Dead Can Dance - Dead Can Dance (1984)

Eerste album van het fameuze Australische Dead Can Dance.

Hoewel de muziek vanaf de tweede cd een veel zwaardere, sferischer toon aan zou slaan, is dit toch een interessante cd die, zeker voor de liefhebber van de band, niet mag ontbreken in de collectie.

Niet alleen staan op deze debuutplaat al een aantal heel mooie nummers, waarop het etherische van de band al goed te horen is, maar vooral laat deze debuutplaat, meer dan de andere platen, duidelijk horen wat de basis was van de band.
De songs op deze plaat zijn nog stevig geworteld in de typische Britse jaren tachtig gothic/ new wave. De songs laten horen dat de band vooral vanuit een rock-achtige benadering de sfeer wilde ontdekken. Deze plaat lijkt daardoor nog het meest op de muziek van die andere grootheid van het fameuze Britse platenlabel 4-AD, de Cocteau Twins.

De muziek op deze plaat is nog enigszins rock-achtig, maar je hoort het latere Dead Can Dance er al wel in terug: het etherische, het sferische, het hypnotiserende is al aanwezig. Later zou de band nog meer de kant inslaan van bijvoorbeeld middeleeuwse, klassieke en etnische muziekinvloeden.

Al met al is dit zeker een plaat die, als Dead Can Dance-liefhebber, niet te missen is. Ook voor andere liefhebbers van zeer mooie, zweverige klanken is dit een aanrader- hoewel ik die liefhebbers nog liever het latere werk van de band wil laten horen…

Deze heb ik in mijn bezit, gekocht in mijn eerste studiejaar. Zucht! Mooie hoes, en grappige naam voor een band. Al lang niet meer beluisterd, zal ik weer eens doen voordat ik hier ga stemmen. In mijn herinnering is het een sfeervolle maar ook tikkeltje eentonige plaat. De Cocteau Twins zet ik trouwens wel nog regelmatig op, dat blijft ijzersterk.

Ja, verrek. De Cocteau Twins zijn zeer heerlijk. En vergeet This Mortal Coil niet.

Zeker weer eens beluisteren. Niet het beste album, maar ook zeker niet eentonig.

Jazeker, This Mortal Coil, heb ik ook in huis. De lp It'll end in tears, met als veruit het mooiste (en bekendste) nummer Song to the Siren. Dat blijft voor mij een van de prachtigste liefdesliedjes aller tijden. Die stem van Elizabeth Fraser, ook de zangeres dus van Cocteau Twins, mein Gott wat klinkt zij betoverend! Een ander heerlijk nummer van die lp is Another Day, ook zo hypnotiserend en dromerig gezongen door Elizabeth. Voor de rest vind ik die lp trouwens niet zo denderend. This Mortal Coil was volgens mij een soort gelegenheidsformatie van het label 4AD, van zeer wisselende samenstelling.

Ik vond juist de twee stukken gezongen door Lisa Gerrard, Waves become Wings en Dreams Made Flesh, twee van de allersterkste stukken op dat album, en niet zozeer Song to the Siren (wat natuurlijk wel erg sterk is).

Maar dat zal wel iets van doen hebben met mijn fascinatie voor Dead Can Dance en Gerrard, waarschijnlijk.

Uit de tijd dat Dead can dance nog gothic maakte, al kun je al wel horen waar het later allemaal heen ging. 3,5*

De gothicrock komt duidelijk van Perry, het esotherische van Gerrard. Is op deze plaat in evenwicht.
Nogal bombastisch allemaal. Toch een paar pareltjes (Ocean en Passage in time). Vindt de Cocteau's beter.
Typisch begin jaren tachtig plaat. Een 3.

Moet toch mijn bovenstaande mening behoorlijk bijstellen. De laatste weken veel beluisterd. Is een erg donkere plaat, gothic in het kwadraat, met een hoofdrol voor Perry met zijn fantastische stemgeluid. Ook Gerrard is erg in vorm (Threshold, Ocean). Wordt een duidelijke 4*.
Deze plaat beklijft pas na een paar luisterbeurten en hoe!

