Soft Machine - Fifth (1972)

o boy! Pigling Bland! en Drop en As If...

ben ik mee opgegroeid....op vinyl nog...
those were the days, zucht...

Zie mijn beschrijving bij Fourth, met het verschil dat deze cleaner is geproduceert en Wyatt vervangen is door eerst Phil Howard, dan John Marshall.

4,5.

Toen Robert Wyatt wegging werden hun platen steeds minder interessant.

Ben ik het toch niet mee eens.

Het werd meer een evoluerend collectief in plaats van een echte band, maar dat was een King Crimson of Zappa-begeleidingsband toch ook, en dat maakt juist iedere plaat interessant.

Eens met kaztor. Deze ligt in het verlengde van z'n voorganger.

Om te beginnen staat hierboven een detail van de achterkant van de originele hoes (je ziet 1. All White, nog staan)
Die voorkant is matzwart met Soft Machine en 5 in glansvernis overgeprint.
Hierboven zou dus een zwart vierkant moeten staan, net als bij Black Album van Prince.

Rest mij te vertellen dat dit een erg mooie plaat is.
Waar 'Fourth' zucht onder teveel overdubs en af en toe een woud aan blazers (de lp is niet om aan te horen, zo'n wirwar is het...) , hier klinkt S. M. zo schoon als een jazzkwartet.
Met Elton Dean in topvorm, zijn altosax-solo op 'As If' is geweldig, maar wordt nog overtroffen door de staandebas-solo van Roy Babbington, die hier een heldenrol vertolkt en door Hopper wordt begeleid.
Bij Dean denk je meteen aan de saxello, een bes-sopraan met een gebogen hals, wonderschoon te horen op 'L B O'.
De drummers, waar ik een lichte voorkeur heb voor het stuwende werk van Phil Howard, voelen de adem van de geest van Wyatt in hun nek en slaan virtuoos doch dienstbaar op de vellen (afgezien van de wat lompe solo van John Marshall op 'L B O', maar misschien ligt dit aan de opname) .
Boven dit alles zetelt Mike Ratledge op z'n krukje, hij heerst soeverein over alle knopjes, schuifjes en effectpedalen : piep/knor (of progrock) heeft nog nooit zo elegant geklonken.
Wat anders dan vijf sterren kan ik geven voor een plaat die 5 heet...
Een zwarte diamant aan de parelketting van SoftMachineplaten !

Eens met allen die dit album goed vinden. Inderdaad, dit is pure free jazz.. Soft Machine evolueerde en daar is niks mis mee.
Ik heb net de uitgave in huis uit de "Soft Machine Remastered - The CBS Years 1970-1973" serie.
De klank is erg mooi van dit album en het klinkt zo tijdloos dat ik diepe bewondering heb.voor de makers van deze uitgave.
Natuurlijk zijn de leden van de Soft Machine verantwoordelijk voor de kwaliteit van de muziek, maar zonder de remastering had het denk ik niet zo goed geklonken.

Ik denk en weet bijna zeker dat ik dit het beste album van de Soft Machine zal gaan vinden.
5 sterren.

Eens met allen die dit album goed vinden. Inderdaad, dit is pure free jazz . Soft Machine evolueerde en daar is niks mis mee.
Ik heb net de uitgave in huis uit de "Soft Machine Remastered - The CBS Years 1970-1973" serie.
De klank is erg mooi van dit album en het klinkt zo glashelder en tijdloos dat ik diepe bewondering heb.voor de makers van deze uitgave.
Natuurlijk zijn de leden van de Soft Machine verantwoordelijk voor de muziek, maar zonder de puike remastering had het denk ik niet zo goed geklonken.

Ik schreef al eerder dat ik op latere leeftijd pas jazz ben gaan waarderen en daarom denk ik en weet bijna zeker dat ik dit het beste album van de Soft Machine zal gaan vinden.
5 sterren.


