Beck - Modern Guilt (2008)

Dan kun je beter gaan, zoals Beitel al zegt, voor Odelay of The Information.

Volgens mij zegt dat meer over de grote promotiecampagne voor dit album.

Het concert 30-06 in de Melkweg was echt buitengewoon inspiratieloos.Tegenvaller, want het interview in de Volkskrant en diverse previews van dit album online wakkerden mijn oude kriebels weer aan. Ben jaren die-hard fan geweest van deze merkwaardige muzikant, maar dat is met zijn vorige twee albums eigenlijk eindelijk definitief afgelopen. Hoeveel bonustracks met dezelfde eentonige ellende kregen we wel niet kado bij alle dure deluxe versies en promo's en dvd's en --'xcuse the 'tude-- teringmeuk?

Ik ben een van de weinigen wellicht die Mellow Gold nog steeds de beste plaat vind. Die prettige fonky shit die daar werd neergezet is gewoon neergepleurd en opgenomen. Geniaal. "Laat de conservatorium-boys maar thuis, we hebben iemand die met z'n lul kan drummen". Dat idee. Maar goed, deze plaat is sinds het vorige 'gedreutel' eindelijk weer anders, en dat maakt 'm gewoon weer lekker.


Mijn nieuwe top 5 Beck albums:

1 Mellow Gold
2 Sea Change
3 Modern Guilt
4 Mutations
5 Odelay

Top 3 beste songs die beck heeft gemaakt:

1 Going Nowhere Fast [unreleased / fresh meat & old slabs tape]
2 Lampshade [a western harvest field by moonlight]
3 Brother [b-side jackass single]

(yeah, not a conventional taste)

Ik krijg het idee dat hij sinds Odelay steeds minder zelf is gaan doen. En dat hoor je, een heel CSI team conservatorium psycho's is zich met zijn muziek gaan bemoeien. Maar Beck klinkt het tofst als hij maf loopt te freaken met een gitaar en een drumcomputer, meer heeft de man niet nodig, en dat was juist zo tof. Maar goed, gun die man z'n miljoen-dollar-speelgoed en aandachtscirkus.
Wel jammer om te weten dat hij aangesloten is bij Scientology...
http://www.lermanet.com/beck/ ("turn off".)

Blij dat ik glij, en dit even kwijt kon. Zijn jullie nog wakker?? :-|

Deze Beck lijkt, het klinkt gek, veel op Sea Change. Dezelfde sfeer, manier van zingen. Echter is het deze keer overgoten met een donkere mix van zware drums, bass en spaarzame electronica. Het is de productie die hier het verschil maakt, niet de nummers zelf.

Toch ben ik blij met deze plaat en vooral met de korte speeltijd.
Een paar uitschieters en geen missers. 4****.

Ik ben nu bezig met mijn eerste luisterbeurt. En het valt me allemaal wat tegen. De nummers missen, volgens mij, wat urgentie en energie. Het klinkt me tot nu toe allemaal iets te tam en emotieloos in de oren. Beck klinkt gewoon... moe. Maar misschien dat het kwartje nog moet vallen...

En, btw, het optreden op Werchter, zondag, viel me tegen. De muziek was goed, en de nieuwe band speelde strak. Maar Beck zelf kwam ongeïnteresseerd over. Hij zei niets tegen zijn publiek, lachte niet, hij vertoonde gewoon geen enkele emotie. Daar had ik meer van verwacht.

Op 'Sea change'(en in iets mindere mate 'Mutations') klinkt hij ook wel ''moe'', maar toch geniaal, ik vind het een beetje bij zijn stijl horen, hoewel ik deze nieuwe nog niet uitgebreid gehoord heb, behalve 'Chemtrails', dat is toch een héél mooi nummer, en 'Gamma ray', een beetje 'demo-versie' van een nummer dat zo op 'Odelay' had gekund, ook niet mis.
Over zijn concerten kan ik niets zeggen, daar ben ik nooit geweest...

