The Electric Light Orchestra - ELO 2 (1973)

prachtige 2 de lp van elo meet jeff lynne aan het roer na roy wood, heb hem vandaag gekocht in bilbo brugge , voor 16 euro als speciale dubbel cd , namelijk elo 2 en the lost planet met bbc sessions, en bonus tracks, ik ben weer blij want hij is heel goed

vandaag gekocht voor 1 euro (lp) in hilversum. Maar wel met andere hoes. Voorlopig krijgt dit album een 3,5.....
(ik moet hem nog beluisteren, ben benieuwd)

Mooie opvolger! Ik kende jarenlang alleen Roll Over Beethoven (overschat!) en Kuiama (van de verzamelaar Ole ELO), maar de andere nummers vind ik beter!

Ik vind 3.5 hiervoor toch wel ok, de band maakt progressie, maar de echt sterke platen zullen snel volgend; Eldorado, Face The Music en A New World Record, om zowat de beste te vernoemen.
Maar hun versie van Chuck Berry's Roll Over Beethoven blijft voor mij echt onovertroffen, dat is grote klasse!

De mooiste van Elo, dit niveau hebben ze niet meer gehaald,
Jammer het werd steeds slechter en commercieler.

Ik zou E.L.O. albums als "Out Of The Blue", "Eldorado", "A New World Record" toch niet als slecht willen bestempelen .

Deze muziek heeft meer "ballen" dan bvb Eldorado en Out of the Blue.
Maar ik vind dit ook niet het einde.
Ik heb 4 albums van ELO waaronder deze, de 2 genoemden en het eerste album en daar gaat het bij blijven denk ik.
Ik vind bvb. Recycled van Nektar om een album van zowat dezelfde stijl te noemen beter dan wat ik van ELO heb.
Over het algemeen vind ik ELO wat te slap, niet dat het slecht in elkaar zit maar ik hou meer van wat gitaargeweld tussenin.
Maar dit album vind ik wel het beste wat ik van ELO heb.

Smaken verschillen. En, niet onbelangrijk, artiesten ontwikkelen zich. Persoonlijk denk ik dat het nivo ook na ELO II is blijven groeien. Zeker tot en met A New World Record.

Na het eerste album No Answer is dit een veel krachtiger en coherenter werkstuk. Hier en daar nog experimenteel, hetgeen leuke voorstudies oplevert van wat later op On The Third Day. Kuiama blijft tot op de dag van vandaag een van mijn favoriete ELO songs.

Na het beluisteren van No Answer, de eerste cd van het Electric light orchestra, die ik zeker niet bij het forum "Nooit meer beter geworden na het debuut" zal onderbrengen, heb ik in één moeite door ook het tweede album min of meer bij dezelfde kritiek betrokken.

Eigenlijk ten onrechte. Ja, het is nog min of meer van dezelfde snit en ja, het is ook bepaald nog geen On the third day (3e cd van ELO) maar er hebben zich toch wel diverse verbeteringen voorgedaan.

Mede-oprichter van het orkest, Roy Wood, vertrok na de 1e cd. En Lynne heeft ook de nogal wat grove elementen uit de muziek geëlimineerd. Een hele overdosis aan cellisten is (in ieder gevoelsmatig) de wacht aangezegd én Lynne begon gevoel te krijgen voor detail.

Een ontluikende bloem, aan het begin van zijn periode. Luister bijvoorbeeld de eerste 20 seconden naar de subtiele opening van het 4e nummer (From the sun to the world) en je hoort al de eerste noten van de toekomst.

Jeff Lynne wordt ook beter in de vocalen. Het is nog steeds niet best, maar omdat hij hier niet meer tegen het grove geweld van No answer hoeft op te zingen, wordt het hoorbaar beter. Misschien nam hij in die tijd wel stiekem zangles, dat kan ook nog.

De bekende single Roll over Beethoven wordt op de cd nog verlengd, tot dubbele speeltijd. Er zijn wel wat aardige toevoegingen maar zoiets gaat dan in totaliteit altijd te lang duren. Vooral als het klassieke gedeelte juist wel bevalt en het refrein dan weer niet.

Kuiama is ooit geslecteerd om deel uit te maken van de greatest hits cd Ole Elo en is vooral daarvan bekend. Die selectie was niet voor niets. Ook dit nummer was zijn tijd vooruit en misstond niet, tussen die eerste vijf jaren hits. Vooral digitaal geremasterd is het een plezier om naar te luisteren.

