Dead Can Dance - Dead Can Dance (1984)

De promo clip van Frontier, te vinden op de dvd Towards the within, is een kunstwerkje op zich. (Net als het gezicht van Lisa Gerrard).

Een lekker fris album waarvan de muziek toch veel meer aansluit bij de new wave van de beginjaren tachtig dan aan datgene wat DCD hierna gemaakt heeft. Het verschil met het volgende album 'Split and Ideal' vind ik zelfs enorm.

4,0*

Spleen and Ideal

Dit album vandaag herbeluisterd en ik vind dat dit album absoluut niet veel onderdoet van hun drie albums die hierna kwamen hoewel de verschillen best wel groot zijn. Dit is voor mij puur new wave - misschien muv het nummer "Musica Eternal" - die in het rijtje thuishoort van new wave bands zoals de Cocteau Twins. Vooral het nummer "Ocean" vind ik schitterend. Ook de nummers "The Trial" en "Thresshold" mogen er zijn.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Dit album staat op 1 in mijn top 10 omdat het een verpletterende indruk op me maakte en direct mijn hele muzieksmaak op z'n kop zette. Hierdoor ben ik Dead can Dance gaan verzamelen (en 4AD), ben ik naar vele concerten geweest van DCD, Brendan en Lisa solo én is onlangs aangekondigd dat er een nieuwe DCD worldtour komt incl. nieuwe cd! Can't wait.
Favorieten hier: Frontier, In power we entrust... en musica eternal. Eigenlijk zijn alle nummers raak en goed. Er is geen betere zangers dan Lisa en ook geen mooiere mannelijke stem dan die van Brendan!

gothic zoals menigeen denkt dat gothic klinkt, maar ik vind within the realms of a dying sun meer gothic en within temptation vind ik geen gothic. maar in elk genre heb je uitschieters naar allerlei kanten toe, zoals je onder surrealisten zowel dali, ernst als miro kunt plaatsen, die niets met elkaar van doen hebben. dus is within temptation waarschijnlijk ook gothic, alleen van een andere slag en orde als dcd. een aardig debuut, maar de toppers moesten duidelijk nog volgen.

Dead Can Dance kwam pas sinds kort onder mijn aandacht, bij een gezellig samen zijn met muziek en drank bij een goede vriend van mij. Daar hoorde ik de laatste vrucht van dit tweetal en mijn interesse was gewekt. Kort daarna het album gehaald voor de goede herinneringen en de klik was gemaakt. Ik was dan ook nieuwsgierig naar hun eerdere werk en heb de 1ste 2 albums gehaald uit de beginperiode, waarvan dit het debuut is. Het klinkt anders dan zo'n 30 jaar later, maar dat moge duidelijk zijn. Daarentegen is de eigenzinnigheid al ruimschoots aanwezig. Van Lisa Gerrard heb ik laatst nog een solo album van geluisterd, niet wetende dat zij tot DCD behoorde. De spanning die ik beluisterde bij DCD, miste ik wat bij Gerrard solo, ondanks haar prachtige sacrale stem. Dit valt voor mij meer onder gothic/shoegaze/newwave en al dat meer, waar ik eigenlijk pas later meer mee kreeg. Namen als The Mission/The Cure/Joy Division/Human League (de beginperiode) sluiten hier meer bij aan. Kant B spreekt mij net wat meer aan als Kant A.

Aanleiding om dit album weer eens te draaien is de aanschaf op vinyl (180 gr remaster) Zag vervolgens dat ik dit album nog moet heb gescored. Boeiende van dit debuut album is vooral om te horen op welke wijze de band zich heeft ontwikkeld gedurende de afgelopen decennia. Het geeft volop context. Er is genoeg geschreven door mijn voorgangers over de vergelijking met andere bands uit die periode. De afslag die DCD in haar latere albums heeft genomen spreekt mij enorm aan. De fusion van stijlen met daarin invloeden uit veel genres maakt de band redelijk uniek. Je hoort op dit debuut zo nu en dan die ambitie. Dat maakt het album zeer de moeite waard maar maakt het muzikaal nog niet bijzonder. In mijn achterhoofd zit nl de kwaliteit van de vele opvolgers. Die zijn toch nog een treetje hoger dan dit debuut.

