Beck - Modern Guilt (2008)

Deze Beck lijkt, het klinkt gek, veel op Sea Change. Dezelfde sfeer, manier van zingen. Echter is het deze keer overgoten met een donkere mix van zware drums, bass en spaarzame electronica. Het is de productie die hier het verschil maakt, niet de nummers zelf.

Toch ben ik blij met deze plaat en vooral met de korte speeltijd.
Een paar uitschieters en geen missers. 4****.

Modern Guilt is Beck zoals ik hem nog niet vaak gehoord heb. Hij greep me meteen bij de kraag en bij het beluisteren van 'Gamma Ray' voor de eerste keer, leek het net alsof ik het nummer allang kende.
Het album begint met Orphans. Een heerlijk nummer, dat goed in elkaar steekt en aanstekelijk werkt. Het enige waar ik aan moet blijven wennen zijn de aaaaaaaaaaaaah's aan het einde van het nummer.
Gamma Ray is vervolgens het pareltje van het album. Niet geheel ontoevallig moet ik altijd aan de gelijknamige band denken, hoewel de muziek totaal niet met elkaar te vergelijken is. Het nummer werkt aanstekelijk, ligt in het verlengde van Orphans, maar is beter. Gewoon beter.
Chemtrails is dan heel anders. Het is minder up-tempo en meer geladen lijkt het wel. Er straalt een zekere duisternis van het nummer en dat trekt me wel. Erg geslaagd nummer datzeker.
Zeker niet in deze lijn ligt Modern Guilt. Het is meer blues-achtiger en daarom zou ik het wel een relaxed tussendoortje willen noemen. De het piano-riedeltje is overigens geniaal te noemen!
Youthless is ligt dan weer meer in het straatje van Gamma Ray. En zo zijn alle nummers in principe wel met elkaar verbonden. Ook dit nummer is goed te noemen. Het heeft diezelfde (ik zou bijna zeggen 'vibe' ) sfeer die voor dit album zo typerend is en misschien wel voor Beck in het algemeen. Helaas blijft Gamma Ray beter.
Walls is ook weer een nummer waar in principe niks op aan te merken. Goed, het album heeft een bepaalde sound die je aan moet staan. Maar wanneer hij dit doet, dan is het wel erg vermakelijk allemaal.
Een van de minste nummers van het album vind ik dan Replica. Het klinkt allemaal wel aanemelijk maar het wordt nergens spannend of uitdagend en dat mis is toch wel.
De basintro van Soul of a Man behoort dan weer tot de meest geniale stukjes van het album en laat voor mij echt blijken dat ik een Beck-album aan het luisteren ben. Heerlijk groovy is misschien wel het beste woord. Oftewel, het klopt gewoon allemaal!
Het acoustische gedeelte van Profanity Prayers maakt voor mij veel goed. Het nummer zelf vind ik een beetje mat namelijk, de gitaar gaat er goed is, maar ik begin een beetje afwisseling te missen. En daar komt dat die acoutische gitaar om de hoek kijken. Een muzikale ingreep die precies op het goede moment komt.
Ja, de aflsuiter is dan ook weer een waar Beck-pareltje te noemen. Volcano, wat is daar nog over te zeggen? Heerlijke sfeer, heerlijke melodie, heerlijke tekst, heerlijk nummer gewoon.

Maar waarom dan maar 4 sterren? Het album is immers vooral heel goed. En dat is nu juist een beetje het probleem. Het is overal vooral goed, maar dan ook niet meer. Op een paar sporadische seconden na, wordt het nergens geniaal of blinkt het uit. En dat is wat ik mis.

4*