Gelukkig kom je er ook achter Premo

Beslist een pareltje! Behoorlijk avant-garde goth trouwens net zoals het vroege Cocteau Twins, zo wordt het niet vaak meer gemaakt

kwam in de vakantie dit album tegen en kom het niet laten liggen

Laatst weer gedraaid en blijft toch een uiterst sterk album! Nog niet zo mooi als de volgende drie, maar er staan zoveel fraaie nummers op. Het opent al met dat vreemde goth-anthem Fatal Impact, dan dat prachtige Frontier, gevolgd door het zonnodig nog gerafineerdere Fortune, Ocean is wat mij betreft even een inzinkertje, maar de remmen gaan weer los bij het fabuleus mooie East Of Eden en Threshold! Deze twee vind ik eigenlijk nog mooier dan Passage Of Time (wat vaak als sterkste nummer wordt aangewezen op deze plaat). Daarna komen twee mooie, maar niet fantastische nummers tot aan het buitengewoon briljante vierluik van Garden Of The Arcane Delights (met name de eerste twee zijn prachtig!). Voor mensen die de latere DCD net wat te klassiek en kerkelijk vinden klinken is dit een goed alternatief, electrische gitaar en drumcomputers gekoppeld aan de duivelse stem van Gerrard (die erg onheilspellend klinkt hier) en de rustgevende stem van Perry. Plaat om zo nu en dan eens uit mijn platenkoffer te plukken

The Serpent's Egg vind ik subliem en Spleen & Ideal een stukkie minder. Zou ik dit leuk vinden? Ben wel benieuwd...

Ik ook Het is anders dan Serpent's Egg of Spleen, zoveel is zeker. Maar er zijn ook absoluut overeenkomsten in veel nummers met het latere werk. Als je echter meer in dezelfde lijn wilt wandelen, is Within The Realm of A Dying Sun natuurlijk onmisbaar!

Ik heb deze cd wel in de kast staan voor de volledigheid, maar ik ben toch wat meer gecharmeerd van de hierop volgende albums.
Ook het prachtige solo-werk van Lisa Gerrard is het beluisteren waard en zeer aan te bevelen.
Leuk dat die 'Garden'-e.p. er als bonus aan toegevoegd is.
Tja, er was toch genoeg ruimte over, zelfs nu kunnen er nog wel wat tracks bij.

En juist dat zorgt er bij mij toch een beetje voor dat ik dit een wat minder album vind: juist dat 'eigene' van de latere albums ms ik hier soms nog iets te veel (alleen als Lisa haar mond opentrekt op b.v. The Frontier vergeet ik dat).
Dit album past mij net iets te veel in een bepaalde stroming waardoor het wat minder weet op te vallen dan de juwelen die hierna kwamen. Heel erg? Wel nee, want daarvoor is dit kwalitatief nog steeds van een zeer goed niveau.
Dead Can Dance is een muzieksoort op zichzelf, hier hoor je dat het er aan zit te komen.....

Goed dat DCD na deze ene poging de gothic een warme hand gaf en wat anders ging doen.
In het goth-genre zijn er heel wat betere platen gemaakt dan dit, en waar DCD hierna mee op de proppen kwam is niet alleen uniek maar ook nog eens buitengewoon prachtig.

Niet dat deze plaat zijn sterke momenten niet heeft; The Trial en Ocean zijn behoorlijk sterk en Wild in the Woods is nog beter. En op de op de cd bijgevoegde EP Garden of the Arcane Delights bevat nog een kraker; The Arcane.

Maar het is niet te vergelijken met wat hierna kwam, zowel qua stijl als kwaliteit.

Ik heb duidelijk meer met de nummers die door Brendan Perry gezongen worden.