Omdat ik her en der op deze site wat berichten las met vergelijkingen tussen Cocteau Twins en Dead Can Dance (en dan met name over het debuut en de ontwikkeling die daarop volgde) ben ik eens aan dit album begonnen. Voor een tweede Garlands, of op zijn minst iets wat daarop lijkt, ben ik wel te porren.

Een paar jaar geleden heb ik eens wat nummers uit DCD's bloeiperiode beluisterd, maar daar was ik toen nog helemaal niet klaar voor. Dit debuutalbum is duidelijk andere koek. Donkere post-punk, gothic bijna. Hier en daar met heerlijke tribal drums, die ik op Juju van Siouxsie and the Banshees ook al zo'n fijne toevoeging vond. Dit ligt me uitstekend. The Fatal Impact maakt zijn titel direct waar en ook Threshold en A Passage in Time maken meteen indruk. En dat na een keer draaien.

Na Musica Eternal begint Carnival of Light te spelen. Onverstaanbare galmzang van Lisa Gerrard. De vergelijking met Cocteau Twins houdt dus nog niet op. Flowers of the Sea is vergelijkbaar, maar heeft een iets optimistischere uitstraling en een werelds geluid. Garden of the Arcane Delights is duidelijk een stuk mysterieuzer en dromeriger dan de eerste 10 nummers, al klinkt het hier eerder als nachtmerrie dan als droom.

Ik heb nu al zin om me door het hele oeuvre van Dead Can Dance heen te wurmen en zo hun ontwikkeling stap voor stap mee te maken.

Twee tips...

1. Doe het inderdaad stap voor stap, chronologisch album na album.

2. Die vergelijking tussen DCD en CT is vooral ingegeven vanuit hun 4AD connectie.
Dat label deed in de vroege jaren 80 een nieuwe wind waaien in de new wave scene.
Luister in dat verband naar het debuut van This Mortal Coil,
dat voor een aanzienlijk deel door de bijdrage van de bandleden van DCD en CT indruk maakt.
Die plaat situeert zich wat DCD betreft tussen Garden of the Arcane Delights en Spleen and Ideal.

Er staat hem een mooie ontdekkingstocht te wachten...echt waar!

Vanaf Spleen and Ideal heeft het met postpunk niets meer te maken, de gitaren gingen overboord. DCD en CT zijn muzikaal na hun debuut behoorlijk andere koersen gaan varen en hebben weinig muzikaal gemeen. Daarom wel verrassend dat Guthrie en Perry nu samen een album schijnen op te nemen

Guthrie nam al eerder John Foxx & Robin Guthrie - Mirrorball (2009) op met John Foxx - liefhebbers van het werk van Guthrie als Twin zou ik het willen ontraden; kenners van het meer ambient-achtige werk van Foxx (Cathedral Oceans) zouden het evt kunnen waarderen.

Ook de alliantie met Perry stemt mij sceptisch.

Grappig dat je uitgerekend hiermee komt. In Facing the Other Way, het boek over 4AD, wordt aan dit nummer een aantal pagina's gewijd - wat het betekende voor Ivo Watts, voor de artiesten etc. Er was een soort opvatting van dat dit unieke werk niet ' verkwanseld' zou mogen worden. David Lynch had het bijv ook willen gebruiken in een film - maar zowel rechten (Buckley) als wens van de artiesten voorkwamen dat.

Ook Guthrie is lang tegen uitvoering van dit nummer geweest. Perry is nog steeds erg goed bij stem en van de laatste DCD zijn het m.n. de Perry-composities die sterk overeind blijven. En toch heb ik mijn twijfels ... Maar goed ik wil me best openstellen voor een positieve verrassing op dat punt.

Lang was er ook sprake (ik meen voorjaar/zomer 2013) van een reunie van CT - die werd op het laatste moment afgezegd door Liz - haar album komt ook nog steeds maar niet

Song to the Siren zit anders wel in Lost Highway van David Lynch, maar staat daarentegen niet op de soundtrack. Dat zal inderdaad wel met rechten te maken hebben.

Weer wat geleerd Nooit geweten dat This Mortal Coil een soort supergroep was. De vergelijking tussen beide bands baseerde ik eigenlijk vooral op een discussie die ik tegenkwam bij Permanent Sleep van Lowlife. Mijn interesse was snel gewekt.

