The Cure - Pornography (1982)

Steven Wilson is, tot mijn verbazing eigenlijk, enthousiast over Porn. Leuke podcasts trouwens met Tim Bowness...

Steven Wilson heeft een hele brede muzieksmaak, dus niet alleen Pink Floyd zoals sommige mensen denken. Ik heb mij ook in laten fluisteren dat hij From The Lions Mouth van The Sound ook zeer kan waarderen. Hij heeft als late 50-iger de jaren 80 natuurlijk in al zijn facetten meegemaakt. Daar hoort ook de new-wave en (post) punk muziek bij. Ik vind het een bijzondere en eigenzinnige muzikant dus ga de podcast zeker even beluisteren!

Heel nice zelfs. Toevallig afgelopen vrijdag het nieuwe album van Bowness beluisterd (minder dan zijn vorige werk, maar redelijk)

Dank voor het posten ervan - paar stukjes gehoord, maar moet zeggen - eigenwijs als ik ben ben - dat me and me mates destijds in Café de Vriendschap, het café voor toupen en muziek op za middag, hier een aardig tegenwicht hadden kunnen bieden. Dersalniettemin ga ik er straks (vanavond er uitgebreider naar luisteren). Porn --- zit hier er nog steeds in de derde cirkel (avoid) en niet 2 (use) of1 (prefer - dan eerder 17 Secs).

Nou, Premonition heeft mij een aantal R10’s beloofd, dus dan leuter ik ook met gemak een paar uur mee in de vrije ruimte (moeten we wel de rollen goed verdelen - wie zal de overtredingen begaan (= ingaan tegen wat algemeen verkondigd wordt), wie doet de voorzetten en wie kopt binnen?)

Helaas schenkt De Vriendschap geen R10's, helemaal geen drank meer helaas. Dus moeten we Mjuman vragen welk etablissement nu voldoende salonfähig is om een boompje op te zetten.

En geschikt voor opnemen podcast

Mes amis:

Horecaverhalen van toen: De Vriendschap, oerkroeg van de familie Mayr - De Nuk - denuk.nl

R10 was toen an unseen phenomenon. Over een alternatieve lokatie moet ik nadenken. Misschien Florin & Ferkin - ooit Zeezicht geheten bekend van o.m. Spijkers met koppen

Dat is zeker een feit!

Het zal rond deze tijd van het jaar precies 40 jaar geleden zijn dat ik dit inmiddels legendarische meesterwerk voor het eerste hoorde. De toenmalige vriend van mijn nichtje was een stuk ouder dan ik en werkte in een platenzaak en had dit album voor mij op een cassettebandje gezet. Ik was 17 jaar en ik wist niet wat ik hoorde, die stem, die intensiteit en duisternis, ik vond het prachtig. Toch durfde ik het album niet te vaak te luisteren, er gingen berichten rond in de media, maar ook op school dat sommige jongeren zelfmoord pleegden na het luisteren van The Cure en ik was bang dat mij dit ook zou overkomen. Tja, neem nou de songtekst van het eerste nummer One Hundred Years; “It doesn't matter if we all die, Ambition in the back of a black car “, wat een binnenkomer!

Voor die tijd was dit een van de meest duistere albums die er waren. Nu luister ik er heel anders naar en hoor ik vooral de kwaliteit van de songs en het bijzondere karakter van dit album. Veel bands in het genre hebben dit geluid geprobeerd te evenaren, ik ben er nog niet één tegengekomen die dit is gelukt. Het is een album dat op zichzelf staat, uniek is in zijn soort en dat markeert voor mij nog steeds na al die jaren dit tijdloos meesterwerk.

Op 1 november komt dan het langverwachte nieuwe album van The Cure uit, en wat ik ervan gehoord heb zijn er overlappingen met dit meesterwerk, echter laten we ook niet teveel verwachten. Robert Smith is inmiddels 65 jaar en een levende rocklegende, maar een meesterwerk evenaren is al heel moeilijk, laat staan overtreffen. En ach, dat hoeft ook niet. The Cure heeft zich allang bewezen.

Hallelujah, welkom in de Gothische Kathedraal - van Sint Robert; van Bolton Abbey - denk Faith staat niet veel meer overeind (van Rievaulx, iets verderop evemin), maar de grootheid van het gothische geloof wordt hier breed uitgemeten.

Ik heb Porn altijd gezien als 'a smack in the face' van een wave-liefhebber: vanaf hier werd het meer rockistisch, ging zwarte pracht en praal een steeds grotere rol spelen en was de vernieuwing al ras ver te zoeken.

Rock, ook de gothische variant ervan, heeft een sterk stereotiep idioom en aan de verwachting van de steeds groter wordende kraaienclub moest natuurlijk worden voldaan. Populariteit en commercieel succes heeft natuurlijk zijn prijs en dat zien we ook bij U2 en Simple Minds.

