Chris Rea - Auberge (1991)

Man man man wat is dit een prachtige plaat. Ben alles in chronologische volgorde aan het luisteren en dit is voorlopig echt met afstand mijn favoriete plaat van Chris. Ik ben wel een beetje fan geworden van hem.

Destijds mijn introductie tot Chris Rea.
En nog steeds 1 van zijn meesterwerken.

Looking for the summer blijft fantastisch.
Sing a song of love to me blijft heerlijk intiem.
En Everything counts is pure genious.

Mooie degelijke plaat van Rea . Sober en fraai . Heeft wel de neiging om halverwege wat in te zakken .

Prijsnummers : Auberge , Gone Fishing ( prachtig ingetogen) Heaven en Looking For The Summer .
Weinig echt verrassend , maar gewoon Rea waardig .

Tot 2002 kende ik Chris Rea eigenlijk alleen van zijn overbekende kersthit "Driving Home for Christmas". In 2002 bracht Rea zijn bluesplaat "Stony Road" uit. Ik was meteen verkocht en sindsdien een fan van de bluesy Chris Rea. Recent ben ik begonnen om ook de vroegere platen van Rea te ontdekken en kwam al snel uit bij het prachtige "Auberge".

Dit is een prachtplaat (met ook een mooie hoes overigens), waarop zijn mooie diepe warme stem en dito gitaarspel de hoofdrol opeisen. De gelijknamige opener heeft wellicht een iets te lang intro, maar het nummer is een mooie opmaat voor wat komen gaat.

Het eerste kippenvel moment komt bij het orgelgeluid en de schuurpapierstem van Rea op "You're Not a Number". Ook het voorgaande "Gone Fishing" is van hoog niveau, als is het wel wat zoet. Rea komt ermee weg, omdat zijn indringende stem en soulvolle slidegitaar een nummer naar een hoog niveau tillen.

De gitaarintro van "Set Me Free" is zo diep, donker, mooi en bijna sensueel. Het nummer is prachtig opgebouwd en heeft een euforische, meeslepende en zelfs hypnotiserende sfeer. Het piano intermezzo is zo mooi en dan weer die raspende stem, gevolgd door een fenomenale gitaarsolo.

Rea is een veelzijdig artiest en bewijst dat hij vele genres beheerst. Ook op deze plaat is de invloed uit de blues merkbaar. Ook de soul is niet ver weg en op "Every Second Counts" is de reggae vibe overduidelijk.

Weer een hoogtepunt is "Looking for the Summer". Rea bezweert je met zijn intrigerende manier van zingen/vertellen. Dit nummer behoort tot het beste dat Rea heeft geschreven. Wederom mooi dienstbaar gitaarspel met een mooie afwisseling en interactie tussen de akoestische en electrische gitaar.

Chris Rea is meer dan "Driving Home for Christmas". Veel meer zelfs en daar is deze plaat het zoveelste bewijs van. Een klasse plaat van een ondergewaardeerde zanger/gitarist.

Deze plaat is inderdaad van voor tot achter prachtig. Zelf vind ik het vooral mooi in de auto. De stampende opener Auberge, het rustige en simpele Gone Fishing. En het gaat maar door.

De enige wat mindere nummers vind ik Red Shoes en Set Me Free.

Op een mooie lentedag....in de auto....raampje open......luisterend naar Looking for the summer. Het leven kan dan zo mooi zijn.,,,,,,

Auberge is hier op MuMe één van de best gewaardeerde albums uit de Rea-discografie. Ik blijf dit toch één van zijn mindere platen vinden.
Met een imposant oevre als dat van Rea kan het bijna niet anders of er moet af en toe wel ‘ns een uitglijder tussen zitten. Meestal is dat beperkt tot hooguit één per album, maar op Auberge tel ik vier nogal gezapige en vrij ongeïnspireerde tracks: Gone fishing, Heaven, Red Shoes en Sing a song of love to me. Daar stan dan wel een paar sterke tracks tegenover zoals Every second counts en vooral Set me free. Looking for the summer is ook mooi, maar lijkt bijna wel een remake van Auf immer und Ewig van een paar jaar eerder (On the Beach)

Prima plaat van Rea die zijn slide weer heerlijk laat jengelen en ietwat ingetogener lijkt te zingen.De man heeft een genre op zich gecreëerd.Daar is niks mis mee ,maar later in zijn carrière werd dit ook wel een beetje zijn achilleshiel.Hier is alles nog keurig in balans en kunnen we smullen van het titelnummer en het prachtige Gone Fishing en het hemelsmooie Heaven. Ook Looking For The Summer heeft dat mooie lome over zich ,waarin ik mij al in een soortgelijke auto als op de hoes waan,cruisend over de wegen .4 sterren.