Je maakt me alleen maar nieuwsgieriger!
Daar had ik al wel een beetje rekening mee gehouden hoor. Misschien zijn de latere albums van DCD helemaal niks voor mij, maar ik geef het graag een kans. Altijd interessant om een band te zien ontwikkelen, ook al staat de ontwikkeling me misschien niet aan.

Spleen and Ideal gaat je zeker bevallen.
Within the Realm of the Dying Sun ook als je dat album vanuit de eerste twee tegemoet treedt.
Ik herinner me nog altijd hun live optreden uit 1987 toen de basgitaar Anywhere Out of the World inzette.
En als je The Serpent's Egg overleeft, geraak je probleemloos door de rest van hun oeuvre.

Ben een echte postpunk liefhebber en de albums t/m The Serpent's Egg kan ik allemaal goed smaken, daarna werd het een stuk minder.

Het Noorden van Nederland is ook een stuk minder werelds dan het centrum of Mokum - stadjers, uitgezonderd, wellicht

Overigens begrijp ik het wel - daarna kwamen veelal dubbel-albumsl da's stevig toetasten

Eensch!

De toevoeging van de Garden of the Arcane Delights EP, geeft het extra element.
In Power We Entrust the Love Advocated is het beste wat deze toch al zeer goede band gemaakt heeft.

Da's wel heel kort door de bocht - vandaar ook mijn grapje. Het opmerkelijk is juist dat het eigenlijk het postpunk-syndroom bevestigt: waar postpunkers hun instrumentarium veelal beter beheersten dan punkers, beheerst DCD vanaf een bepaald punt de instrumenten (en het geluid) tot in de perfectie (beter dan postpunkers). Daaronder leidt wellicht de expressie; daarnaast komen er meer invloeden van 'wereldmuziek' - en dat ligt je of niet. Opvallend vind ik (bij de latere albums) de kwaliteit en de kracht van de composities van Perry (dat geldt sterk voor Anastasis). Qua uitvoering en muzikaliteit blijft het knap en ja het doet je minder dan de eerdere albums die je in je stoel gekluisterd houden, onbereikbaar.

Het werd me te gekunsteld allemaal en de toenemende invloed van wereldmuziek maakte het er niet beter op. De dreiging die altijd in hun composities aanwezig was leek afwezig.
Ik heb als postpunker uiteraard een beperkt muzikaal landschap, dus dat helpt ook niet echt

Altijd een intrigerende titel gevonden. Is er iemand die hiervan in het Nederlands een begrijpelijke zin kan maken? Ik kom er zelf niet uit met Google Translate.

De dag die je wist dat zou komen.

Da's een onterecht bescheiden opstelling. De albums die Bor noemt, scoren bij mij ook lager, edoch de audiofiel in mij weet het geluid zeer te waarderen - ze klinken allemaal prachtig. Zo staat dit album Lisa Gerrard - The Silver Tree (2006) bij mijn hifi-dealer bij de audiofiele albums. Het klinkt prachtig maar de muziek is 'boring' en dat vind je ook terug op Anastasis: de Perry-composities staan veelal als een huis, terwijl die van Lisa steeds vaker 'Wichtigtuerei' lijken. Spiritchaser vind ik idd beduidend minder, maar nog steeds was ik erg bli toen ik het originele album zag liggen in dec 2013 - ik heb het gekocht (en de prijs verzwegen voor mijn lief )

Een mooie inkijk in de wereld van DCD door Peter Ulrich, voormalig percussionist van DCD. Vooral aardig het (bijna fatale) optreden in Paradiso in 1983 in het voorprogramma van Cocteau Twins

Het is 1984. Cocteau Twins heeft al twee post-punkalbums uitgebracht, Siouxsie and the Banshees timmeren al een tijdje aan de weg met hun gothic-punk en The Cure heeft net hun trilogie darkwave-albums afgesloten. Post-punk is in. Op dat moment komt Dead Can Dance uit. Een album dat perfect in het tijdsbeeld past.

Als je dit debuutalbum in een hokje zou moeten plaatsen zou dat zonder twijfel het hokje ‘post-punk’ zijn. Toch is dit album helemaal niet zo standaard. Het is donker, zwaarmoedig en mysterieus, maar lang niet alle nummers passen in hetzelfde hokje. Dat komt doordat dit duo twee zangers in huis heeft. Ik kan me geen andere band voorstellen die twee zulk uiteenlopende zangers heeft, met zulke uiteenlopende zangstijlen. Natuurlijk, aan de muzikale begeleiding kun je horen dat je met dezelfde band van doen hebt, maar de nummers van Perry en Gerrard vormen een wereld van verschil. Het zorgt voor een vreemde tweedeling binnen het album.