De hoes klopt inderdaad niet. Dat die goedgekeurd is snap ik niet. Knutselwerk. De originele LP hoes heeft inderdaad een donkergrijze achtergrond met daarop een 5 met dubbele zwarte lijnen. De naam Soft Machine is met dikke zwarte letters boven de 5 afgebeeld.
http://ecx.images-amazon.com/images/I/21hDitWmQwL._SL500_AA300_.jpg

Ik ken twee CD uitgaves van dit album; eentje met dezelfde hoes als de LP en de gene die ik nu in mijn bezit heb en die heeft een niet-originele, maar wel zeer fraaie van zwart naar grijs overlopende achtergrond met een dubbel gelijnde 5 in reliëf er op afgebeeld.
http://ecx.images-amazon.com/images/I/41TD-1TlwQL._SS400_.jpg
Dit ontwerp benadrukt mijns inziens heel goed de kwaliteit van deze (her)uitgave.

Vandaag de 1979 re-issue op vinyl opgeduikeld bij een rommelmarkt.
Erg fraaie tijdloze muziek.

Dit is een prachtige lp, die rust en uitdaging tegelijk bied voor de luisteraar. Veel diepgang aan ritmes en geluiden die gelaagd en open geproduceerd op het zwarte goud zijn geperst. Muziek die goed voor nachtelijke geluidsbehang kan worden gebruikt maar ook als aandachtig bestudeerd kan worden door analisten met muzikale kennis en kunde. Persoonlijk is dit voor mij een lp die al vroeg in mijn muzikale leven als grenspaal in de herinneringen werd geheid. Dat dit en een paar andere platen(one/four/bitches brew/ascencions/black saint als voorbeeld) als een reverentie wordt gebruikt om veel andere jazz of progressieve rock/pop muziek te vergelijken heeft het wel gezorgd dat de rest van de platen ooit gemaakt een paar passen achterstand hebben. Ik zet de naald nogmaals in de begin groef......

Als iemand die uit de pop/rock/progrockhoek komt kan ik toch ook in deze muziek opgaan, mits hij voor mijn ongeoefende oren enigszins gestructureerd is. Sommige nummers hier klinken als uitgesponnen jams, anderen hebben meer vorm met in ieder geval een kop en een staart (zoals het goedgeluimde Pigling bland en de opener met z'n bijzonder spannende intro en die dansende elektrische piano) of hebben een mooie sfeervolle abstracte opzet, zoals het fascinerende slotnummer waarin dat prachtige intro van All white ook weer terugkeert, en de eerste helft van Drop (jammer dat het fuzzorgeltje van Mike Ratledge in de solo daarna niet de volle en warme klank heeft die ik van hem gewend ben). Dat zijn momenten die ik koester, en dan neem ik de stuurloze solo's van As if (door willemmusic hierboven geprezen, maar aan mij echt niet besteed – hoewel de entree van die donkerbruin brommende contrabas een héél ander verhaal is) en de abominabele maar godzijdank korte drumsolo op L B O maar voor lief. Wie weet hoe deze muziek nog op mij gaat groeien?

Deze marathon begint langzaam maar zeker om te slaan in een soort overlevingsmodus. De hoop op echt mooie muziek is inmiddels wel opgegeven, maar ik wil er wel op een nette manier snel een einde aan maken. De platen worden dan ook minder vaak gedraaid. Mijn vrouw kijkt weer eens vies als ze de kamer binnenkomt en vraagt zich hardop af of ze nog warm aan het draaien zijn. Ik kan haar niet eens ongelijk geven. Het willekeurige karakter staat gewoon erg tegen. De mooiste liedjes die ik ken, hebben gewoon een kop en staart. Bij Soft Machine beginnen de heren te spelen en stopt het na een willekeurig aantal minuten. Iedereen doet maar wat en de trompet komt overal bovenuit. Slechts een nummer vind ik nog wel de moeite waard, maar ik ben vergeten te kijken welke dat is. Zal waarschijnlijk Drop of MC geweest zijn. Mooi, sereen stuk waar de trompet op interessante wijze overheen kakelt. Voor de rest zorgt mijn gebrek aan interesse ervoor dat al het andere precies klinkt als Fourth.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. 5
5. Third

Urgh, het begint nu gewoon ook echt saai te worden. Bij vlagen mooie stukken (intro Pigling Bland bijvoorbeeld), maar verder ben ik de schetterende saxofoons nu echt vervelend gaan vinden. Het voelt echt niet eerlijk naar de band en het genre toe, maar ik verlang naar wat meer serene en herkenbare stukken.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine
3. Fourth
4. Third
5. 5

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt maar jazz is een enorm divers genre, wellicht kan je wat met dit album.