Gisteren was het zover: Modern Guilt, de nieuwe Beck, zou eindelijk in de winkel liggen. Aanvankelijk was ik niet bepaald enthousiast: voor mij heeft de man immers sinds Sea Change niet echt veel spectaculair verricht. Guero, nochtans met de nodige grammy’s en andere lofredes beladen plaat uit 2005, vond ik een nodeloze en wanhopige terugkeer naar het Odelay-tijdperk, waardoor het echt niet werkte; veel sterke songs, maar het was allemaal zo onnatuurlijk. The Information had dat probleem niet echt, maar zat dan weer zo stokvol en miste zoveel richting dat het haast onbegonnen werk werd; een jaar na datum was ik alleen nog fan van het titelnummer, de epische spacefunk van “The Horrible Fanfare”, “Nausea” en “1000 BPM”. Veel is er dus niet blijven hangen.

Maar uiteindelijk was de honger te groot, en wou ik toch maar eens horen wat meneer Hansen er deze keer van bakte. Bovendien raakte ik nog meer geïnteresseerd toen de perstekst op de wereld losgelaten werd: Beck zou aan de slag gaan met de enige echte Danger Mouse, het album zou maar een goed half uur duren (Beck: “ik wil de mensen hun tijd niet verdoen. Ik zeg wat ik te zeggen heb. En verder niks.”) en, last but not least, hij zou experimenteren met psychedelica à la Zombies. Dat deed het hem: zou hij zowaar een nieuwe Mutations uitbrengen, een introvert stukje vakmanschap waarop mans liefde voor Tropicalia en folk verklaard werd? Ik kreeg er zowaar al spijt van dat ik geen ticketje voor de zondag op Werchter in mijn bezit had.

En nu heb ik hem. Amper iets van gehoord, buiten de veelbelovende preview van “Chemtrails”. Dus dacht ik: waarom geen track-by-track review eropsmijten? Daarom loods ik u vandaag door Modern Guilt:

1. “Orphans”: Een vreemd, maar aangenaam begin. Pulserende drones, een ratelend drummetje, diepe bas. En dan plots een akoestische gitaar die zo een typische melodie speelt dat je gewoon weet dat je naar Beck aan het luisteren bent. Een leuk, maar ook zeer typisch Beck-nummer, dus, waarin electronica en psychedelische pop mekaar vinden. Zelfs de zanglijntjes zijn ontegensprekelijk Hanseniaans!

2. “Gamma Ray”: Ok, nu begint de pret! Een surfgitaartje dat een vroege B 52’s-riff speelt, soundscapes op de achtergrond. Beck die over “ice caps melting down” en “my Chevrolet Terraplane” zingt, waarna het refrein volgt. Sterke boel! Mooi contrast tussen het vrolijke gitaarlijntje, de ijle achtergrondzang en keyboardeffectjes, en de nogal cryptische tekst. Heeft de man er een nieuwe klassieker in het canon bij?

3. “Chemtrails”: Het beste nummer op de plaat, geen competitie. Melancholische, geladen trippy psychrock in een waas van dronende gitaren, rollende drums en orgeltjes, ergens tussen Air en Pink Floyd in. Het klinkt allemaal nogal morbide en behoorlijk intriest, maar het is van een verslavende schoonheid, zeker als het nummer naar het einde toe een paar versnellingen hoger schakelt om naar de eindmeet te racen. Ik ben er nog altijd niet goed van.

4. “Modern Guilt”: Nog een sterk nummer. Het titelnummer draagt echo’s van The Doors’ “People Are Strange” in zich, maar dan met een modern arrangement. Weer zo een refrein dat blijft hangen. Damn you, Beck! Niet bepaald indrukwekkend, maar toch verrukkelijk. Eens benieuwd wanneer we nu een stinker geserveerd gaan krijgen.

5. “Youthless”: Time to dance! Net als de surf-Go-Go van “Gamma Ray” behoorlijk uptempo, al wordt er nu teruggegrepen naar een funky basriff en licht robotische discorock. Vijf op een rij.

6. “Walls”: Het korte nummer waar iedereen blijkbaar laaiend enthousiast over doet, al had ik de eerste minuut niet door waarom. Een mooi maar nogal cheesy melodietje op één of ander postmodern kerkorgeltje, gortdroge drums; het doet nogal denken aan het soort soul dat Gnarls Barkley maakt, alleen iets minder spectaculair. Pas op, het is een leuk nummertje, maar zo speciaal nu toch ook weer niet?