Ik heb geen dubbele cd zoals Beaster, maar mijn, in dit geval uit Engeland geïmporteerde versie heeft, heel bijzonder, opeens een ruime vooruitblik op opvolger On the third day, met afwijkende versies van Showdown, Ma ma ma belle en Dreaming of 4000.

Ik zou zeggen, voorwaarts inderdaad, ELO.

Kuima vind nog altijd een van de mooiste nummers van ELO. Een duitse soldaat probeert de oorlog aan een klein meisje uit te leggen, om uiteindelijk zijn eigen wandaden op te biegten(hij heeft de ouders van het meisje vermoord). Geniale tekst:

Bij mij staat dit nummer er ook nog eens bij op: Showdown
Een welkome toevoeging want die staat ok op mijn verzamelaar die ik nooit draai.
Ooit eens gekocht maar eigelijk maar 1 keer gedraaid vaanwege de misbaksels die er op staan.
Deze naast eldorado en misschien dat ik er ooit nog 1 bij koop maar dan heb ik het wel helemaal gehad met deze band die commercieler en commercieler werd.
Zal ze nooit echt in mn armen sluiten.

Voor mij is dit een van de beste albums van E.L.O. Met het hele Mooie Mama, het geweldig From The Sun To The World en het Briljante Kuiama. Album is Beetje beinvloed door Other Short Stories van Barclay James Harvest. Leg b.v.Kuiama maar naast After The Day .
Die invloed blijf ik horen tot en met het Meesterwerk Eldorado.

Wat een fantastisch sterke plaat van ELO! Ik kende dat hitje wel van hen, wat niet slecht klonk, maar toen ik deze plaat hoorde... Niet gedacht dat deze band een album als dit kon maken.

Ga ik binnenkort doen. Ik dacht altijd dat deze plaat vrij uniek was. Ben helemaal weg van From The Sun To The World, en heb nooit iets dergelijks gehoord.

Heb ik nog wat te klagen over dit album, eh ja, vijf nummers... da's toch vrij weinig

Heerlijke versie van Roll Over Beethoven, lekker energiek!

ELO, nog enigszins in de stijgers, maar dat is geenszins negatief bedoelt.
Het geeft de vroege albums een extra waarde.

De muziek is hier bij vlagen adembenemend en de typische ELO-sound krijgt wat meer contour (vooral op Mama en Kuiama). De nummers zijn op dit album ook lekker lang uitgesponnen.

Alleen Roll Over Beethoven duurt naar mijn gevoel wat te lang.

ELO 2, met Jeff Lynne voor het eerst als enige kapitein op het schip en dat gaat hem zonder meer goed af. Roy Wood speelt nog mee op 2 nummers op dit album, maar is vroeg in het opnameproces van dit album definitief vertrokken. Vocaal klinkt Jeff overal net wat beter als op het debuut, hoewel de rauwheid van de zang op albumopener In Old England Town nog behoorlijk tegenvalt. Het is ook een ietwat rommelige compositie, dat belooft dus niet veel goeds.

Maar dan is daar Momma, een van mijn absoluut favoriete ELO nummers. Opeens is daar de o zo herkenbare ELO sound! Heldere zang, mooie transparante instrumentatie, geweldige melodie met de viool als belangrijkste instrument, heerlijk nummer. Zou op mijn eigen Best of ELO staan, op zeker. Roll Over Beethoven is een ELO klassieker, waarin voor het eerst de rock ‘n roll kant van ELO te horen is. Hier wordt ’t heel smaakvol en overtuigend met de echt ELO sound neergezet. Later zullen wat minder geslaagde rock ’n roll nummers af en toe de kop opsteken.

Op kant 2 van de LP 2 langer uitgesponnen nummers. In het geweldige From the Sun to the World worden klassieke en rock ’n roll stukken afgewisseld met zeer mooie melodische piano-popmuziek. Een topcompositie, die alle richtingen waarin ELO zich verder zou ontwikkelen voorbij komen. Ik durf te zeggen dat dit een sleutelnummer in het oeuvre van ELO is. En dan is daar afsluiter Kuiama, zoals al aangegeven over een soldaat die zijn vreselijke daad opbiecht aan een klein weesmeisje. Met ruim 11 minuten volgens mij de langste albumtrack van ELO ooit. Maar wat een mooi nummer. Geweldige melodie, veel tempovariatie en ELO neemt lekker lang de tijd om het verhaal te vertellen. Vrij uniek overigens voor ELO, om zo’n beladen thema als de Vietnamoorlog in een songtekst te verwerken, want over het algemeen moet ELO het niet van de diepzinnige teksten hebben.

