Journey - Revelation (2008)

Ja en die man straalt ook nog eens een ongebreidelde vorm van enthousiasme uit. Dat draagt zeker bij aan de spetterfactor op deze cd.

band zat gisteren no oprah, dan weet je het wel

(en dat ik naar oprah keek en blijf kijken, dan weet je het ook wel

niet al te spectaculaire cd, op muzikaal vlak

allemaal uitstekende muzikanten , prima liedjes,maar weinig verheffend

wel apart dat de man bij vlagen gewon exact klinkt als perry

In de VS is Journey altijd al salonfähig geweest. Ik vind Revelation te gek. Faith In The Heartland veegt de vloer aan met de versie op Generations. All These Years kan zo in het rijtje Open Arms en Faithfully. En Where Did I Lose Your Love rockt de ballen uit je broek.

Maar ja ik heb wel een behoorlijke Journey-tic.

zat een cd 2 bij mijn pindakaas

oud werk met Arnel Pineda op zang

je hoort gewoon Perry, maar als je nog beter luistert hoor je dat het allemaal toch net ff minder strak is allemaal, al is het solowerk een stuk vetter en uitgebreider dan voorheen


enfin, ut wordt ene journey avondje denk ik

Ja die cd zit ook bij mijn exemplaar. Daar doet hij Perry gewoon na. Maar hij klinkt echt verrekte enthousiast.

Magistraal album!!! Na het vertrek van Perry zit er een duidelijk stijgende lijn in de albums vind ik. Arrival was goed maar niet geweldig, Generations was alweer een stukje beter en met dit album leveren ze een meesterwerk af! Staat voor mij op gelijk niveau met Escape en Frontiers. After all these years is zó mooi! Ik krijg elke keer een brok in m'n strot als ik het hoor. Gelukkig ook weer voldoende rockers. En die liegen er niet om! Never walk away, Change for the better, Faith in the heartland en Where did I lose your love zijn hemelse songs. Vond ik Arnel op Arrow nog wat onwennig overkomen; op dit album (en het optreden op Sweden Rock 2009) veegt hij alle twijfel van tafel!!

Berichten over Steve Perry en Jeff Scott Soto verplaatst naar Journey

Beter dan de voorganger en ook beter dan Trial by Fire. Klinkt weer als Journey uit de jaren '80.
En toch mis ik Perry.

Ik begrijp wat je bedoeld Metal-D78 alleen vrees ik dat we het hiermee moeten doen. Ik zie Perry niet zo gauw meer terugkeren. Ja misschien sporadisch voor een goed doel o.i.d. maar permanent? Nee, dat geloof ik niet. Gelukkig hebben ze met Arnel een dijk van een zanger gevonden die zich steeds meer thuis gaat voelen in de band. Hopelijk komt de package Journey/Foreigner/Styx ook naar Nederland want dat wil ik toch wel erg graag meemaken

Naar eigen zeggen heeft Perry inmiddels 50 nummers neergepend het afgelopen jaar. Hij ziet een solo-album wel zitten. Info: Classic Rock AOR special.
Wat ik wil zeggen is dat Arnel heel erg zijn best doet als Perry te zingen, en dat lukt hem heel prima, maar dat zijn compositorische inbreng gering is. Perry gaf Journey toch net dat beetje extra en niet alleen door zijn fantastische stem. Dat beetje extra ontberen de cd's van Journey zonder Perry.

Ah oké je bedoeld het op die manier
Wat compositorische inbreng betreft weet ik niet hoeveel Arnel in de melk te brokkelen heeft maar dat kan inderdaad best gering zijn. Toch vind ik dat ze met dit album niks onderdoen voor bijv. een Frontiers of Escape. Deze vind ik dan ook beter dan Trial by fire met Perry! Op dat album kan ik 'dat beetje extra', zoals jij het zegt, moeilijk vinden om eerlijk te zijn.

Pineda levert geweldig werk af, hier. En Revelation was een werkelijke revelatie. Een prachtplaat met ijzersterke songs.

Ondanks dat zal Steve Perry altijd dé Journey vocalist blijven. Dat zal de band altijd wel blijven achtervolgen.

Tjonge, ik ben nu hun debuutplaat van 33 jaar eerder aan het luisteren. Biezonder dat pas 33 jaar later ze hun op musicmeter hoogstgewaardeerde plaat zouden maken! Ken deze niet, word wel benieuwd!

Dit jaar komt er weer een nieuw album uit van Journey.

Als die nieuwe ook maar enigszins in de buurt komt van dit pareltje dan ben ik al dik tevreden!

Mensen, mensen... zo goed is deze nou ook weer niet!

Je bedoeld dat sarcastisch neem ik aan?

Nee, serieus. Goede plaat hoor, maar dat deze hoger wordt gewaardeerd dan het jaren '80 werk lijkt mij niet terecht. Het zijn allemaal prima nummers (volgens het boekje) met een aantal toppers, o.a. Where did I lose your love, maar het heeft toch echt niet de magie van het jaren '80 werk. Daarvoor is het te voorspelbaar en zitten er mij net iets te veel clichés in. Wel een goede plaat, begrijp me goed.

Hoe zou het komen dat deze plaat de hoogste waardering krijgt uit hun carriere?!
(NB: dit schrijft iemand die de plaat niet eens gehoord heeft)

Het zijn natuurlijk niet precies dezelfde mensen die op alle Journey albums gestemd hebben. Ik denk dat als je de mensen die op alle platen gestemd hebben, op een rijtje zet, je op een andere waardering komt.