7. “Replica”: En nu zakt de plaat dan toch even in. Nerveuze drum and bass met een zweverige toets… ik word er tamelijk nerveus van. Al is ook dit geen slecht nummer, eerder gewoon vakmanschap: drums als machinegeweervuur, ijle toetsen, en hoor ik daar nu strijkers? Venetian Snares voor de FM-massa, zo lijkt het wel.

8. “Soul Of A Man”: Aha, rock! Een grungy riff, Becks stem in echo’s, scheurende maar netjes in toom gehouden feedback, het soort Beck-rock dat hij al sinds ‘94 placht te maken, en dat een weide gegarandeerd in vuur zou zetten. Ik vind het wel tof, maar het verveelt nogal rap. De teksten lijken alweer te gaan over zijn zielenheil; de mens is dan ook wat ouder geworden. Maar chapeau aan iedereen die zo een sterke midlifecrisisplaat aflevert.

9. “Profanity Prayers”: WAAR HAALT HIJ DIT NUMMER NOG VANDAAN!? Nog een rocker, maar verdomme, wat voor één! Wat een riff die uit de marihuanawaas komt aangewaaid! Waar is die luchtgitaar? Stevig, en toch weer die ijle achtergrond en noodzakelijke akoestische break. Maar zo nummers zou hij er nog gerust meer op mogen smijten.

10. “Volcano”: Slecht einde, vind ik persoonlijk. Typische Sea Change-pseudofolk, ondersteund door een zachte hip-hopbeat: dit soort Beck ben ik al jaren beugehoord. Anderen zullen dit dan weer behoorlijk geweldig vinden, maar ja. Wel een mooie tekst, mind you: “I don’t know where I’ve been,/ But I know where I’m going,/ To that volcano,/ I don’t want to fall in though/ So I want my bones on the firing line.” Alleen krijg ik altijd het schijt van zulke “introverte” afsluiters.

De balans? Modern Guilt is niet geweldig, maar degelijk, héél degelijk zo blijkt. De plaat is, zoals ik terecht vermoedde, zeer compact geworden, wat hem alleen maar ten goede komt: geen echt storende stukken, niet teveel zeurderige nummers, maar gewoon 10 nummers die gaan van goed tot soms zelfs geweldig gaan, “Profanity Prayers” en “Chemtrails” voorop. Het overheersende gevoel bij mij is dat ik deze plaat nog veel ga opleggen, en er nog van ga genieten ook. Tweede constatatie: veel retro. Surf- en acidgitaartjes, benauwende psychedelica, Beach Boys-melodietjes, Go-Go, en zelfs, zoals (godb) in Humo al opmerkte, een beetje van de vrolijke Pixies. Dat is het Danger Mouse-effect, neem ik aan? Zijn productie is in ieder geval ook kristalhelder, heel open en modern maar toch nergens het nostalgische verklotend.

Beck is geen vernieuwer meer, en is het in feite nooit echt geweest; noem hem gerust de David Bowie van de hedendaagse alternatieve Rock. Wat ik bedoel is dat we niet meer op Odelay 2.0 hoeven te wachten: hij heeft het al eens geprobeerd, en hij moet het niet nog eens riskeren. Om maar te zeggen: Modern Guilt is een aangename plaat, niet meer en niet minder. Soms een beetje lauw, dan weer geweldig, maar vooral gewoon goed. En meer moet het ook niet zijn.

http://milesbehind.wordpress.com/

Eh, dankje om mijn blogpost op het net te smijten, Bloempje. Denk ik.

Ik geef hem trouwens ook een 4.

In ieder geval met bronvermelding.

Ik wil voor 5% affiliate van je site worden
Goede recensies zijn het waard om op musicmeter te staan, toch?

Haha. Mhm, medewerkers, I like the idea!

Dankje voor het immense compliment, in ieder geval. Blij dat er toch mensen zijn die mijn schrijfsels kunnen pruimen.

Edit: oh ja, ik heb er zeker geen probleem mee dat zoiets op musicmeter gesmeten wordt, tenzij iemand natuurlijk met het krediet gaat lopen.