Op opener In Old England Town na een topprestatie van ELO, dat het eigen geluid aan het perfectioneren is.

Het tweede album van ELO vind ik iets sterker dan het debuut, Jeff Lynne lijkt compositorisch en vocaal gegroeid te zijn en de productie is ook verzorgder. Hier staan uitgesponnen, vaak pompeuze songs waaronder een magistrale versie van Roll over Beethoven. Daarnaast vind ik Kuiama ook een prachtsong met aangrijpende tekst.

Ik kocht deze plaat van mijn krantenwijk-salaris en er ging een wereld voor me open. Later vond ik Jeff Lynne zijn voorstudie voor ELO; het nummer 'What', toen nog the Move.

Ik weet niet meer precies waar het was, misschien in een overzichtsartikel in Muziekkrant Oor, misschien in één van de edities van Oor's Popencyclopedie, maar daarin begon een korte bespreking van dit album met de constatering dat "we het er toch wel over eens konden zijn dat ELO 2 de zwakke broeder in hun discografie is". Daar heb ik nooit iets van begrepen. In mijn middelbare schooltijd was ik een groot fan van ELO, en hoewel ik na Discovery (maar eigenlijk al vanaf Out of the blue) ben afgehaakt is dit één van de drie ELO-platen die altijd "bij me" zijn gebleven. En waar Eldorado de perfecte mix van popgroep en orkest is en A new world record de ultieme popplaat, is ELO 2 voor mij een geweldige "harde" plaat waarop Jeff Lynne de rauwere mogelijkheden van het ELO-geluid verkent, met de barokke geluidsexperimenten van het debuut nu meer in songvorm gegoten maar tegelijkertijd nummers zodanig oprekkend dat ze complete suites met fraai uitgewerkte arrangementen, lange solo's en veel variaties op ijzersterke melodieën worden.
        Vooral dat laatste valt me nu op, overal die leuke loopjes en melodietjes en riffs die door gitaar, toetsen en strijkers steeds smaakvol neergezet worden en de nummers kleurrijk en afwisselend houden. Dat geldt vooral voor de twee Boogie's, de meest "volbloed" symfonische nummers (om de term maar te gebruiken die begin jaren 70 volgens mij in zwang was), maar bijvoorbeeld ook voor Momma met die prachtige vioolbreak met subtiele ondersteuning van twee gitaren, en die afwisseling komt eigenlijk ook terug in de manier waarop Lynne in dat nummer het centrale woord in "I'm a fool who lost it all" afwisselend gewoon, met een falset of geëmotioneerd-voluit zingt. Eigenlijk valt tussen enerzijds de twee symfonische nummers en anderzijds de twee meer ballade-achtige nummers (waarbij Momma dan nog sober blijft maar Kuiama ook weer voluit gaat met de instrumentale passages en de lange solo's) alleen Roll over Beethoven een beetje uit de toon, maar dat geeft het album misschien juist weer de nodige lucht en vrolijkheid.
        Zo hoor ik hier een grotere rijkdom aan geluiden dan op het debuut, een knappe diversiteit aan ritmes (de plaat opent met een paar maten in 9/8, lichtjaren verwijderd van Shine a little love) en een uitgesproken bereidheid om de nummers hun gang te laten gaan, hun eigen lengte te laten bepalen en alle mogelijkheden die de compositie biedt uit te buiten. Dat resulteert er volgens Lynne dan in dat "Some of the songs are a bit longer than they might be", maar ik heb daar zelf geen enkel probleem mee : hoe zou ik de ruim elf minuten van Kuiama hebben willen inkorten als je pas na 9'23 aankomt bij dat prachtige moment waarop de strijkers met toestemming van de slaggitaar het nummer "overnemen"? Een fraaie emotionele climax van een album waar ik nog altijd heel gelukkig mee ben (in deze uitstekende en zeer uitgebreide remaster uit 2003 waar musician het hierboven ook al over heeft).

Vandaag met veel plezier ELO 2 weer eens gestreamd. ELO is zo'n band die bij mij herhaaldelijk uit de luidsprekers schalt. Niet alleen dit album, maar ook de latere albums (die ik toch iets beter vind). Ik kan me goed herinneren dat zelfs mijn vader destijds gek was op Roll Over Beethoven.
Ik kom het album tegen op mijn ontdekkingsreis langs oude lijstjes (OOR jaarlijst 1973 op nr. 53). Een wat te lage positie naar mijn mening.

