Bryan Adams - So Far So Good (1993)

Off topic bericht verwijderd.

Bryan Adams is een artiest waar ik geen afzonderljike CD's van in huis ga halen. Een verzamelaar als deze is genoeg voor mij. De ballads zijn wat te zwoel, maar de rockers laat ik lekker ronken.

Zo rond 1984 was dit een verademing.
Een zanger die ook nog mooi gitaar kon spelen.
Echt een festival artiest.
Helaas werden zijn kwaliteiten uitgebuit.
Hoe toepasselijk kan het zijn om de titelsong bij Robin Hood te verzorgen.
Lijkt wel een eeuwigheid dat Everything I Do op de radio te horen was.
Verworden tot een Canadese Marco Borsato.
Alleen gelukkig met minder hits.
Dat is nu net het probleem.
Voorbeeld van een kwalitatief goed klinkende artiest.
Ten onder gaand aan zoetsappige liefdesliedjes.
Waar elk Top 40 spelend coverbandje ons mee dood gooide.
Waking Up The Neighbours.
Echt niet.
Voor dit soort muziek waren in 1991 geen oordopjes meer nodig.
Slaapliedjes voor een goede nachtrust.
Gratis te verkrijgen bij een pakje Pickwick thee.

Toch maar even terug naar het begin.
Het When The Lady Smiles van Golden Earring achtige gitaarspel van Run To You.
Die te kleine zanger met hese rockstem.
Denkbeeldig beeld van een brede bezwete drummer.
Krullend haar in een foute staart.
Tussen de slagen door geïmproviseerde truckjes met drumsticks.
Halfhoge Kangaroos sportschoenen die de maat aangeven.
Denkbeeldige zomer van 1969.
Jong en onschuldig.
Samen met Bon Jovi aan het knikkeren.
Haren trekken bij het buurmeisje.
Bryan die een blauwtje oploopt.
Omdat vrouwen nu eenmaal op groter vallen.
Jezelf beter over laten komen in een mooie songtekst.
Terwijl niemand die verlegen puistenkop daadwerkelijk kent.
Tina Turner die na het belabberde Bowie duet revenge neemt.
It's Only Love overstijgt Tonight.
Don Johnson en Miami Vice.
Gebundeld in Heat Of The Night.
Een jong Nederlands meisje dat Restless uit haar vaders platenkast vist.
Vanwege het tandenwisselproces Heaven probeert mee te slissen.
Haar toekomst bepalend.

Ik weet niet goed wat ik met Bryan Adams aan moet.
Weegschaaleffect.
Het ene nummer is geweldig, vervolgens een commercieel misbaksel.
Nooit in balans.

Daar ben ik het wel mee eens, met die conclusie.

Zo rond 1985 was het aardig tot leuk, Bryan Adams. De muziek scoorde bij mij hoge ogen, met een nummer als Run to you. De albums Reckless en Cuts like a knife kregen goede waarderingen.

Ergens ging het fout en volgens mij komt dat door het nummer Heaven, waar Bryan Adams voor het eerst ontdekt dat de ballad-meezinger nu eenmaal het meeste grote geld oplevert. Ik stond ooit op het punt te beginnen met de aanschaf van de albums van Bryan Adams maar ik aarzelde en op een gegeven moment mistte ik de boot.

De aandacht voor Bryan Adams verslapte al snel en ondanks lovende woorden van collega's, samenwerkingen en wat al niet meer, ik kon mij er niet meer toe aanzetten een cd van de man te kopen.

Totdat dit album werd uitgebracht. Toen had ik zoiets van, nu moet het dan een keer kunnen.
Ik heb echt getracht het meerdere keren te draaien en het leuk te vinden, maar helaas.
Misschien dat ik uiteindelijk wel heb kunnen achterhalen wat het voor mij is met die Adams: het is te gemaakt. Eigenlijk is het nep.

Natuurlijk, de hele muziekindustrie is een enorm pad met gigantische valkuilen en somber beredeneerd is het in zekere zin alleen een soort van verstrooiing tegen betaling (als het goed is).

Maar het ligt mij er hier te dik bovenop dat Bryan Adams deel uit maakt van het rock-establishment. Het is niet gemeend, fantasieloos, de ballads vaak een hoop kitsch, de teksten om van te gruwen. Hij speelt af en toe nog een aardig stukje gitaar, dat redt hem dan nog enigszins.

Maar het heeft voor mij geen emotie, hij weet met zijn muziek niets op te roepen. En dus blijf ik, behalve dan dit album, verder weg van Bryan Adams. Ik weet wel iets leukers Amerikaans te vinden en dan weet ik dat hij Canadees is.