Zelf vind ik ook niet dat Revelation kan tippen aan Escape of Frontiers. Op die albums werden standaarden gemaakt. Op Revelation worden die standaarden opnieuw gebruikt. Ik vind wel dat qua songmateriaal Journey nog altijd tot de AOR eredivisie behoort.

Champions League niveau, absoluut. Maar, inderdaad de jaren 80 worden niet meer geevenaard.

Misschien hebben jullie wel gelijk maar toch...ik had het er gisteravond toevallig nog met 2 vrienden over dat ik deze zonder twijfel naast Escape en Frontiers zet! Wat mij betreft zit dit album op hetzelfde niveau.

Ik zet vooralsnog eens in op 3,5.
Vind hem zeker niet slecht maar echte verrassingen hoor ik ook niet, ook de zanger niet (die overigens wel een puike stem heeft... maar ook heel veel Perry-maniertjes).

Het jaren '80 niveau wordt in ieder geval niet gehaald, ondanks het muzikale vakmanschap.

Daarnaast snap ik eerlijk gezegd ook niet dat iedereen zo wegloopt met die Kevin Shirley want echt mooi klinken of knallen doet dit werkje niet... al is het gelukkig niet zo erg als Trial by Fire.

Maar goed, we zullen zien! Heb hem nu in de cd-wisselaar in de auto dus hij komt zeker nog vaker langs. Wie weet rolt er een hogere score uit.

Zolang ze albums blijven maken van deze kwaliteit (net als het laatste album) hoor je mij niet klagen!
Straks naar Bospop waar ik voor hun optreden een meet and greet met ze heb

Never Walk Away, Change For The Better en Where Did I Lose Your Love zijn mijn favoriete nummers op dit album

Ik vind ook dat ze met deze (en ook de laatste) werk afleveren dat misschien ietsje minder is als een Escape of Frontiers maar er toch echt dicht tegenaan zit. Hoe waren ze gisteren trouwens Guinness? Ik zag ze 2 weken terug op het Rock the Nation festival in Duitsland en daar vond ik ze wel goed. Zwakke schakel live blijft voor mij toch Pineda. Uiteraard niet qua zang maar z'n podiumpresentatie is ronduti belachelijk! Het is net een klein kind met z'n gespring en gehuppel. Zeker vergeleken met de rest van de band. Maar ja, kwalitatief was het prima!

Na heel de discografie in chronologische volgorde te hebben geluisterd, moet ik toch eerlijk zeggen dat ik dit de beste plaat vind die Journey ooit gemaakt heeft. Nostalgie speelt bij mij duidelijk geen rol, dus dat bepaalt niet mijn score bij de oudere platen. Hier staat werkelijk geen enkel zwak moment op, want bij die oudere zogenoemde klassiekers mijns inziens wel het geval is. Alleen After All These Years zit echt op het randje, want het is wel errug cheesy. Aan de andere kant is de zang in dit numer fenomenaal. Dan vind ik Turn Down te World Tonight een mooiere ballad, kippevel.
Favoriet is de openingstrack, wat een riff! En wat een licks gooit die Neal Schon er uit. Ben echt verliefd op zijn gitaarsound.

Beste album van Journey, by far!

Mooi om eens een recensie van iemand te lezen die weinig tot geen 'last' heeft van (jeugd) sentiment en/of nostalgie. Ik reken dit album zelf ook met gemak tot het beste Journey werk! En in tegenstelling tot jou vind ik After all these years dus werkelijk fenomenaal!! Echt een 'brok in de strot nummer'.

Slechte productie , met name het hoog is slecht gemixed en er zitten enorme fluittonen in . Heb het er laatst nog met een studio techneut over gehad . Verder vind ik de vocalen zeer matig , ik begrijp de ophef over deze zanger dan ook totaal niet , de vorige zangers waaren toch een stuk beter . Zeker live valt deze jongen door de mand en knijpt de hoge toontjes eruit .

Er staan wel een aantal gave nummers op , Where did i lose your love en what it takes to win bijvoorbeeld maar over het algemeen toch echt de slechtste Journey plaat die ik ooit gehoord heb .

Ik vind het enthousiasme wat deze knaap uitstraalt vele malen aanstekelijker dan die Steve Augeri. Wat een saaie drol is dat. Dan kunnen schoonheidsfoutjes me totaal niet boeien.

En de productie is zoals veel rockproducties van tegenwoordig. Computerknutselwerk. Helaas. Maar in het geval van Revelation vind ik het niet storend want het is allemaal niet overgeproduceerd. En de nummers zijn in mijn beleving ook nog eens uitstekend.

Ongelooflijk toch dat verhaal dat je een zanger vind via You Tube en die qua stemgeluid ook nog eens op Steve Perry lijkt. Ik vind Pineda een erg goede zanger maar het niveau van Perry daar is hij nog niet aan toe. Maar zo`n jonge gast moet nog rijpen dus valt er nog wel wat te verwachten. Het songmateriaal is werkelijk van een zeer hoog niveau en als een nummer van Journey vanaf het begin in je hoofd geramd zit, nou dan zit het wel goed. Vanaf opener Never Walk Away tot Let it Take You Back is het genieten geblazen en gitarist Neal Schon is weer in topvorm! De ballads zijn ook weer van kippenvel niveau kortom deze band is back on the top!