Voor ik een algemeen verhaal over het album schrijf, moet me even van het hart hoe gruwelijk aangrijpend Kuiama is. Songs die buiten muzikaal geweld ook een betekenis hebben, raken me nu eenmaal meer dan de liederen met minder lyrische hoogstandjes, en Lynn en consorten hebben op deze song helemaal door hoe ze mij moeten beroeren. Een soldaat die aan een klein meisje (aan het einde van de oorlog?) uitlegt over hoe de oorlog is afgelopen en hij de verantwoordelijke is voor de dood van haar ouders. Het lied heeft een bij vlagen positieve, opbeurende sfeer, maar de teksten zijn hartverscheurend tragisch.

Wake up Kuiama, I got somethin to tell you,
It´s just that I mean, well that is to say,
That I´m trying to explain but I´ll start again for you,
I must be true.

Kuia in this country, they got rules with no reason,
They teach you to kill and they send you away
With your gun in your hand you pick up your pay,
So cool, that no mercy tool.

Kuia please believe me, I just couln´t help myself,
I wanted to run but they gave me a gun
And they told me the duty I owed to my fatherland,
I made my stand.

Kuia I just shot them, I just blew their heads open,
And I heard them scream in their agony,
Kuiama she waits there for me,
True blue, you saw it through.

Bij het afgaan van hele discografieën zijn dit de songs waar ik op hoop. Kuiama is zo'n lied dat me even melancholisch maakt en oprecht laat voelen. Chapeau Jeff Lyne en heel erg bedankt!

Goed, Electric Light Orchestra II is een verbetering ten opzichte van het eerste album. Het voelt meer 'af' aan en de songs zijn beduidend beter gestructureerd. Dit zorgt er ook bij vlagen voor dat een klein stukje spanning/rauwheid van het debuut achterwege blijft, maar over het algemeen is het wel echt een stukje beter en fijner. Lynne is gegroeid als zanger en schrijver, de orkestraties zijn subliem er is geen zwakke compositie te vinden. Ik houd de score nog even kunstmatig laag op een dikke 4 sterren, omdat ik heel benieuwd ben hoe dit klinkt in verhouding tot wat er verder gaat komen.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra

Zoals ik bij dit album eerder al schreef, deze song met een betekenis is echt een uitzondering in het totale oeuvre van ELO. Ik kan je in ieder geval geen tweede lied noemen dat zo duidelijk een boodschap heeft. Ik waarschuw je maar even en hoop niet dat je je hierdoor laat ontmoedigen.

Dankjewel! Ik verwacht geen problemen hoor, de muziek is aanstekelijk genoeg om in mee te gaan. Dit nummer was net een stukje extra!

Wat een rommelig vervolg... Na de enthousiaste woorden van Lennert over Kuiama, moest ik natuurlijk snel verder luisteren, want dergelijke epics kunnen mij ook behoorlijk enthousiasmeren. Er zijn een paar zaken duidelijk veranderd binnen ELO. Het gehalte klassieke muziek is echt een stuk minder geworden. Dat is niet per se slecht, maar hier denk ik dat extra orchestraties het album wel beter gemaakt hadden. Twee: de productie is echt heel zwak. Zodanig dat dit het luisterplezier tot bepaalde hoogte wel beïnvloedt. Met name de zang lijkt minder zuiver te klinken.

Het songmateriaal scoort maar net een voldoende. Het is wel aardig hoor, maar ik krijg altijd gruwelijke jeuk van bepaalde genres, trucjes en liedjes. In de laatste categorie hebben we de Roll Over Beethoven. Dit is werkelijk afgrijselijke rock n roll vermengd met stukken Beethoven. Enkel de keyboardstukjes vind ik wel leuk klinken. Kuiama vind ik vooral langdradig en saaïig. Er zit een bepaald deuntje in dat vaak terugkeert, wat ik mooi vind. Vooralsnog vind ik dit album een domper. Niet slecht, maar het valt wel tegen.

Tussenstand:

1. Electric Light Orchestra
2. Electric Light Orchestra II

Ik ben benieuwd naar het vervolg van je zoektocht bij ELO!

Een goede geremasterde versie doet enigszins wonderen inzake het geluid bij dit album.
De vocalen blijven alleen erg matig, dat zou Lynne moeten horen. De muziek van dit album begint opbeurend maar de stem die Lynne toevoegt aan In Old England town zou eigenlijk verboden moeten worden.

