Dead Can Dance - Dead Can Dance (1984)

DEAD CAN DANCE 1984

Vanuit de catacomben van de new wave verkent dit Australische duo
het grensgebied tussen rock, klassiek en wereldmuziek.

The Fatal Impact ... de indruk die Joy Division op hen maakte.
Cocteau Twins gitaren en Curtis' gesmoorde oerkreet uit Interzone
krassen zich in een spoor in deze instrumentale opener.

The Trial van Dead Can Dance of Colony van Joy Division.
Hetzelfde muzikale decor ... maar Dead Can Dance stapelt
akkoorden die net iets inventiever zijn ... mokerdrums.

Frontier is het eerste lichtpunt op dit duistere debuut.
Al prefereer ik de demo versie uit 1981 (terug te vinden op
de 4AD compilatie Lonely is an Eyeshore uit 1987), want
die versie is etnischer van opbouw ... als een rituele trein.
http://nl.youtube.com/watch?v=Be0lWZPT1S8

Fortune vind ik een naar Dead Can Dance maatstaven zwakke song.
Een klaaglied dat er niet in slaagt om zich overtuigend in je ziel te nestelen.
De productie op dit eerste album heeft te veel van een mistgordijn.

Ocean was een live klassieker, met de immer vibrerende
diva Lisa Gerrard op zinderende vocalen ... Isabella is dead ...
orakelde ze live toch met meer overtuiging dan in deze studioversie.
http://nl.youtube.com/watch?v=oCXVpEGGw_0

East of Eden heeft een drumpatroon
dat mij aan de Stranglers track doet denken.
Kleurloos nummer.

Opvallend echter is het zwart wit patroon van dit album.
Dead Can Dance zal zich later precies ontpoppen als een bijzonder
kleurrijke band ... brein Brendan Perry zal componeren graag vergelijken
met schilderen met kleuren ... hier oefent hij nog in een zwart wit schaduwspel.

Treshold is een absolute favoriet van mij.
Hier zijn de snerende gitaren en de oerwoud drums in balans.
Mooi akkoordenschema en sterke vocale prestatie van Lisa Gerrard.
http://nl.youtube.com/watch?v=waAIhY6cKQM

A Passage in Time is nog een voltreffer.
Ditmaal met verstaanbare vocalen van Brendan Perry.
Een nummer dat zich "gedraagt" als een volwaardige rocksong.
http://nl.youtube.com/watch?v=VseqOCfUlyI

Wild in the Woods is bijzonder sfeervol.
Het lijkt wel alsof de mist langzaam optrekt.
Toch maakt dit debuut niet dezelfde verpletterende indruk
als veel van hun latere platen ... te gothic van atmosfeer.

Musica Eternal introduceert voor het eerst het oosterse
percussie instrument waarmee Lisa Gerrard live met succes
het publiek weet te bespelen ... hier maakt de grijze mist
plaats voor de eerste frisse druppels ochtenddauw.

Dead Can Dance is geboren.
Wat volgt zal alleen maar mooier en mooier worden.

Gekwelde zwarte raven.
Verstrikt geraakt in netten.
Gefaalde pogingen om te snoepen.
Afgedekt fruit op landbouwgronden.
Hun laatste treurzang.
Bebloede veren die voor een laatste stuiptrekking zich spreiden.
De vogelverschrikker die grijnzend toelacht.
The Fatal Impact.

The Trial.
God kijkt neer.
Het boetekleed dragend.
Door hem gecreëerde mensheid ontspoord.
Misdaden leiden tot oorlogen.
Duizenden jaren aan werk vernietigd.
Koninkrijk ontmaskerd.

Vertekend schouwspel.
Plaats des onheil.
Sporen van bloed.
Misselijkmakende geuren.
Aanwijzingen gewist.
Trots van een ongrijpbare moordenaar.
Frontier.
Lisa Gerrard in de rol van slachtoffer.
Haar laatste gedachtegang.

Fortune leidt tot hebzucht.
Koortsachtig op zoek.
Omgang met eigen geluk is bemoeilijkt.
Omdat er altijd een verlangen naar meer zal zijn.

Ocean.
Klaagzang van halfgod Sirene.
Onwetende zeelieden in ecstasy.
Lokt ze het onheil in.
Betoverd door de stem.
Ademloos.
Hun levenskracht weggezogen.

East Of Eden.
De donkere kant van het paradijs.
Landgoed der slangen.
Heersers over verboden vruchten.
Overvolle arena’s.
Pijn als vermaak.
Kansloze slachtoffers.

Treshold.
Grenslijn tussen verschillende muzikale stromingen.
Dead Can Dance is nergens te plaatsen.
Tijdsloze muziek.
Plaatsbaar in alle eeuwen.

Passage In Time.
De vlucht van Icarus.
Het gevoel gouden vleugels te hebben.
Zoekend naar een betere overlevingsplaats.
Het leven opofferend.

Wild In The Woods.
Het scheppen van een eigen kleine maatschappij.
Afgesloten van de boze buitenwereld.

Musica Eternal.
Lisa Gerrard klaar voor haar nieuwe rol.
Sprookjesachtig buitenaards stemgeluid.
Op het eerste album in ontplooiing.
Om te volgroeien in het vervolg.
Helaas ook ten koste gaan van het aandeel van Brendan Perry.
Twee grootheden in een band.

