"!!

Pulp heb ik al regelmatig voorbij zien komen in de stemmenlijsten en favorietenlijstjes van meerdere mensen op deze site waarvan ik de muzieksmaak erg waardeer. Voor mij was het dan ook logisch om dit album ook maar eens op te pakken. Na de eerste twee keer luisteren heb ik dit album echter in de hoek gezet en er eigenlijk nooit meer naar om gekeken. Het klonk allemaal net een beetje onaf, alsof men bezig was het album af te maken en de centjes ineens op waren. Het pakte me in elk geval niet.

Nu is dat, ook te zien aan mijn waardering hier, zeker wel anders. Wat zeg ik, je rolt hier van de ene instant classic in de andere. Mensen die Oasis goede britpop noemen zouden dit eens moeten luisteren, ook Blur en Suede kunnen hier in mijn ogen niet aan tippen. Ik heb zelden iemand gehoord die in zulke schijnbaar vrolijke liedjes zoveel ironie en maatschappijkritiek kon gieten. Dansbaar tot en met, en tekstueel ontzettend sterk.

Favorieten zijn moeilijk te noemen, de opbouw van I Spy vind ik heerlijk, de gekte van Monday Morning, de heerlijke tekst van Sorted for E's & Wizz die herman zes jaar geleden al aanhaalde. Het album duurt voor een pop-album misschien net wat lang, maar als ik met dat soort minpunten aan moet komen is wel duidelijk dat ik eigenlijk niet weet wat ik moet noemen. Zo'n beetje het perfecte pop-album..

Dit is bijzonder fijne britpop, ik vind dit beter dan Blur's Parklife en dat zegt op zich al wat.

Wat een lekker album blijft dit toch, ook na al die jaren.

F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.LO.V.E.

heb destijds wel eerst de reguliere cd gekocht, en later degene met de bonus cd, maar heb me nog niet gewaagd aan de special edition, ga ik maar eens snel doen!

Laatst weer eens gedraaid en ja een erg goed album.
Maar toch mis ik af en toe de spontaniteit die ik bij Blur (bijna) nooit mis.
Daarom zal dit geen 5* worden maar dat hoeft ook niet.
Luistert lekker weg en een stevige 4* voor dit poppareltje.

Na deze vaak tegengekomen te zijn heb ik hem nu dan toch gedraaid. Pulp.. de naam hield me eerst op afstand wat natuurlijk belachelijk is. Britpop, voor mij was/is dat Blur, Oasis en The Verve. Maar na dit geluisterd te hebben is dit voor mij toch wel de beste associatie met Britpop.

Hoewel ik bij Blur en Oasis albums meestal nummers skip, kan ik bij Pulp's Different Class gewoon aan een stuk door luisteren. De nummers zijn niet alleen gevarieerd maar ook gewoon top.

De rest van Pulp vind ik wat minder hoewel het vorige album ook de moeite waard is.

Even een lans breken voor de ook door mij vaak wat vergeten afsluiter Bar Italia. Wat gaat Jarvis in de laatste regel heerlijk de hoogte in .

Bar Italia is inderdaad geweldig. Echt een geweldig nummer om een plaat en nacht mee af te sluiten!

En een puntje erbij voor Cygnus .

I will take you from this Cygnus, dinner parties and champaign

Hoogtepunt van dit album is toch echt wel die verschrikkelijke la-la-la-la op het einde van "I Spy", werkelijk geniaal. Nummers als "Pencil Skirt" en "Live bed show" doen het nog niet helemaal, maar wat staan hier toch geweldige nummers op. Schitterend!

jassn tipte mij deze plaat in het Super Tip-Topper-topic. Een opvallende keus. Een gewaagde keus. Een niet echt geslaagde keus. Hoewel, ik kan Different Class prima aanhoren. De muziek klinkt wat oubollig in mijn oren. Radiovriendelijke muziek. Als het op de radio zou komen dan zou ik het nog best aan kunnen horen. Zeker tussen al die commerciële pulp die ze ons tegenwoordig voorschotelen. Want degelijk is deze muziek wel.

If fashion is your trade,
then when you're naked,
I guess you must be unemployed yeah.



Heel poëtisch!

Soms is het inderdaad zo eenvoudig (de stelling van beaster, niet de plaat), al is er wat mij betreft niet veel mis met de zang. Jarvis Cocker doet mij soms een beetje aan David Bowie denken, terwijl ik dat het andere moment weer helemaal niet heb.

Wat een legendarische plaat eigenlijk. Jarvis is een pro.