Eigenwijs dat ik ben heb ik deze toch maar gecheckt. Ik ben hem de 2de keer aan het beluisteren en ik moet zeggen dat ik het helemaal zo slecht nog niet vind. Ik heb wat moeite om er doorheen te komen omdat het een genre is waar ik nog niet helemaal bekend mee ben. Ik let ook veel op de producties want tekstueel gezien vind ik het maar op weinig punten spannend worden. Een productie als Gamma Ray springt er voor mij dan toch boven uit. Zitten toch ook wat elementen in die ik bij hiphop producties tegen ben gekomen. Qua zang, dus niet tekstueel, vind ik het wel oké.

Klinkt wel lekker moet ik zeggen. Na eerste luisterbeurt springen Chemtrails, Replica en Volcano er het meest uit voor mij. 3,5* voorlopig

Krijg dit album binnenkort op vinyl binnen. Tot nu toe paar keer de cd beluistert. Heerlijk album. Na een paar keer geluisterd te hebben springen de nummers Soul of a Man en Profanity prayers er het meeste uit. Daarnaast vind ik Walls en Chemtrails ook wel wat hebben. De rest van de nummers liggen redelijk tot goed in het gehoor.

4*

beste aankoop van 2008.

ben benieuwd of oasis dit nog gaat breken bij mij in oktober.

Het trio 'Gamma Ray', 'Chemtrails' en 'Modern Guilt' vormen wat mij betreft de kern van dit album. Het zijn drie erg mooie nummers, op een mooi afwisselend album. Na 'Sea Change' was ik afgehaakt, maar Beck heeft me met dit nieuwe album weer geraakt!

Orphans is een dijk van een opener, de trits nummers daarna tot en met het titelnummer zetten de toon muurvast neer. Jammer genoeg is duurt het vervolgens tot Profanity Prayers voordat het weer zo interessant wordt, en sluipt het album daardoor toch een beetje geruisloos voorbij.

Waar 'The Information' me aardig verrastte (Mellow Gold liefhebber), vind ik Modern Guilt wat magertjes. Enigszins voorspelbare, en de trip is snel over.

leuke goede nieuwe beck , er staan zeker 5 zeer sterke nummers op maar vroeger verzandde hij in te lange cd's maar deze had wel een tweetal nummertjes meer mogen wezen

Wat is Chemtrails een fa-bu-leus nummer!

De nieuwe single klinkt niet verkeerd. Eigenlijk wel goed!!!
"Walls"

Die catchy gitaarlijntjes in de eerste twee nummers! Ik wou dat ik dansen kon, dan had ik staan swingen als, als, als Mahatma Ghandi op hete kolen. Nummer drie biedt de welverdiende rust. Achterover leunen, ogen dicht, wegglijden. Fijn zo.
Wat volgt is niet onaardig, maar ook niet van wereldschokkend niveau. Het is wel lekker rap voorbij. Ik heb de hele plaat hardop zitten tellen en kwam tot 2025 seconden. Omgerekend is dat 33min. 45. Ik weet niet wie van de musicmeter-crew hier doorgaans het telwerk doet, maar hier zit ie er mooi 2 seconden naast! Ha! Heb ik jullie even tuk! Ga ik nu aan mijn begeleider vragen hoe laat we spijkers gaan tellen in de Gamma.

Een heerlijke plaat! Eindelijk weer eens iets frissigs om naar te luisteren.

Modern Guilt. Vind het een heel fijn album. De songs zitten allemaal goed in elkaar en gaan niet snel vervelen. Dit had niet verwacht nu ik 'm al zo vaak heb beluisterd.

super album, normaal moet ik aan beck een lange tijd wennen, maar deze plaat was perfect bij de eerste luisterbeurt een 4;5*

Kan iemand mij vertellen wat Cat Power heeft bijgedragen aan het nummer 'Walls'?

^^dat vraag ik me ook af

mja in het boekje staat namelijk niets in van een samenwerking met cat power ..

Is dat niet het ultra-hoge gezang op de achtergrond zo nu en dan? De eerste keer zo te horen rond 0:38. Misschien meer een productie-effectje dan een grootse samenwerking, maar het is wel echt prachtig.

Nee, Beitel
dat hoge gezang is van de originele sample

Chan Marshall zit volgens mij verstopt in het refrein.
Of ik denk haar een paar keer te horen.

Het is trouwens gesampled van Paul Piot & Paul Guiot- Amour, vacances et baroque