Het is 1984. Cocteau Twins heeft al twee post-punkalbums uitgebracht, Siouxsie and the Banshees timmeren al een tijdje aan de weg met hun gothic-punk en The Cure heeft net hun trilogie darkwave-albums afgesloten. Post-punk is in. Op dat moment komt Dead Can Dance uit. Een album dat perfect in het tijdsbeeld past.

Als je dit debuutalbum in een hokje zou moeten plaatsen zou dat zonder twijfel het hokje ‘post-punk’ zijn. Toch is dit album helemaal niet zo standaard. Het is donker, zwaarmoedig en mysterieus, maar lang niet alle nummers passen in hetzelfde hokje. Dat komt doordat dit duo twee zangers in huis heeft. Ik kan me geen andere band voorstellen die twee zulk uiteenlopende zangers heeft, met zulke uiteenlopende zangstijlen. Natuurlijk, aan de muzikale begeleiding kun je horen dat je met dezelfde band van doen hebt, maar de nummers van Perry en Gerrard vormen een wereld van verschil. Het zorgt voor een vreemde tweedeling binnen het album.

Brendan Perry heeft een donkere, zware stem die bij vlagen aan Ian Curtis doet denken, al spande die natuurlijk de kroon qua zwartgallig stemgeluid. Perry’s zang leent zich uitstekend voor post-punk, voor sombere songs met neerslachtige teksten. Nummers die gedomineerd worden door diepe bassen en stuwende drums. Zulke nummers zijn dan ook volop te vinden op dit album. Toch ben ik niet helemaal tevreden.
Voor mij mist deze post-punk iets. Het is me niet donker genoeg. Althans, de donkerte weet me niet te pakken. De ingrediënten voor post-punk zijn allemaal aanwezig, maar de band maakt er doelbewust een dansbare, lichter verteerbare versie van. Ik krijg hier geen akelig gevoel bij of zelfmoordpogingen van. En dat hoort post-punk of darkwave tot op zekere hoogte juist wél te doen.

Gelukkig doet Lisa Gerrard ook mee. Haar stem is als die van een heks. Ze probeert je te bezweren, mee te trekken in een diepe, diepe afgrond. Ze behekst je, zoals Elizabeth Frazer dat ook zo goed kan. Dít maakt wel indruk. Bij haar nummers ga ik me ongemakkelijk voelen en daar zat ik net op te wachten. Haar onverstaanbare prietpraat en de vibratie in haar stem maken het geheel alleen nog maar intrigerender.
De muziek is in deze nummers over het algemeen ook trager en mysterieuzer. Dansbaar is het al helemaal niet meer. De sfeervolle nummers van Lisa Gerrard passen eigenlijk totaal niet bij de dansbare post-punk van Perry. Op Dead Can Dance lijken twee muzikale werelden samen te komen. Dat heeft voor- en nadelen.

Laat ik vooropstellen dat alle nummers door dezelfde band van muziek worden voorzien. Dat hoor je er ook wel aan af. Zowel de mysterieuze klaagliederen van Gerrard als de dansbare wavesongs van Perry klinken als Dead Can Dance. Toch voelt het als een vreemde tweedeling en dat komt de samenhang niet echt ten goede. De band is nog duidelijk zoekende. Beide muzikanten lijken een muzikale voorkeur te hebben en samen zijn ze er nog niet uit welke kant ze op zullen gaan.
Van de andere kant: Er zijn een paar nummers (Threshold en Wild in the Woods) waar de muzikale voorkeuren van Perry en Gerrard elkaar lijken te vinden en tot een mooie synthese komen. Bovendien heeft Dead Can Dance hier al duidelijk een eigen stijl te pakken. De donkerte en het mysterie zijn vrij nadrukkelijk aanwezig en de wereldse invloeden zoals tribal drums zijn een erg interessante toevoeging. Het geeft de muziek een bijzonder karakter.

Het is 1984 en de post-punkscene is in volle bloei. Met Dead Can Dance heeft zich een nieuwe band aan het front gemeld. Het hart van de post-punkliefhebber is sneller gaan kloppen, maar er moet nog heel wat gebeuren wil men deze verhoogde hartslag behouden. Hoe gaat deze band zich ontwikkelen? Kiezen ze de kant van Perry en blijven ze pure post-punk maken? Schuiven ze wat op richting darkwave? Of kiezen ze voor de sfeervolle weg van Gerrard? Wordt hun muziek mysterieuzer en beangstigender? Een gulden middenweg is misschien nog wel de beste optie. Een verfijnde versie van Dead Can Dance, maar dan met minder grote contrasten.
Nog geen half jaar later geeft Dead Can Dance met het uitbrengen van Garden of the Arcane Delights zelf de eerste antwoorden. Musica Eternal blijkt veel meer dan een gek experimentje te zijn geweest.

Wauw, wat een ontdekking. Dit album kent zo'n ongekende sfeer, en die pakte mij meteen bij de eerste luisterbeurt. Zodoende kwam ik er achter dat dit onder het genre 'post punk / darkwave' zou vallen, dus via die weg weer een hoop andere toffe dingen ontdekt.

'A Passage In Time' is mijn absolute favoriet (ook lekker om mee te bassen) en ook de opvolgers van dit album aangeschaft. Andere muziek, maar ook bijzonder mooi.