The Cure - Pornography (1982)

Ja, the cure is een redelijk grote band.. en aangezien hij het enige constante lid is.. kassa!

Wel ongenadig cool dat je daar toendertijd al bij was


Bovendien zijn beide platen ook slecht met elkaar te vergelijken eigenlijk.. Waar pornography een precisiebombardement is van woede, angst en nihilisme is closer veel meer een studie in pijn en neerslachtigheid. Pornography laadt je juist op, terwijl closer je leeggetrokken achterlaat. Volstrekt verschillende emoties en effecten dus. Aan je stemming verder welke van de twee het best te draaien

Ik twijfelde nog over de aanschaf van de remaster van pornography... de meningen zijn verdeeld, sommige recensenten vinden het nu te helder terwijl de platen (vooral pornography) het juist van hun grimmige rauwe geluid moesten hebben, maw. je zou nu "teveel" horen..?
Is dat echt zo'n groot verschil

In mijn ogen hoor je nooit teveel. Ik bedoel, ik persoonlijk kick er juist op dat men zoveel mogelijk uit de bestaande opnamen weet te halen. Heb het wel eens gehad met bepaalde remasters dat je ineens kon horen dat een zanger heel zachtjes ademhaalde voordat hij begon te zingen. Dat maakt het allemaal juist zo menselijk.

In het geval van Pornography moet ik zeggen dat ik niet echt vergelijkingsmateriaal heb maar dat het inderdaad wel een erg vol klinkend album is. Kan me alleen niet voorstellen dat het ooit zo geklonken heeft op de originele lp.. dat konden die groeven nooit hebben getrokken tenzij het op duur klassiek vinyl was geperst maar dat lijkt me sterk.. de jaren 80 waren crisisjaren op vinylgebied.

Ik zal me er toch maar aan wagen, ben nu zo'n 19 jaar gewend aan mijn ouwe "simpele" pornography en faith platen, maar zulke muziek verdiend het inderdaad wel om ten volle te worden gehoord. En als ik het niks vind, zet ik die ouwe wel weer op

Eerste album dat ik kocht van The Cure, en ook mijn favoriete, lekker duistere muziek !

2 favoriete nummers...?
De ceedee is in zijn geheel briljant!!

Als het echt moet (maar dan ook echt) ga ik voor strange day en pornography.. maar eigenlijk dekt dat de lading niet helemaal

Dat heb ik bij meerdere albums. In zulke gevallen stem ik inderdaad gewoon lekker niet.

Ja, kan inderdaad heel moeilijk zijn ! Ik kies toch voor "One Hundred Years" en "A Strange Day."

Wel aardig om een kijkje te nemen in de bizarre wereld van Robert Smith in die tijd:
http://www.picturesofyou.us/82/82flexipop.htm
Een beschrijving van een "gewone week" van Robert tussen het touren door.

Prachtig om te lezen, wat een freak
Benieuwd welk nummer hij maandag aan het schrijven was.

"I dressed up as mum and cooked curry"
Briljant!!

Toen ik klein was maakte deze plaat me ongelofelijk bang, er hing zo'n dreiging in de lucht als m'n vader deze draaide... en ja hoor, de dreiging hangt er nog steeds en laat het nu ne dát zijn dat deze plaat zo goed maakt (lees : perfect)

Your name like ice into my heart

Tof dat je een pa had die dit draaide

Pornography is inderdaad ongeveer de meest onheilspellende en dreigende plaat ooit gemaakt, terwijl ik op dat gebied toch wel wat heb gehoord.. Uitgevoerd met een bijna klinische perfectie trouwens, dat maakt deze uitbarsting van gekte en woede nog net wat ongemakkelijker

Wil ik jullie niet onthouden; een hilarisch gezamenlijk interview met Robert Smith en Simon Gallup over de Pornography-periode. Simon is behoorlijk dronken en dat leidt tot verrassende (wat heet) uitspraken, met name over zijn fascinatie voor Robert....

http://ourworld.compuserve.com/homepages/ChainofFlowers/mexpress0703.html

priceless

RS: My parents for example haven't gotten wiser.
SG: What? You dad is the wisest person I know.
RS: He is not wise. I treasure his ideas because they are grounded in 80 years of experience.
SG: Your dad is wise. Totally clever.
RS: Simon, my dad is bloody stupid. In the last ten years he has learned from me as the other way around.
I was with him in Queen Club in Paris - he had never been in a transvestite bar.
SG: But he raised you- …
RS: The likes of his kind somehow fancies being a little wise. But, one becoming wise is just the Disney
version on age. Otherwise, one can't enjoy anything. "I am old and totally senile." YIPPIEE. I can hardly
wait. Haha! Wise! That is a myth old people of the world tell! One gets better with age! The opposite of
wisdom is a feeling that one understood. And in that one might find comfort so they can't be disturbed.

"What is the sense in going to the grave healthy?"

Indeed

Dit is ook meesterlijk:

RS: Yes, that was fantastic. Therefore, the test in front of everyone. I was so excited for the concert itself
that I couldn't enjoy eating. But despite that it was great. I carried myself well with everyone. Except for Lou
Reed. He is intolerable. A Bad Peter (Miesepeter). Next to him I am like a silly clown. A completely
miserable existence. He has arthritis. Haha!
SG: (in between babbles) The best guitar solo in the world is you in Bloodflowers.
RS: Haha! More like Jimi Hendrix Live at Isle of Wight "All Along the Watchtower".
SG: Never! Jimi doesn't know a melody.
RS: Simon, you are nuts. Hendrix is the most melodic guitarist in the history of guitars. He didn't play a single
solo that one can't sing.
SG: I'll bet a million Pounds.
RS: Do you have a million Pounds?
SG: (thinks in over) No. But truly, if people would have to choose...you play much better than Hendrix. You
have by nature melodies in your little hand.