Mooi album. Heb een aantal albums op de kop getikt in de kringloop en leer zijn werk zo wat beter kennen. Heb altijd een best of gehad, maar de tijd voor uitbreiding was daar.

Wat me wel opvalt is dat het kwaliteitsniveau nog wel eens verschilt. Maar dit album is prima, sfeervol en muzikaal erg boeiend!

Er zijn weinig zangers die me zo kunnen treffen als Chris Rea. Ik ben zo gelukkig geweest om 2 jaar geleden naar een concert van hem te gaan in Antwerpen, en ik werd zowat tot tranen beroerd. Wat een prachtige stem, live zeker zo goed als op de cd. En dat brengt me op Auberge: ik heb deze cd pas later leren kennen, maar vind het een van de allerbeste albums die hij ooit gemaakt heeft. Kippenvel als je Gone Fishing en Heaven hoort. Ontroerend mooi! Maar ook de andere werken mogen er zijn, stuk voor stuk hoge kwaliteit. Mijn petje af voor Chris....

Echt een prima album van de beste man. Erg goede nummers, en ik vind, eigenlijk nergens een echte inzakker te bekennen. Ik heb de groene uitvoering met als extra Winter Song erop.

Kan mij het ook bommen. Een halfje erbij. Het is gewoon een klassieker wat mij betreft!

Ik keerde de muziek van Chris Rea pas 1985 kennen en ben sinds dien fan. Heb al zijn platen en drie keer een concert van hem bezocht. Omdat we het vandaag over een auberge hadden, heb ik direct het album Auberge opgezet. Ook dit is een mooi en afwisselend album.

Ooit dit album in 1991 gekocht vanwege het intro dat ik leuk vond. Kende de man van Josephine en het kerstplaatje. Weinig verwachtingen maar is toch uitgegroeid tot een van mijn lievelingsalbums. Het ingetogen spel van Rea kan me door de jaren heen heerlijk bekoren. Dat het hier en daar zoetsappig overkomt zal ik nooit ontkennen maar hij kan b.v. in tegenstelling tot een Mark Knopfler die in de zelfde sferen leeft wel zingen.
4.5 ster

Voor mij is dit misschien wel zijn beste album: de warme stem, de rake teksten en het gevoelige gitaarspel vormen een perfecte eenheid. Het openingsnummer blijft het zwakke deeltje van het wondermooie geheel. De drie laatste nummers vormen met 'Gone Fishing', 'Heaven' en 'Set Me Free' de bekroning. 5 sterren

Prachtig album van de man die velen alleen kennen van dat oersaaie kerstliedje.
Alleen al het nummer Looking For The Summer is een wereldnummer

En dat is niet eens een echt kerstliedje... Maar ja, met het woord Christmas in de titel wordt het dat al gauw natuurlijk. Ik vermoed dat het ook Chris Rea zelf verbaasd heeft dat dat nummer is uitgegroeid tot een kerst-evergreen.

Ik heb behoorlijk wat Rea-platen en deze komt bij mij na het fantastische tweeluik Shamrock diaries en On the beach op de derde plaats. In het verlengde van de gitaarsound van Dire Straits heeft Chris Rea met deze stijl eigenlijk een genre op zichzelf gecreëerd. Enige nadeel daarvan is dat sommige nummers nogal op elkaar gaan lijken. Zo vind ook ik een nummer als Looking for the summer (hee, dat rijmt ) veel weg hebben van eerder werk, en hetzelfde geldt voor Heaven. Maar het zijn wel allebei prachtsongs. Een perfectionering van eerder werk, zullen we maar zeggen.

De remaster van Auberge is erg mooi, zeker ook met de tweede cd erbij. Set Me Free vind ik het allerbeste nummer van Chris Rea. Echt schitterend, luister maar eens! Die jankende gitaar in het outro..... wowwww

Ik geloof niet dat deze man slechte albums kan maken/gemaakt heeft.
Ook dit is een prima album in zijn discografie.
Hij is inderdaad zowat een genre op zichzelf.
Voorlopig beste nummers weer het titelnummer Auberge, You're Not A Number, Lookin' For The Summer en Set Me Free.
Lookin' For The Summer en Auberge werden geen hits meer, maar haalden nog wel de tipparade.
Nog maar weer eens paar keer laten draaien binnenkort.