Dit is ook de enige die ik heb, had er nog wel een paar nummers bij op willen hebben. Sla e altijd 1 over en dat is kids wanna rock.
Vind ik niet passen tussen die nummers daar maar ook niet mooi.

Ben geen grote liefhebber van deze artiest maar nummers zoals Summer of '69, Run to You, Heaven en Everything I Do, I Do it for You blijven sterk. Laatst genoemd nummer laat mij dan ook altijd denken aan het meisje waar ik verliefd op ben, en daar ligt denk ik zowat de sterkte bij zijn nummers - de emotionele kant

Heerlijke verzamelaar.. Geen fan van zijn reguliere albums (behalve 18 till I die, maar dit album is van voor dat tijdperk) dus precies goed genoeg voor me!

Enige minpunt is "Kids wanna rock" vind ik een kinder rock liedje, en dat zegt de titel ook, maar een vreemde eend in de bijt, irritant. Kan me ook niet voorstellen dat dit een single, laat staan een hit is geweest?

Leuke en mooie vakantie herinneringen aan ook

Dit is de enige plaat die ik van Bryan Adams heb en waarschijnlijk blijft het daarbij. Maar slecht is deze zeker niet en dat geld zeker wel voor zo ongeveer alles wat hij hierna uitbracht. Als je dan toch iets van Bryan Adams moet hebben is deze wel aan te bevelen.

3,5*

Wat is dat toch met die muziek uit Canada.
Artiesten als Nickelback, Alanis Morissette, Nelly Furtado en uiteraard Bryan Adams; ze kunnen allemaal prima nummers maken, maar zodra ze bekend zijn gaan ze over tot commerciele zoetsappigheden.

Haha Kids wanna rock is juist geweldig! No nonsense en lekker rocken en schreeuwen, heerlijk! Mooi gitaarwerk van ondergewaardeerde kracht Keith Scott. Het klopt dat het nooit een echte hit is geweest. Het is door de jaren heen alleen wel een echte klassieker geworden die live altijd gespeeld wordt. Vandaar dat het op dit album is beland.

Gelukkig maakt Canada's beste zich hier niet schuldig aan (Rush)

Saga kan er ook heel goed mee door !

heaven en please forgive me zin top en de rest redelijk tot slecht.

Echt slechte nummers vind ik hier niet op staan. Memorabel wordt het ook nergens, maar in zijn geheel een cd die lekker wegluisterd zonder ergens spannend of opwindend te worden.

Uitstekende verzamelaar van deze Canadese rockster. Zijn ballads als Please forgive me en Everything I do zijn overbekend, maae ik hou zelf toch meer van de uptempo-nummers als Summer of '69, Run to you en It's only love.
Wel jammer dat I'm ready er niet op staat, maar dan zal je het Unplugged-album moeten aanschaffen waar meerdere kippenvel-nummers op staan.
Van mij krijgt So far so good in ieder geval 4 sterren.

Persoonlijk vind ik dit wel de lekkerste verzamelaar van de man.

Een heel album kan me niet boeien (op 18 til i die na dan) dus samen met deze verzamelaar heb ik het meest essentiële wel in huis vind ik.

De later verschenen compilaties zijn misschien wat completer (want deze loopt tot 93) maar zijn altijd gevuld met teveel niemendalletjes naar mijn mening.

Een heruitgave op vinyl zou leuk zijn overigens.

Onthou gewoon de meebrullers van de fuiven uit de jaren 80: Somebody... Run to you... The Summer of 69... In die jaren een verademing tegenover alle kitch die je in de hitparades hoorde. En ook op Werchter heerlijk klinkend!

En vergeet wat hij later maakte... Cfr. The Simple Minds.
In 1985 zou niemand de man zo afgemaakt hebben, integendeel.
Wat mij betreft een Eighties-icoon!

Hele fijne verzamelaar van Bryan Adams die zijn beste jaren (1983-1993) bestrijkt.
Met hele goede rocknummers (en klassiekers) als Summer Of '69, Heat Of The Night, It's Only Love (met Tina Turner), Somebody, Cuts Like A Knife en Run To You. En een paar mooie ballads.
Everything I Do kan ik tegenwoordig weer goed aanhoren (vroeger echt te veel gehoord, want 6 weken op nummer 1) en Heaven natuurlijk.
Alleen Please Forgive Me vind ik wat te zoet.
Veel is geproduceerd door Bob Clearmountain, dus het klinkt ook nog eens een keer fantastisch en knalt nog lekker de speakers uit.
Moeilijk om de sterretjes te zetten, maar ik doe dan maar met het mes op de keel Can't Stop This Thing We Started (huppelt zo lekker door), Somebody (heerlijke meebruller) en Cuts Like A Knife.