Even een nuancerend berichtje na al die loftuitingen - ik beleefde dit album destijds al een ferme terleurstelling.

Ik sta hier wat anders in Mjuman, ik heb Pornography eigenlijk altijd als een logisch vervolg op het (ook) zeer fraaie Faith gezien. Faith is het geconfronteerd worden met het overlijden van iemand (de grootmoeder van Robert Smith) en Pornography is de chaos na het verwerken van het gecontronteerd worden met de dood. Wat voor zin heeft het allemaal, waarom zijn we hier etc. Inclusief de vlucht in halucinerende middelen zoals drugs en drank om aan dit gevoel te ontsnappen.

Pornography is inderdaad heftig maar ook zeer fraai als je dat kunt handelen. Faith is meer mellow en wat evenwichtiger dan Pornography. Beide platen zijn eigenlijk eerlijke emotionele platen maar het zal inderdaad niet ieders kopje thee zijn. Ik heb mij er destijds helemaal in ondergedompeld en kan er ook nu nog steeds van genieten. Het drieluik 17 Seconds, Faith en Pornography blijft een blauwprint voor waar The Cure in de basis voor staat. Tenminste dat is hoe ik het zie.

Ik vraag me altijd af wat mensen als Mjuman (of hoe de beste man ook heet) willen bereiken met hun negatieve berichten. Als je een album niks vindt zwijg dan gewoon. Ik ga nooit zitten afgeven op een album dat ik niks vind, waarom zou ik.

Zo zie ik het ook.

Mjuman is een liefhebber hoor, maar smaken verschillen gewoon, ook al sta ik er wel wat van te kijken dat hij dit album niet echt trekt. Geldt ook voor Chameleon Day. Maar ja, ik hou niet van zuurkool en hele volksstammen vinden zuurkool overheerlijk.

Dat staat jou vrij, net zoals het mij vrij staat om te reageren op een album waar ik lang naar had uitgekeken, maar dat ik ervoer als een fikse tegenvaller. De puntige trefzekerheid van de eerste (3 of 4, afhankelijk van hoe je telt) is hier volledig verdwenen. O ja het cynisme en de zwartgalligheid zat al langer op de ziel van Smith genaaid: 17 seconds, a measure of life .

Als er één sub-genre/stroming is - voortgekomen uit wave en post-punk - waar ik weinig mee heb is het wel gothic rock - een enkele uitzondering daargelaten. Het is mij veelal te clichématig, bijna sjabloonachtige muziek. Het later werk van Clan of Xymox heb ik ooit eens als "mechanistisch" betiteld. De meeste albums in het Goth-genre heb ik dan ook weggedaan de afgelopen jaren.

En juich-berichten mogen gewoon afgewisseld worden met berichten met een kritische noot. Disintegration vind ik stukken beter, al is dat album wel een soort van samenvatting van de jaren '80.
Denk dat ik ongeveer de eerste 10 - 12 albums van The Cure op lp heb; Porn is de grote uitzondering

A propos zuurkool - ooit bij brasserie Maitre Kanter in Annecy een zuurkool met kreeft en zalm op de kaart ziet staan; in die tijd was ik nog volop carnivoor dus had ik gekozen voor de versie met verschillende Duitse en Franse worsten

Ach jeanmaurice, ik zit meestal aardig op één lijn met Chameleon Day en Mjuman, maar dit album zorgde altijd voor muzikale verdeeldheid tussen ons. Helemaal niet erg natuurlijk....

Nou….? Mjuman en ik overwegen sancties.

Laat ik dit erover zeggen: zou ik - door omstandigheden - weer gaan (blind) daten, zou de vraag hoe sta jij tegenover The Cure's Pornography? " zo maar de go of no go ("en komt er nog een tweede afspraak?") kunnen zijn.

Hallo! Hier Team Pornography!

Zwaai, zwaai...

Ik vond Pornography destijds gelijk al prachtig. Ik hield onmiddellijk van dat heftige, bombastische geluid. Die stevige drums in One Hundred Years of in The Hanging Garden. Ik vond dat geweldig. Daar kon je zo fijn op stampen. En niet omdat er onheilspellende of cynische teksten werden gebezigd. Dat maakte mij niet uit. Het zijn woorden die ik toch amper of nooit lees. Ik blèr teksten hooguit een enkele keer mee. Dit omdat ik gezellig ‘meezingen’ zo leuk vind. Verder neem ik songteksten nooit al te serieus.

A Strange Day is door de jaren heen zelfs mijn favoriete zwijmelnummer van The Cure geworden. Bovendien was Pornography (en dat is het nog steeds) een te gekke plaat voor feesten en partijen. Kortom, de liedjes op dit album waren eerder woest aantrekkelijk en opwindend dan deprimerend en de verdere aankleding van de band - of het imago zoals u wilt - sprak mij enorm aan. Het geheel was in ieder geval leuker en beeldender dan punk of post-punk voorheen was.

