Deerhunter - Microcastle / Weird Era Continued (2008)

Oke, weten we dat ook weer.. De zalmkleurige geniet trouwens mijn voorkeur, vind dat de mooiste uitvoering.

Ja, incl. bonusdisc is dit toch onbetwist Album van het Jaar voor mij.

Vox Celeste is een nr. waar Kevin Shields trots op zou mogen zijn.

staat zeer hoog in de rotatielijst zodat dit mijn aandacht trekt..

Zalmhoes

Erg fijn ja

heerlijk plaatje (2x)
Zal wellicht hogere ogen nog wel gaan gooien, op heden staat'ie op 4*

Op een haar na album van het jaar voor mij. Was de vorige dat wel, deze is misschien wel net zo sterk, alleen hebben we dit jaar Bon Iver en Endless Boogie...

Maar Deerhunter kan bij mij niet stuk. Geweldige plaat!

Wat een CD !!! Krijg er niet genoeg van, moet nog alles op een rijtje zetten voor een lijstje van een memorabel 2008, maar dit is toch zeker top drie en quasi zeker nummer één van 2008 !!!!!!!!!!

'A disturbing plea for sexual asphyxiation', aldus een quote van de recensie van Spin die ik als promosticker op mijn kopie van Microcastle aantrof. Nu had ik besloten om enkel op basis van 'Agoraphobia' en 'Nothing ever happened' deze cd aan te schaffen, maar deze boodschap maakte mij alleen maar nieuwsgieriger.

Microcastle heeft mijn verwachtingen in ieder geval meer dan ingelost, met verve overtroffen. Het is een van de bijzonderste platen die ik de afgelopen tijd heb mogen beluisteren. Die constante strijd tussen het desolate en het warme, de ruis en de helderheid; deze plaat staat bol van de spanning. De instrumentatie is uiteraard het essentiele punt van een cd, maar op Microcastle eisen de teksten ook een zeer belangrijke plaats op. Pas door een recensie op Sputnikmusic ben ik deze plaat dan ook echt gaan begrijpen. Daarin wordt in het kort gezegd even de kerngedachte van deze plaat neergezet: het geluid van de verdwaalde mens, in onze tijd van globalisering en individualisering, eenzamer als nooit tevoren.

Zinnen als ''Crucified on a cross in front of all my closest friends'' (Calvary Scars)', ''I had a dream no longer to be free'' (Agoraphobia) en ''I take what I can, I give what I have left'' (Green Jacket) zijn wat mij betreft voorbeelden van die intense worsteling waar Bradford Cox ons mee confronteert: de worsteling met onszelf als mens.

Microcastle is meer dan de som der delen. Het betwijfelt onze manier van leven, betwijfelt de fundamenten die wij met elkaar gelegd. Dit alles verpakt in verwurgende erotische kwalificaties van de werkelijkheid. Bijzonder, heel bijzonder.

en dat terwijl Agoraphobia een liedje van Lockett Pundt is

Dat wist ik nog niet Maar het past in ieder geval perfect binnen dit album

Als je het weet hoor je ook opeens dat iemand anders zingt, ik had het ook pas door toen ik het had gelezen

Volgens Pitchfork is dit de plaat van het jaar.

Ik heb hem nog maar een paar keer half geluisterd, dus ik ben er nog niet over uit of ik dat terecht vind. Klinkt wel tof in ieder geval.

Dat weet je nog niet; Ik denk Dat eerder TV ON THE RADIO of fleet foxes het word. DIt is een goede cd maar om nou plaat van het jaar te worden moet je denk ik wel wat origineler zijn.

Maar we zullen zien deze week komt de pitchfork top-50 uit.

Ik wed dat deze en Dear Science de Pitchfork lijst zullen aanvoeren, ben benieuwd welke op 1 staat.

Beide albums kregen een 9.2! Misschien heeft de top-50 voor het eerst een gedeelde eerste plaats?

Wil niks zeggen waar, dergelijke lijstjes zijn (itt de recensies zelf) altijd een gemiddelde van de favorieten van de verschillende medewerkers. Voor 't zelfde geld haalt Third van Portishead of dat zijproject van Antoinette Hegarty het. Spanning troef!!

Maar goed, van alle beangstigend hippe indie hypes in 2008 was dit toch wel veruit de beste.

Inderdaad een prachtige plaat. Kan erg genieten van de opener met gelijk "Agoraphobia" erachteraan. Heb de bonusdisc niet, maar blijkbaar moet ik daar eens achteraan.

Ik ben echt al ontelbare keren uit mijn dak gegaan op Nothing Ever Happened, toch wel hét nummer van het jaar voor mij. De rest had wat meer moeite om op z'n plaats te vallen, maar dat is sinds een paar weken toch écht wel gebeurd. Alleen het middenstuk van nummer 6 t/m 8 vind ik een beetje zwak, maar nummer 9 is dan weer zo goed dat het niet boeit. Laatste nummer van de bonus CD, Calvary Scars II, is overigens ook wel lichtelijk briljant.

Meesterlijke plaat. Een dikke 4,5*.

Dat moet binds zijn Vind de tekst van Achoraphobia zelf ook erg mooi.

Dat moet Agoraphobia zijn. Pleinvrees. Ik vind het nummer zelf ook erg mooi.

Ach ja, d'oh

De titeltrack is echt zooo underrated trouwens

Ik ben nog niet zo overtuigd als de meeste hier zijn. Heb het album nu 2 keer beluisterd. En het is absoluut een leuk album. Maar zo bijzonder lijkt het mij tot nu toe niet. Ook komt het niet superorgineel op mij over. Maar misschien kom ik nog op alles terug zou het nog wat meer luisterbeurten gunnen.

Erg mooi album. Zeker kansrijk in veel top 10 lijstjes van 2008, maar ik vind het solo album van Bradford Cox (onder de naam Atlas Sound) mooier. Toch 4*, dit is muziek van ongekende kwaliteit, daar bedoel ik mee dat deze mensen nog durven, en hun muziek met de nodige emotie brengen. Heerlijk voor 's avonds laat.

Fleet foxes is het bij pitchfork geworden

Psychedelische, hypnotiserende songs met een dun laagje noise over. Resultaat: een zeer meeslepend album, en schoolvoorbeeld van een geheel dat groter is dan de som van zijn delen.

14 februari in Rotown (Rotterdam).