Prachtige paradijselijke klanken verpakt in acht nummers overweldigen je hier op dit album,het summum van genot !
En dan te bedenken dat ik in hun hoogtijdagen het een goede band vond niet meer of minder,al mijn aandacht ging naar bands als U2 en de Simple Minds ! Inmiddels is The Cure dusdanig in populariteit gestegen dat er een verschuiving heeft plaatsgevonden in mijn top 10 !
Zoals gezegd pareltjes genoeg op dit album al steken A Short Term Effect,The Figurehead en A Strange Day er voor mij bovenuit !
Kortom Pornography een prima Cure oord om te vertoeven !

Hmmmm, ben erg benieuwd geworden nu, viking! Deze ligt eerdaags op mijn deurmat en kan haast niet wachten! Go Go The Cure!

@ the viking:

Hear hear!

De waardering voor U2 en Simple Minds (en andere parels uit die tijd) is bij mij juist begonnen ná de ontdekking van deze meesterband Maar uiteraard heeft niets daarvan Bob Smith en zijn mannen ooit in intensiteit weten evenaren... (omdat dat eenvoudigweg niet mogelijk is)
Dit is wel de meest intense plaat ooit wat dat betreft, paradijselijk of een tocht door de innerlijke krochten van de menselijke hel.. het komt voor mij bij deze plaat op hetzelfde neer, werelds!!

Ben er even stil van. Nooit geweten dat The Cure zulke mooie nummers gemaakt heeft. The Hanging Garden en A Strange Day springen er voor mij uit. Gaat nog vele draaibeurten krijgen hier in huize friek!

U bent waarlijk bezig met een indrukwekkende inhaalrace meneer friek

Wow, wat een prachtige drumpartij in The Hanging Garden! Krijg er helemaal een brok energie van! Deze bevalt me meer en meer

De sound van Sigur Ros wordt trouwens ook wel vergeleken met The Cure (met name Disintegration), misschien moet ik die ijslandhoppers ook nog eens aan een luisterbeurt onderwerpen

Luister trouwens ook naar het buitengewoon subtiele gitaarpartijtje van Smith in A Strange Day friek, ik wordt daar altijd helemaal dizzy van

Voor mij is dit het hoogtepunt uit de carrière van The Cure , samen met 17 Seconds en Faith. One Hundred Years is 1 van de beste nummers van the Cure, met een geweldige gitaarsolo op het einde. The Hanging Garden is een volgend hoogtepunt, mede dankzij de tribal drums van Tolhurst (wel wat afgekeken van Siouxsie and the Banshees, waar Robert in die tijd ook inviel als gitarist). Het album sluit met de titelsong, waarin het lijkt alsof alle opgespaarde woede eindelijk tot een ontploffing komt. De rest van de nummers zijn ook van een zeer hoog niveau en dragen allen bij tot de sfeer van het album. Heb veel gezocht naar albums die dezelfde sfeer oproepen als deze, maar tot nu toe nog steeds niet gevonden. 5 sterren voor Pornography, nummer 2 in mijn top10 allertijden (kan het net niet halen van de Simple minds ).

Er zou dit jaar trouwens een nieuwe plaat verschijnen van the Cure, ben benieuwd..

Me neither Ik heb toch al heel wat platen uit de globe afgeluisterd om deze energie, duisternis en gekte terug te vinden, maar deze plaat blijft fier op kop wat dat betreft. Het lijkt wel een sardonisch plezier wat Smith erin schept om met zoveel overtuiging zijn zwartgalligheid en mispogen de microfoon in te spugen. De composities van de nummers zijn daar allemaal perfect op toegesneden. De ultieme soundtrack voor een apocalyps!
Het titelnummer is inderdaad een ontbranding van alle opgekropte misantropie die zich inmiddels binnen de band had verzameld (de ultieme afsluiter van het tijdperk 17 seconds, faith en deze). Het luistert als een mix van industrial, darkwave en een klassieke horrorsoundtrack. Niet meer overtroffen wat betreft allesoverheersende inktzwarte heftigheid, alsof er een kudde bizons over je schedel heen dendert!

Fantastisch album, daar niet van.
Toch is het nooit helemaal tot mijn grootste Cure-favorieten gaan behoren. Ik luister dan toch liever naar Faith, The Head on the Door en Disintegration.
Dit album is me soms net iets te taai.

Daar kan ik helemaal inkomen! Het heeft ook wel enige tijd geduurt voordat ik besefte dat ik dit dé plaat vind van Smith en de zijnen.. met name door de meer dan heftige impact die het gelijk al op me had. Maar dat was zeker niet meteen liefde op het eerste gehoor, beslist hun minst toegankelijke werk.

Na een verrassend plezierige ervaring met Disintegration ben ik aan deze begonnen. Dit is het dan weer niet voor mij. Ik zal het nog wel een paar kansen geven, maar dit is de The Cure waar ik voor ik aan een album begon bang was bij af te haken. Het geeft mij zo'n ongemakkelijk gevoel dat ik er niet met plezier naar luister. De stem van Smith maakt mij bang dat er straks spoken in mijn kamer zitten en het harde drumwerk maakt het er bovendien prettiger op. Openingsbod blijft daarom steken op 2*. Maar misschien groeit ie nog...

deze laatst weer eens gehoord bij vrienden.. maar ik voind hem nu juist stukken beter dan ik me kon herinneren. zwaar, agressief en heftig! 5

Dat heb ik dus precies ook nou,komt vooral door de drums denk ik,niettemin een klassieker