Voor mij is dit duidelijk hun beste album. Sommige nummers neigen naar de oude Simple Minds.
Het is goed te horen dat deze band in 1981 begonnen is. Ik hoor veel post-punk invloeden uit die tijd terug.

Alle DCD albums worden binnenkort geremasterd.
Helaas wel zonder bonustracks: dwz zonder Garden
of the Arcane Delights (tracks 11-14) van het debuut.

Begrijpe wie begrijpen kan.
Eerder overkwam de Cocteau Twins hetzelfde.

Die nummers staan gelukkig wel op mijn versie. Vind het ook echt een meerwaarde.

Ja, ik zweer ook bij de oude Cocteau Twins en Dead Can Dance
CD releases ... net omwille van de bonustracks ...

En Garden of the Arcane Delights past prima
bij het debuut, al merk je de overgang naar Spleen & Ideal.

Eigenlijk passen deze 4 nummers nog het best bij
de Dead Can Dance bijdrages aan It'll End in Tears,
het eerste This Mortal Coil album (uit 1984).

De demo versie van Frontier (terug te vinden op de 4AD
compilatie Lonely is an Eyeshore of de latere 3CD collectie)
is zoveel mooier dan de album versie.

Ik herinner me trouwens ook live versies van bijvoorbeeld Ocean
"Isabella is dead ..." die veel levendiger zijn dan de album versie.

Ik zag DCD in november 1987 (La Gaité te Brussel).
Adembenemend mooi ... net na de release van hun derde
en daarom voor mij nog steeds mooiste elpee
WIthin the Realm of a Dying Sun.

Dit is echt onjuist: DCD is dit jaar verschenen op cd, geremasterd door een gespecialiseerd bedrijf in de US, aanvankelijk als fraai vormgegeven box (die doet nu ca 100 -125 euro). De albums - men houdt zich aan de albums zoals ze bij de eerste release zijn verschenen - zijn nu ook los verkrijgbaar op cd, herkenbaar aan de gouden rand links op het doosje - dus ook deze 12" ca 12,50 (incl. verzending).

Voor vinyl geldt dat men 'onderweg' is: DCD 1 is in september verschenen op vinyl in 2 uitvoeringen: a. als enkele lp (ca 20 euri); b. als dubbel -lp met - u raadt het al - de enige 12" van DCD op de tweede lp (ca 27 euri). Voor lp's zijn dezelfde remasters gebruikt; release-schema loopt - voorzover ik weet - t/m mei.

Als ik het goed begrijp (zie Mjumans link)
wordt de eerste CD toch zonder bonustracks uitgebracht.
De ep is wel afzonderlijk verkrijgbaar (dat wist ik dan weer niet).

12,50 euro voor de EP dus, waarvan de tracks vroeger
"gratis" aan het eerste album werden toegevoegd.

Dat is 12,50 euro voor een originele hoes en remaster kwaliteit.

CDwow was mijn bron, en daar tonen ze zowel de SACD versies
die Mjuman beschrijft als gewone CD (Europese?) remasters.
En blijkbaar toch een pietsje goedkoper dan 12,50 euro.

http://www.cdwow.nl/search?query=dead+can+dance&category=music

Dit is een post van mij van 31/7 bij DCD, generiek (info):

"Re-issues op vinyl komen er wel degelijk aan: in augustus komt Spleen and Ideal (importeur als ik het goed heb: Bertus). Prijs naar verwachting rond de 20 euri. Later komt het gelijknamige debuut, met daarbij The Garden of Arcane Delight (de enige 12" van DCD) als dubbel-lp; dat zou voor ca 30 euro over den toonbank gaan. Neem aan dat deze heruitgaven gebaseerd zijn op het werk van MSFL - op de site van 4AD:

"All albums have been remastered by MFSL (Mobile Fidelity Sound Laboratory), one of the most respected auiophile labels in the USA."

