Dead Can Dance - Dead Can Dance (1984)

Gemixte gevoelens. Aan de ene kant goede gothic rock met ballen. Aan de andere kant staat die wereldmuziek me op sommige nummers erg tegen. Dat is ook de reden dat dcd na dit album voor mij minder is. ( momenteel)
Wieweet een kwestie van gewenning want er is wel een soort klik

Wauw, wat een ontdekking. Dit album kent zo'n ongekende sfeer, en die pakte mij meteen bij de eerste luisterbeurt. Zodoende kwam ik er achter dat dit onder het genre 'post punk / darkwave' zou vallen, dus via die weg weer een hoop andere toffe dingen ontdekt.

'A Passage In Time' is mijn absolute favoriet (ook lekker om mee te bassen) en ook de opvolgers van dit album aangeschaft. Andere muziek, maar ook bijzonder mooi.

Als je postpunk / darkwave nog niet kende, valt er nog heel veel te ontdekken. Het meeste in dat genre werd wel in de jaren 80 gemaakt.

In Power we intrust the love advocated is gecovered door The Gathering op de maxi cd single van Kevin's Telescope. Schitterende uitvoering is dat. Naar aanleiding van deze song , toch maar de cd gekocht met bonusnummers. Dat ze in Australië, waar altijd de zon schijnt , zulke mooie depri muziek konden maken is een wonder. Net voor het eerst gedraaid en bevalt prima. Ach , ik hou ook van Faith van The Cure. Dan is deze cd een pak vrolijker

Ze hebben dit album in Londen geschreven, waar ze begin 1982 naar toe verhuisden. Ze woonden in een vervallen arbeidersbuurt in Oost Londen, vol drugs, geweld en gevaar. Groot contrast met Melbourne....

Wilde hetzelfde posten (zo ongeveer). Wat ik alleen nog wil toevoegen is.......dat het in Londen natuurlijk ook druilerig weer was - dus niks lekker zonnig Melbourne. Dat al verklaart het donkere album - maar goed, hadden ze maar niet moeten verhuizen.

Tja, Gerrard woont al 30 jaar weer in Australie. maar Perry is van Londen naar Ierland en nu Bretagne (vlakbij goede vriend Robin Guthrie) verhuist, blijft tobben met die man

Ik heb deze LP in het verleden ook gehad maar deze in een opwelling met de rest van al mijn (zeldzame) vinyl verkocht ergens in 2010. Dit is nu de laatste DCD die ik recent weer op vinyl aangeschaft heb. Daar is onbewust schijnbaar toch een reden voor geweest omdat ik eerst alle andere DCD platen opnieuw heb gekocht. Eigenlijk heeft dit album alles wat bij mij een homerun zou moeten slaan. Post-punk, 4AD, 23 Envelope etc. Dat is helaas niet geval, ik vind dit in hindsight toch wel de minste DCD worp en het is ook duidelijk te horen dat dit de debuutplaat was. Wat een abominabele slechte geluidsproductie is dit, de koekblikjes drumcomputer en het muffe geluid hadden beter verdiend. Ook de wisselende geluidskwaliteit van de nummers maken dit er niet beter op. Ik ben eigenlijk wel (onplezierig) verrast want ook al is dit nooit mijn favoriete DCD plaat geweest ik had toch een ander beeld hierbij. Er staan wel een paar leuke nummers op maar de geluidskwaliteit haalt het naar beneden. Het album blijft nu wel gewoon in de kast staan maar ik zie dit niet vaak op de draaitafel komen, dat geldt niet voor de andere DCD platen die draai ik toch nog regelmatig.

Geen slecht debuutalbum, maar ik vind het geen evenwichtig geheel.

Ik vind de geluidskwaliteit van de CD wat minder (klinkt wat dof) en in mij ogen is de band nog zoekende naar de juiste sound.

De remaster van dit jaar klinkt echt veel beter, maar ben het met jou eens dat de productie veel beter had gekund. Dat was direct ook het kritiekpunt van Perry na de release, vandaar dat John Fryer bij de EP Garden of the Arcane Delights niet meer betrokken was.