Prachtige plaat die ergens tussen de progrock, jazzrock, avantgarde en psychedelica inzit.

Opgenomen in twee bezettingen. Ratledge/Dean samen met op bas Hopper en Babbington (kant 2) en drummers Howard (kant a) en John Marshall (kant b).

Juist door die verschillende muzikanten die hebben bijgedragen, is deze plaat lekker divers.

Fijn ook dat iedereen deze plaat ook zo goed vindt, want dan ben ik niet gek.

Waarschijnlijk voor de duidelijkheid de bandnaam in wit op het cd hoesje gezet, maar het originele ontwerp op de lp is alles mat of glanzend zwart!

Probleem met MusicMeter is dat ze een 'perfect' plaatje willen en anders een alternatief plaatje, zolang het maar perfect is. Discogs gaat voor autheniciteit echter: Soft Machine - Fifth (1972, Vinyl) | Discogs

Dat Columbia-label bovenin de hoek zat ook niet in het ontwerp.
Ik hoop dat ze mijn correctie accepteren. Want we willen op Musicmeter ook meer authenticiteit.

Bovendien heet de plaat Fifth en omdat Amerikanen geen engels kunnen is daar de titel 5 geworden.
De titel en alt. titel moeten aldus ook omgewisseld. Bovendien is genre niet jazz maar jazz/rock of jazz/avant garde. Pick one.

Edit: van dit alles een correctie ingediend (fingers crossed).

Fijn. Een Canterbury-purist.

Dat is mijn achternaam: Michiel Canterbury

Ik dacht "de Vos".

Ik reageerde omdat ook ik helemaal gek ben op en hevig geinteresseerd ben in de Canterburysound en -scene. En verwante bands uit die tijd, de vroege jaren '70 vooral. Daarnaast (obscure) prog (symfo) uit die tijd. En tegenwoordig ook jazzfusion uit de eerste helft van de jaren '70. Valt nog zéér veel te ontdekken! Ben momenteel helemaal gek op Billy Cobhams "Spectrum".
Maar wat ik zeggen wilde: ik ben leergierig en leer veel van je, Michiel de Vos. Thanx.

Dat vind ik heel fijn om te lezen.
Als beloning ga ik dan mij ook eens verdiepen in Billy Cobham.
Maar nu even Barclay James Harvest (mijn grote liefde, probeer het maar niet, meestal valt het tegen bij mensen).

Barclay James Harvest is een oude liefde van me. Onderschat me niet hè.

En ik wil niet beloond worden. Straks stijgt het me nog naar mijn hoofd. Het is een tip, meer niet. Laat maar weten wat je ervan vindt. Zou ik leuk vinden.
Luister nu Morrocan Roll van Brand X, een nieuwe liefde. Ik ga er nog niks over zeggen, want bij nieuwe liefdes ben je altijd geiler en minder objectief.

Eigenlijk bestaat deze plaat uit twee albums. Nu is het binnen de jazz niet zo vreemd dat er opnamen van verschillende bezettingen op staan. Maar binnen de Europese rock komt het niet vaak voor.

Hier dus op kant 1 de (interim-)bezetting Dean/Hopper/Ratlegde aangevuld met drummer Phil Howard, en op kant 2 Dean/Ratlegde aangevuld met drummer Marshall en bassist Babbington. Het is ook logisch wat kant 1 is opgenomen in november/december 1971 (met Hopper en Howard) en kant 2 in januari/februari 1972 (met Marshall en Babbington). Babbington is nog geen lid van de band hier, had ik begrepen.

Dan nog iets: op mijn persing staat Bone van Elton Dean niet (het enige nummer dat hij voor deze plaat schreef), wat deze plaat nog korter maakt (33 minuten). Maar de afsluiter (op mijn lp) Pigling Bland is me wel toch een partij mooi.