En als het 'klassiek orkestrale' dan ook nog wordt ingeruild voor de wat melige R&R van een Chuck Berry cover in Roll over Beethoven zakt ELO wel een beetje door een ondergrens heen.
In een wat rustiger (en beter) nummer als Momma komt z'n stem dan weer wat beter uit.

Er blijft aardig wat over om echt goed te vinden, Kiuma is daar één track van.
Wat Lynne kán inzake gewiekst componeren (de pijp moet toch roken) en beter zingen wordt dan uiteindelijk geëtaleerd op ELO 3, On the third Day.

De tweede van ELO had ik nog niet op CD, maar daarin is nu verandering gekomen. Inmiddels heb ik hier de EMI-versie uit 2003, met bonustracks. Het groen-gele Harvest-label was in die begin jaren '70 de proeftuin van EMI om progressieve acts voor het voetlicht te krijgen. Flink werd geïnvesteerd in bands als Deep Purple, Pink Floyd, Barclay James Harvest (!) en dus ook ELO. De vernieuwingsdrift in de rockwereld kreeg de wind mee en legde de genoemde acts geen windeieren.

Dit tweede album vind ik ook wel het meest progressieve album van de band. Na vertrek van Roy Wood nu geheel onder artistieke leiding van de zich snel ontwikkelende Jeff Lynne. Prachtige stukken, waarvoor best de tijd wordt uitgetrokken. Geen strakke productie nog en hier en daar is het wat rommelig of zou je willen dat er wat gesnoeid werd. Maar het kón toch maar, die ruimte voor het experiment. En mooi dat een machtige Britse platenmaatschappij als EMI, met statige merknamen als His Master's Voice, er zo'n hip label op nahield.

Absoluut hoogtepunt op dit ELO 2 is het emotioneel diepgaande Kuiama, dat ook best 11 minuten duren mag. Eigenlijk tref ik helemaal geen echt zwakke broeders onder de 5 oorspronkelijke tracks. Zelfs de bizar barokke versie van Roll Over Beethoven kan ik helemaal meemaken. Voor mij destijds de eerste kennismaking met deze band, die vanaf de jaren '70 diep in mijn erfelijk materiaal is gekropen.

Van de ELO albums het laatste album dat ik aan mijn ELO-collectie toevoegde, simpelweg omdat destijds het lang duurde voordat ELO 2 officieel op CD werd uitgebracht. Enerzijds is het album een soort vreemde eend in de bijt van de Lynne ELO periode, anderzijds terugkijkend is ELO 2 de passende schakel tussen het debuut en On the Third Day.

Vreemde eend, omdat het album louter uit lange nummers bestaat. Ondanks dat lange nummers niet echt Lynne zijn ding zijn, weet hij zich er prima mee te redden. De passend schakel, omdat ELO 2 al beduidend meer symfonischer is dan het debuut. Alsof het een soort proefstuk is voor het latere werk.

Ik vind dat er de nodige kracht van het album uitgaat. In old England Town wordt best robuust neergezet. Lynne werkt nog met overdubs van de strijkersectie. Dat maakt dat het minder vloeiend klinkt, doch ook dat het soms even scherp klinkt. Momma is een mooie balade, waar het geluid van de strijkers al veel zachter is. De cover van Roll over Beethoven, ik vind 'm goed. Wel merk ik dat sommige deeltjes iets te vaak worden herhaald, voordat het nummer weer verder gaat. Dat lijkt zo af en toe de vaart eruit te halen. Doch door op deze wijze de rock 'n roll met klassieke muziek te vermengen, zo hoort het. Dat is symfonische rock 'n roll.

From the Sun to the world, een wat gemegd gevoel. Piano-klassiek begin, vlot de hele band erbij, verrassende tempowisselingen, een rustig tussenstuk op de piano om af te sluiten met een iets te schel kinkende gitaarsolo. Kuiama, ik vind het een prachtig nummer. De eerste 4,5 minuut hadden ze gewoon als singel mogen uitbrengen. Een nummer met een fijne gitaarrif, de nodige drama, goed tot zeer goed gezongen (vooral de emotie) en een fijne tekst. Ik reken dit nummer tot een van mijn persoonlijke favoriere ELO-nummers.

Ik luister het album niet vaak. Maar als ik het doe, is het met plezier en met een goed gevoel.