Een album dat meerdere keren draaien nodig heeft om erin te komen. Wat wel meteen opvalt is de uitstekende open/transparante productie. Natuurlijk is de gruizige rokersstem van Rea overal direct herkenbaar. En in contrast met de vaak gevoelige melodieën zorgt dat voor een intieme sfeer.

Een artiest die je zonder meer in het rijtje kunt neerzetten met Eric Clapton, Mark Knopfler en Joe Cocker. De vergelijking gaat mank natuurlijk, want Rea heeft genoeg eigen stijl, maar wie bovengenoemde artiesten waardeert, komt ook al gauw bij Chris Rea uit.

Met Gone Fishing begint het album goed op gang te komen. Mooie tekst! Erg goed is Set Me Free, dat uitpakt van klein naar groot. Maar ook het wat simpel voortkabbelende Sing a Song of Love to Me is fijn. Looking for the Summer is duidelijk 'knopfleriaans' en had moeiteloos gepast op Communiqué van Dire Straits.
Het slotnummer The Mention of Your Name raakt me. Emotioneel. Betekenisvol.

Een goed album dat zeker 4 sterren waardering verdient en zoals gezegd meer draaibeurten nodig heeft.

PS. Het originele schilderij van Alan Fearnley, de raceauto hier op de hoes, zag ik een paar maanden geleden nog in het Louwman Museum in Den Haag.

Prima plaat met erg mooi gitaarspel van Chris Rea. Helaas vind ik zijn stemgeluid niet zo mooi, en zelfs erg saai. Daardoor blijf ik steken op 3,5 * ('meer dan voldoende'). Een kwestie van smaak vrees ik.
Prachtige tekening op de voorkant van het album, maar het gaat natuurlijk vooral om de muziek.

heerlijke plaat van een zonder meer authentiek en down to earth muzikant. veel goede nummers en een plaatje dat je van voor naar achteren kan beluisteren. Versie die ik bezit (groene kaft, zelfde tekening)heeft ook nog winter song erop staan, wat ook een super nummer is.

Mooie sfeervolle plaat van Chris Rea, met Set Me Free & Looking For The Summer als absolute uitschieters.
Dreigt soms wat gezapig te worden maar enkel al zijn warme stemgeluid vergoed veel.
Raakvlakken met Dire Straits zijn er mijn inziens zeker, gelet op het gitaarwerk maar Rea zijn stemgeluid is vele malen mooier dan die van Knopfler.

[quote]heartofsoul schreef:
Prima plaat met erg mooi gitaarspel van Chris Rea. Helaas vind ik zijn stemgeluid niet zo mooi, en zelfs erg saai.

Ècht? Ronduit ongelofelijk. Een van de beste stemmen in de popmuziek.

Voor die ''koffiebruine'' warme stem van Rea mag je mij wakker maken, heerlijk. Zijn stem heeft een fraai timbre en als hij de diepte ingaat ben ik om. Maar dat is persoonlijk. Een beetje offtopic; de stem van Knopfler vind ik tergend saai. Auberge vind ik trouwens een redelijk plaatje waarbij het venijn voor mij in de staart zit. De uptempo pop achtige songs van Rea hebben niet zo snel mijn voorkeur. Ik heb een voorliefde voor een broeierige setting, waar Rea met zijn rokerige stem de boel bijeen 'croont'. Auberge kan mij echter niet lang bekoren. Ik heb dan ook een voorkeur voor platen als Stony Road, The Blue Cafe of God's Great Banana Skin, albums die wat meer songs bevatten waar Chris de diepte ingaat.

Even schrikken vandaag zeg , zo net weer voor de kerst het overlijden van deze grootheid in de leeftijd van 74 jaar slechts met dit als geweldig album . Straks de man eren met deze Auberge ...

Geen "Driving home for Christmas" voor Chris in 2025 maar een drive naar De Hemelse Heerlijkheid. Daar zal toch ook wel kerst worden gevierd? Rust zacht Chris Rea, God hebbe je ziel.

He's gone fishing... in Heaven

Tell Me There's a Heaven. Dan is hij daar nu. Dat hoop ik zozeer.

Door het bericht/signaal van rudiger dit album eens opgezet. Ok, shame on me dat ik alleen het album met de bananenschil ken en de bekende hits van Chris. Maar dit album slaat in. Soms leer je pas een artiest kennen als het al te laat is. Wat een album is dit. Titeltrack maar ook Set me free…. Buiging. Het luistert heerlijk weg allemaal. RIP CR

Daarvoor is het nooit te laat. De artiest leeft voort in zijn werk.

Das waar!