*******
Overigens is die box nog steeds verkrijgbaar (rond de 100 GBP). De versies zijn echter geen HDCD, maar SACD: ze zijn dus gewoon afspeelbaar in je CD-speler (SACD is nl hybride; heeft 2 lagen). Overigens lijkt SACD het als standaard niet gered te hebben voor pop, getuige de vele sacd-doosjes die voor gewone cd's worden gebruikt.
Voor alle duidelijkheid: SACD klinkt wel mooi en rijk, maar een goedkope SACD-speler (bijv. een dvd-speler van Marantz) linkt echt niet zo goed als een gewone cd-speler van goede kwaliteit.

----edit/toevoeging----
NB: Amazon.co.uk meldt expliciet bij de SACD-versies:
Please Note: Requires SACD-compatible hardware - dan zou het dus *Niet* gaan om hybride edities. Amazon US meldt dat het wel degelijk om hybride versies gaat - de releasenummers zijn identiek; wellicht is de info op Co.uk niet correct. Zie ook mijn volgende post met info van de site van 4AD.

Ik vraag me dan ook af hoe juist de info mb.t. gewone 'remasters' op CDWOW dan ook is. Ik heb op Amazon geen info kunnen vinden dat deze uitvoering zou bestaan. Ik heb onlangs Spiritchaser op cd besteld en dat was *geen* ge-remasterde versie. Ik zal eens rondkijken en dan aanvullen.

Onderstaande info komt van de website van 4AD en spreekt voor zich:

Details of Remastered Releases
02 April 08

On the 2nd of June, 4AD is to release remastered editions of nine titles in the Dead Can Dance catalogue.

These albums (and EP) have been remastered by MFSL (Mobile Fidelity Sound Laboratory), one of the most respected audiophile labels in the USA. They are in the hybrid stereo SACD format. For extensive, detailed information on the SACD format, visit the SACD wikipedia page.

The SACD's will be packaged in Japanese paper sleeves which will replicate the original UK vinyl releases, including replica original inner sleeves and new additional booklets with lyrics, album labels and other images.

There may also be a box set of all nine releases available directly through 4AD - more details to be confirmed in the near future.

Regular CD editions of the re-mastered albums will be released in super jewel cases in August.

Read on for complete track-listings of the releases.
Meer ifo: hier

DEAD CAN DANCE 1984

Vanuit de catacomben van de new wave verkent dit Australische duo
het grensgebied tussen rock, klassiek en wereldmuziek.

The Fatal Impact ... de indruk die Joy Division op hen maakte.
Cocteau Twins gitaren en Curtis' gesmoorde oerkreet uit Interzone
krassen zich in een spoor in deze instrumentale opener.

The Trial van Dead Can Dance of Colony van Joy Division.
Hetzelfde muzikale decor ... maar Dead Can Dance stapelt
akkoorden die net iets inventiever zijn ... mokerdrums.

Frontier is het eerste lichtpunt op dit duistere debuut.
Al prefereer ik de demo versie uit 1981 (terug te vinden op
de 4AD compilatie Lonely is an Eyeshore uit 1987), want
die versie is etnischer van opbouw ... als een rituele trein.
http://nl.youtube.com/watch?v=Be0lWZPT1S8

Fortune vind ik een naar Dead Can Dance maatstaven zwakke song.
Een klaaglied dat er niet in slaagt om zich overtuigend in je ziel te nestelen.
De productie op dit eerste album heeft te veel van een mistgordijn.

Ocean was een live klassieker, met de immer vibrerende
diva Lisa Gerrard op zinderende vocalen ... Isabella is dead ...
orakelde ze live toch met meer overtuiging dan in deze studioversie.
http://nl.youtube.com/watch?v=oCXVpEGGw_0

East of Eden heeft een drumpatroon
dat mij aan de Stranglers track doet denken.
Kleurloos nummer.

Opvallend echter is het zwart wit patroon van dit album.
Dead Can Dance zal zich later precies ontpoppen als een bijzonder
kleurrijke band ... brein Brendan Perry zal componeren graag vergelijken
met schilderen met kleuren ... hier oefent hij nog in een zwart wit schaduwspel.