Dit album zal daarom altijd mijn favoriete The Cure plaat blijven. Gewoon omdat er voor mij ook geen enkele misser op staat. Want al is het titelnummer een beetje vreemd, soms chaotisch zelfs, het is wel lekker. En dat van die missers, die zijn helaas wel regelmatig te vinden op zowel de eerdere als de latere albums van The Cure.

TEAM PORNO(GRAPHY)

Zonder gekkigheid.
Dit album is een genre opzich. Hoewel ik Disintegration nog (net) ietsje hoger heb staan komt dit album steeds dichterbij om die plek over te nemen.
Ik vind disintegration op emotioneel vlak alleen veel beter, en het raakt me op een andere manier meer.
Maar Pornography is eigenlijk met niets anders van the cure te vergelijken.
Gifzwart album waar geen licht te bespeuren is. Het neemt je mee in een soort trip waar je stiekem niet meer uit wilt gaan. Op artistiek/experimenteel vlak één van de beste albums allertijden.

Dan is het des te jammer dat wanneer ik mensen vraag: ''ken je the cure'' ze het volgende zeggen. Oh, friday im in love en boys dont cry. Dat ze alleen de ''poppy'' kant van ze kennen.
A fijn, ik zet hem maar weer eens op

Ik doe mee.

Pornography is een goed Cure album maar niet een favoriet. De naald snijdt acht tracks lang door merg, been en ziel maar biedt mij geen troost. Na de titeltrack lik ik mijn wonden. Ik voel de pijn maar vond geen genezing. En die vind ik wel op andere platen van (what's in a name) The Cure. De melodieuze gitaarlijnen op Seventeen Seconds en de zachte synths op Faith bieden troost. Pornography draaien, neigt voor mij naar een vorm van masochisme die ik niet graag bedrijf. Toch vind ik het een intrigerende plaat waarin teksten en muzikale vormgeving elkaar versterken: drums scheuren, gitaren huilen... opvallend minder bas dan op de voorganger. Het vierde Cure album bleek een doodlopend spoor. Want hierna werd het even niets en daarna drie popsingles om de moraal op te krikken. Ik draai liever The Top: toevallig het eerste Cure album dat ik integraal hoorde. In Shake Dog Shake en Wailing Wall hoor ik nog de pijn van de voorganger. Maar de opvolger laat tevens het poptalent van Robert Smith horen: de latere albums tonen een breder palet. Misschien ook daarom dat Pornography niet in mijn Cure top 5 staat. Ik hoor maar één kleur: bloedrood.

Het is altijd lastig kiezen tussen de drie (Seventeen Seconds, Faith en Pornography). Ik ben "ingestapt" tijdens The Walk EP, dus in '83. Maar vind dat de muziek van The Cure vanaf die tijd mij nooit echt zo heeft kunnen raken als de drie volledige albums ervoor. Met Pornography heb ik de tijdsgeest van begin jaren' 80 direct weer te pakken: Koude Oorlog, no nukes, crisis, The Day After. Naargeestig allemaal en dat is mijns inziens wat dit album zo goed resoneert. Dat melancholische waar ik nu nog zo van hou, de basis hiervoor ligt in 1982, bij dit album.

Onzin imo. De basis ligt, wat betreft Cure, in ‘17 scs’. Dat album bracht de boodschap fraai ingetogen, maar ook beklemmend (o.a. ‘At Night’) over. Dit is overpruilerige emo kitsch. Ik haak al af bij de openingszin van het album. Zo weinig subtiel, zo plat. Totaal ‘over the top’. Volstrekt ongeloofwaardig. Voor mij dus, voor anderen kennelijk niet. Prima hoor, is een subjectieve ervaring.

Helemaal waar. Dit album is nog steeds een inspiratiebron voor vele hedendaagse bands, en dat is niet voor niets! Dit is zo'n zeldzaam meesterwerk van de buitencategorie, zelfs voor The Cure. Ze hebben dit album nooit meer geëvenaard.

Nou het laatste album komt aardig in de buurt…. (voor mij dan)

Ik ben het altijd met je eens. Tenminste zo lijkt het wel. Maar nu even niet!

[quote]jeanmaurice schreef:


Hoe briljant ook. Toch vind ik het live op Trilogy veel beter uitgevoerd.

Er worden qua sfeer heel wat toespelingen gemaakt op het donkere en melancholische aspect. Ik zie het eerder als een album dat eerder woede uitstraalt. Faith is veel eerder depressief, somber en donker. Dit is bij vlagen pure agressie. Hoewel een expressie van de tijdsgeest daarom niet altijd even gemakkelijk om op te zetten.

Nog steeds een top album i.t.s.t. wat ze nu gebrouwen hebben....