Brendan Perry heeft een donkere, zware stem die bij vlagen aan Ian Curtis doet denken, al spande die natuurlijk de kroon qua zwartgallig stemgeluid. Perry’s zang leent zich uitstekend voor post-punk, voor sombere songs met neerslachtige teksten. Nummers die gedomineerd worden door diepe bassen en stuwende drums. Zulke nummers zijn dan ook volop te vinden op dit album. Toch ben ik niet helemaal tevreden.
Voor mij mist deze post-punk iets. Het is me niet donker genoeg. Althans, de donkerte weet me niet te pakken. De ingrediënten voor post-punk zijn allemaal aanwezig, maar de band maakt er doelbewust een dansbare, lichter verteerbare versie van. Ik krijg hier geen akelig gevoel bij of zelfmoordpogingen van. En dat hoort post-punk of darkwave tot op zekere hoogte juist wél te doen.

Gelukkig doet Lisa Gerrard ook mee. Haar stem is als die van een heks. Ze probeert je te bezweren, mee te trekken in een diepe, diepe afgrond. Ze behekst je, zoals Elizabeth Frazer dat ook zo goed kan. Dít maakt wel indruk. Bij haar nummers ga ik me ongemakkelijk voelen en daar zat ik net op te wachten. Haar onverstaanbare prietpraat en de vibratie in haar stem maken het geheel alleen nog maar intrigerender.
De muziek is in deze nummers over het algemeen ook trager en mysterieuzer. Dansbaar is het al helemaal niet meer. De sfeervolle nummers van Lisa Gerrard passen eigenlijk totaal niet bij de dansbare post-punk van Perry. Op Dead Can Dance lijken twee muzikale werelden samen te komen. Dat heeft voor- en nadelen.

Laat ik vooropstellen dat alle nummers door dezelfde band van muziek worden voorzien. Dat hoor je er ook wel aan af. Zowel de mysterieuze klaagliederen van Gerrard als de dansbare wavesongs van Perry klinken als Dead Can Dance. Toch voelt het als een vreemde tweedeling en dat komt de samenhang niet echt ten goede. De band is nog duidelijk zoekende. Beide muzikanten lijken een muzikale voorkeur te hebben en samen zijn ze er nog niet uit welke kant ze op zullen gaan.
Van de andere kant: Er zijn een paar nummers (Threshold en Wild in the Woods) waar de muzikale voorkeuren van Perry en Gerrard elkaar lijken te vinden en tot een mooie synthese komen. Bovendien heeft Dead Can Dance hier al duidelijk een eigen stijl te pakken. De donkerte en het mysterie zijn vrij nadrukkelijk aanwezig en de wereldse invloeden zoals tribal drums zijn een erg interessante toevoeging. Het geeft de muziek een bijzonder karakter.

Het is 1984 en de post-punkscene is in volle bloei. Met Dead Can Dance heeft zich een nieuwe band aan het front gemeld. Het hart van de post-punkliefhebber is sneller gaan kloppen, maar er moet nog heel wat gebeuren wil men deze verhoogde hartslag behouden. Hoe gaat deze band zich ontwikkelen? Kiezen ze de kant van Perry en blijven ze pure post-punk maken? Schuiven ze wat op richting darkwave? Of kiezen ze voor de sfeervolle weg van Gerrard? Wordt hun muziek mysterieuzer en beangstigender? Een gulden middenweg is misschien nog wel de beste optie. Een verfijnde versie van Dead Can Dance, maar dan met minder grote contrasten.
Nog geen half jaar later geeft Dead Can Dance met het uitbrengen van Garden of the Arcane Delights zelf de eerste antwoorden. Musica Eternal blijkt veel meer dan een gek experimentje te zijn geweest.

Perry en dansbare postpunk? Ik hoor het niet en m'n jubeltenen bewegen ook niet op The Trial of A Passage of Time. Donker en mysterieus zijn de nummers wel, nodigen niet uit suïcidaal gedrag, maar dat hoeft postpunk ook zeker niet te zijn (liever niet zeg). Ben het wel met je eens dat Threshold een mooie synthese is van de stijlen van Perry en Gerrard.