Treshold is een absolute favoriet van mij.
Hier zijn de snerende gitaren en de oerwoud drums in balans.
Mooi akkoordenschema en sterke vocale prestatie van Lisa Gerrard.
http://nl.youtube.com/watch?v=waAIhY6cKQM

A Passage in Time is nog een voltreffer.
Ditmaal met verstaanbare vocalen van Brendan Perry.
Een nummer dat zich "gedraagt" als een volwaardige rocksong.
http://nl.youtube.com/watch?v=VseqOCfUlyI

Wild in the Woods is bijzonder sfeervol.
Het lijkt wel alsof de mist langzaam optrekt.
Toch maakt dit debuut niet dezelfde verpletterende indruk
als veel van hun latere platen ... te gothic van atmosfeer.

Musica Eternal introduceert voor het eerst het oosterse
percussie instrument waarmee Lisa Gerrard live met succes
het publiek weet te bespelen ... hier maakt de grijze mist
plaats voor de eerste frisse druppels ochtenddauw.

Dead Can Dance is geboren.
Wat volgt zal alleen maar mooier en mooier worden.

Deze plaat vandaag gekocht en wat heeft dit toch een verpletterende indruk op mij achtergelaten.

En je geeft 3,5*....zo verpletterend is dat toch niet?

Ik begin altijd wat lager om hem deze score dan telkens weer op te trekken... Naarmate dat ik hem meer beluister en naar mate dat het gevoel blijft...

Gekwelde zwarte raven.
Verstrikt geraakt in netten.
Gefaalde pogingen om te snoepen.
Afgedekt fruit op landbouwgronden.
Hun laatste treurzang.
Bebloede veren die voor een laatste stuiptrekking zich spreiden.
De vogelverschrikker die grijnzend toelacht.
The Fatal Impact.

The Trial.
God kijkt neer.
Het boetekleed dragend.
Door hem gecreëerde mensheid ontspoord.
Misdaden leiden tot oorlogen.
Duizenden jaren aan werk vernietigd.
Koninkrijk ontmaskerd.

Vertekend schouwspel.
Plaats des onheil.
Sporen van bloed.
Misselijkmakende geuren.
Aanwijzingen gewist.
Trots van een ongrijpbare moordenaar.
Frontier.
Lisa Gerrard in de rol van slachtoffer.
Haar laatste gedachtegang.

Fortune leidt tot hebzucht.
Koortsachtig op zoek.
Omgang met eigen geluk is bemoeilijkt.
Omdat er altijd een verlangen naar meer zal zijn.

Ocean.
Klaagzang van halfgod Sirene.
Onwetende zeelieden in ecstasy.
Lokt ze het onheil in.
Betoverd door de stem.
Ademloos.
Hun levenskracht weggezogen.

East Of Eden.
De donkere kant van het paradijs.
Landgoed der slangen.
Heersers over verboden vruchten.
Overvolle arena’s.
Pijn als vermaak.
Kansloze slachtoffers.

Treshold.
Grenslijn tussen verschillende muzikale stromingen.
Dead Can Dance is nergens te plaatsen.
Tijdsloze muziek.
Plaatsbaar in alle eeuwen.

Passage In Time.
De vlucht van Icarus.
Het gevoel gouden vleugels te hebben.
Zoekend naar een betere overlevingsplaats.
Het leven opofferend.

Wild In The Woods.
Het scheppen van een eigen kleine maatschappij.
Afgesloten van de boze buitenwereld.

Musica Eternal.
Lisa Gerrard klaar voor haar nieuwe rol.
Sprookjesachtig buitenaards stemgeluid.
Op het eerste album in ontplooiing.
Om te volgroeien in het vervolg.
Helaas ook ten koste gaan van het aandeel van Brendan Perry.
Twee grootheden in een band.